/** * */

Slag bij Coronel

(Verschil tussen bewerkingen)
Versie op 8 dec 2007 18:34
Wvanrosm (Overleg | bijdragen)
links
← Previous diff
Versie op 7 okt 2009 18:43
Aglooka (Overleg | bijdragen)

Next diff →
Regel 1: Regel 1:
De '''Slag bij Coronel''' was een zeeslag tussen Duitse en Britse kruisers in de Eerste Wereldoorlog op 1 november 1914. Coronel is een Chileense havenstad. De '''Slag bij Coronel''' was een zeeslag tussen Duitse en Britse kruisers in de Eerste Wereldoorlog op 1 november 1914. Coronel is een Chileense havenstad.
-Het ''Duitse kruiser-eskader in Oost-Azië'', dat onder bevel stond van vice-admiraal [[Maximilian Graf von Spee]], en tot taak had de Duitse handelsbelangen in dit gebied te beschermen (Duitsland bezat een enclave in China, een deel van Nieuw-Guinea en eilanden in de zuidwestelijke Stille Oceaan) bevond zich ten tijde van het uitbreken van de oorlog (28 juli 1914) in een weinig benijdenswaardige positie. Men kon proberen naar Duitsland door te stoten maar zou dan zeker door de Engelse vloot worden ontdekt. Terugkeren naar China zou leiden tot een Japanse blokkade. De enige optie was de geallieerde economie te treffen door zoveel mogelijk vijandelijke handelsschepen tot zinken te brengen. Half oktober 1914 verzamelden de pantserkruisers [[Scharnhorst]] (vlaggenschip) en [[Gneisenau]] (beide 11.600 t en uitgerust met 8 21-cm-kanons) en twee lichte kruisers, [[Nürnberg]] (3.550 t) en [[Leipzig]] (3.250 t) van dit eskader zich bij het geheime trefpunt: het Paaseiland in de Stille Oceaan ten westen van Chili.+==Het Duitse kruiser-eskader in Oost-Azië==
-De beweeglijkheid van het smaldeel vormde een groot gevaar voor de schepen op de drukke handelsroutes tussen Zuid-Amerika, Australië en Europa. Het was dan ook zaak voor de geallieerden Spee's eskader zo spoedig mogelijk op te sporen en uit te schakelen. Nadat vergeefs gezocht was in het zuidwestelijk deel van de Stille Oceaan omdat Spee daar gesignaleerd zou zijn, ontdekten schepen van de Engelse schout-bij-nacht Sir [[Christopher Cradock]] in West-Indië de Duitse kruiser [[Dresden]], die in gezelschap was van een andere Duitse kruiser, [[Karlsruhe]] (4.900 t), die in West-Indië al 78.000 t aan geallieerde scheepsruimte tot zinken had gebracht. Cradock achtervolgde ze, maar raakte ze in de Atlantische Oceaan kwijt en meerde af op de Falkland-Eilanden, terwijl Dresden Kaap Hoorn rondde om zich daarna bij Spee aan te sluiten, die het Paaseiland verlaten had en met zijn schepen naar Chili voer om te bunkeren.+*Het ''Duitse kruiser-eskader in Oost-Azië'', dat onder bevel stond van vice-admiraal [[Maximilian Graf von Spee]], en tot taak had de Duitse handelsbelangen in dit gebied te beschermen (Duitsland bezat een enclave in China, een deel van Nieuw-Guinea en eilanden in de zuidwestelijke Stille Oceaan) bevond zich ten tijde van het uitbreken van de oorlog (28 juli 1914) in een weinig benijdenswaardige positie. Men kon proberen naar Duitsland door te stoten maar zou dan zeker door de Engelse vloot worden ontdekt. Terugkeren naar China zou leiden tot een Japanse blokkade. De enige optie was de geallieerde economie te treffen door zoveel mogelijk vijandelijke handelsschepen tot zinken te brengen. Half oktober 1914 verzamelden de pantserkruisers [[Scharnhorst]] (vlaggenschip) en [[Gneisenau]] (beide 11.600 t en uitgerust met 8 21-cm-kanons) en twee lichte kruisers, [[Nürnberg]] (3.550 t) en [[Leipzig]] (3.250 t) van dit eskader zich bij het geheime trefpunt: het Paaseiland in de Stille Oceaan ten westen van Chili.
-Het eskader van Cradock bestond uit het oude linieschip [[Canopus]] (13.150 t), de pantserkruisers [[Good Hope]] (14.100 t) en [[Monmouth]] (9.800 t), de kruiser [[Glasgow]] (4.900 t) en de hulpkruiser [[Otranto]] (12.124 t), een bewapend koopvaardijschip. Het vermoeden van de Britten, dat Spee zich in het het oostelijk deel van de Stille Oceaan bevond en dat een of beide Duitse schepen zich bij hem zouden voegen, was juist. [[Glasgow]], Monmouth en Otranto werden ter verkenning van de Chileense kust vooruit gestuurd; Cradock volgde zijn schepen op de Good Hope gevolgd door de langzame Canopus. Op 30 oktober ving [[Glasgow]] radioberichten van de Duitse kruiser [[Leipzig]] op, die zich op ca. 300 km afstand bevond. Omdat geen andere signalen werden gehoord werd de verkeerde gevolgtrekking gemaakt dat het Duitse schip alleen was en een gemakkelijke prooi zou zijn. In plaats van een enkel schip, kreeg Cradock echter op de vroege avond van 1 november ter hoogte van de Chileense kustplaats Coronel het eskader van Spee in zicht.+*De beweeglijkheid van het smaldeel vormde een groot gevaar voor de schepen op de drukke handelsroutes tussen Zuid-Amerika, Australië en Europa. Het was dan ook zaak voor de geallieerden Spee's eskader zo spoedig mogelijk op te sporen en uit te schakelen. Nadat vergeefs gezocht was in het zuidwestelijk deel van de Stille Oceaan omdat Spee daar gesignaleerd zou zijn, ontdekten schepen van de Engelse schout-bij-nacht Sir [[Christopher Cradock]] in West-Indië de Duitse kruiser [[Dresden]], die in gezelschap was van een andere Duitse kruiser, [[Karlsruhe]] (4.900 t), die in West-Indië al 78.000 t aan geallieerde scheepsruimte tot zinken had gebracht. Cradock achtervolgde ze, maar raakte ze in de Atlantische Oceaan kwijt en meerde af op de Falkland-Eilanden, terwijl Dresden Kaap Hoorn rondde om zich daarna bij Spee aan te sluiten, die het Paaseiland verlaten had en met zijn schepen naar Chili voer om te bunkeren.
-Cradock liet onmiddellijk keren en stuurde parallelkoers. Een lopend gevecht ontstond. Maar door een manoeuvre van Spee kregen Cradocks schepen een positie opgedrongen, zodanig dat ze in de gloed van de ondergaande zon duidelijk zichtbaar waren, terwijl de Duitse schepen tegen de achtergrond van de donkere kust nauwelijks konden worden waargenomen. Bovendien stond er buitengaats een ruwe zee waarvan de schepen van Cradock de meeste hinder ondervonden. Het Duitse kanonvuur van [[Scharnhorst]] en [[Gneisenau]] (de Duitse lichte kruisers mengden zich vanwege hun geringere geschutssterkte niet in het gevecht) was superieur aan dat van Cradocks sterkste schip, Good Hope. Daar kwam nog bij, dat Spee eerste klas bemanningen tot zijn beschikking had, die meermalen de door de Duitse keizer uitgeloofde prijs voor scherpschieten in de wacht hadden gesleept, terwijl Cradock het moest doen met reservisten. De gevolgen van deze ongelijke strijd bleven dan ook niet lang uit: even na 7 uur in de avond verwoestte een salvo van [[Scharnhorst]] de voorste gevechtstoren van Good Hope en om 7.50 uur raakte een granaat het munitiemagazijn van het Engelse schip waarna dit in een vreselijke explosie, waarbij de vlammen tientallen meters hoog oplaaiden in de golven verdween, Cradock en 900 man met zich meesleurend. Ook [[Gneisenau]], die Monmouth onder vuur nam, hoefde niet lang in te schieten zodat de Britse kruiser de ene na de andere treffer moest incasseren. Het zwaargehavende schip vluchtte in de duisternis van de avond, gevolgd door [[Glasgow]] en Otranto, maar werd omstreeks 9 uur door het Duitse eskader ingelopen en tot zinken gebracht. Niemand van de bemanning – 750 zeelieden – overleefde. [[Glasgow]] incasseerde vijf zware treffers maar wist met Otranto te ontkomen richting de achtergebleven Canopus. De schepen van Spee kregen 6 onbelangrijke treffers; er waren twee lichtgewonden.+*Eigenlijk was het eskader van Spee niet goed samengesteld om een handelsoorlog te voeren. Het ware veel beter geweest om de lichte kruisers op hun eentje weg te sturen. Deze konden vertrouwen op hun snelheid om de meestal oudere Britse cruisers die de handelsroutes bewaakten te ontwijken. Daarenboven maakte het dat er meerdere doelen waren, en dat het uitschakelen van één ervan slechts het uitschakelen van een derde van de kracht betekende. Ook had een eenzame lichte kruiser weinig kolen nodig en een lichte kruiser was meer dan voldoende om elk koopvaardijschip uit te schakelen.
-De Duitse keizer was opgetogen, toen hij dit nieuws van de overwinning vernam en besloot 300 bemanningsleden van het eskader te onderscheiden met het IJzeren Kruis. De Duitsers brachten de Britten het eerste verlies in een zeeslag toe in meer dan een eeuw. +*Daarom rijst het vermoeden dat reeds vanaf het begin dat Von Spee eigenlijk reeds een terugkeer naar Duitsland in gedachten had.
 + 
 +*De bedoeling van Von Spee om het eskader bijeen te houden was waarschijnlijk dat het dan eventueel een klein eskader Britse oorlogsschepen succesvol kon aanvallen. Doch een handelsraider heeft als één van zijn doelen elk gevechtscontact te vermijden: het kost immers een enorme hoeveelheid onvervangbare granaten, en mogelijk geleden schade zou niet te repareren zijn , wat effectief betekende dat het als raider zou zijn uitgeschakeld.
 + 
 +*Door de aanwezigheid van de twee grote kolenverslindende pantsterkruisers was Von Spee's tocht eigenlijk een aaneenschakeling van pogingen voldoende kolen te pakken te krijgen. Natuurlijk konden de kolen van buitgemaakte handelsschepen worden gebruikt. Doch de bunkers van een handelsschip waren meestal klein (een handelsschip hoefde geen hoge snelheden te halen en was buiten enkele uitzonderingen veel kleiner dan de grote kruisers) dat deze niet zoveel soelaas biedden.
 + 
 +==Cradock en zij escader==
 + 
 +*Het eskader van Cradock bestond uit de oude pre-dreadnought [[Canopus]] (13.150 t), de pantserkruisers [[Good Hope]] (14.100 t) en [[Monmouth]] (9.800 t), de moderne lichte kruiser [[Glasgow]] (4.900 t) en de hulpkruiser [[Otranto]] (12.124 t), een bewapend koopvaardijschip.
 + 
 +*Het vermoeden van de Britten, dat Spee zich in het het oostelijk deel van de Stille Oceaan bevond en dat een of beide Duitse schepen zich bij hem zouden voegen, was juist. [[Glasgow]], Monmouth en Otranto werden ter verkenning van de Chileense kust vooruit gestuurd; Cradock volgde zijn schepen op de Good Hope waarbij hij de langzame Canopus achterliet om langzaam achter hem op te stomen omdat die officieel slechts 11 knopen haalde en niet an de strijd zou deelnemen. De Canopus had eigenlijk waarschijnlijk toch het eskader min of meer kunnen volgen, doch de depressieve hoofdingenieur van de machines had gezegd dat het oude schip slechts 11 knopen kon lopen, later zouden zijn ondergeschikten verklaren dat met wat zorg voor de machines en kleine reparaties die ter zee konden worden uitgevoerd, het schip waarschijnlijk minstens 16 knopen had kunnen halen.
 + 
 +*Op 30 oktober ving de [[Glasgow]] radioberichten van de Duitse kruiser [[Leipzig]] op, die zich op ca. 300 km afstand bevond. Omdat geen andere signalen werden gehoord werd de verkeerde gevolgtrekking gemaakt dat het Duitse schip alleen was en een gemakkelijke prooi zou zijn. In plaats van een enkel schip, kreeg Cradock echter op de vroege avond van 1 november ter hoogte van de Chileense kustplaats Coronel het eskader van Spee in zicht.
 + 
 +*Cradock wist onmiddelijk dat hij deze slag zou verliezen. Doch er waren meerdere punten die maakten dat hij toch aanviel.
 +::Ten eerste was elke schade toegebracht aan een handelsraider of een schip dat snel niet naar de thuishaven kon terugkeren, niet door deze laatste te repareren en schakelde het dus uit.
 +::Ook het munitieverbruik van deze laatste was niet te vervangen. (wat in werkelijkheid een groot probleem voor Spee zou vormen na de slag.
 +::Ten tweede was er het voorbeeld van [[Troubridge]], deze had vlak na het uitbreken van de oorlog geweigerd de slagkruiser [[Goeben]] en de lichte kruiser [[Breslau]] aan te vallen met een sterk inferieure strijdmacht en had als beloning een plaats voor de krijgsraad gekregen en was veroordeeld voor lafheid.
 +::Ten derde stond "Kit" Cradock bekend als een zeer moedig persoon.
 +::ten vierde had men de vijand nu te pakken, als hij ontsnapte (waarschijnlijk gezien de snelheden van de schepen van Cradock buiten de Glasgow.) Kon het weer maanden duren om deze op te sporen.
 + 
 + 
 +*Cradock liet onmiddellijk keren en stuurde parallelkoers. Een lopend gevecht ontstond. Maar door een manoeuvre van Spee kregen Cradocks schepen een positie opgedrongen, zodanig dat ze in de gloed van de ondergaande zon duidelijk zichtbaar waren, terwijl de Duitse schepen tegen de achtergrond van de donkere kust nauwelijks konden worden waargenomen. Bovendien stond er buitengaats een ruwe zee waarvan de schepen van Cradock de meeste hinder ondervonden.
 + 
 +*Het Duitse kanonvuur van [[Scharnhorst]] en [[Gneisenau]] was superieur aan dat van Cradocks sterkste schip, Good Hope. Daar kwam nog bij, dat Spee eerste klas bemanningen tot zijn beschikking had, die meermalen de door de Duitse keizer uitgeloofde prijs voor scherpschieten in de wacht hadden gesleept, terwijl Cradock het moest doen met reservisten.
 + 
 +*De gevolgen van deze ongelijke strijd bleven dan ook niet lang uit: even na 7 uur in de avond verwoestte een salvo van [[Scharnhorst]] de voorste gevechtstoren van Good Hope en om 7.50 uur raakte een granaat het munitiemagazijn van het Engelse schip waarna dit in een vreselijke explosie, waarbij de vlammen tientallen meters hoog oplaaiden in de golven verdween, Cradock en 900 man met zich meesleurend.
 + 
 +*Ook [[Gneisenau]], die Monmouth onder vuur nam, hoefde niet lang in te schieten zodat de Britse kruiser de ene na de andere treffer moest incasseren. Het zwaargehavende schip vluchtte in de duisternis van de avond, gevolgd door [[Glasgow]] en Otranto, maar werd omstreeks 9 uur door het Duitse eskader ingelopen en tot zinken gebracht. Niemand van de bemanning – 750 zeelieden – overleefde. [[Glasgow]] incasseerde vijf zware treffers maar wist met Otranto te ontkomen richting de achtergebleven Canopus. De schepen van Spee kregen 6 onbelangrijke treffers; er waren twee lichtgewonden.
 + 
 +==gevolg==
 + 
 +*De Duitse keizer was opgetogen, toen hij dit nieuws van de overwinning vernam en besloot 300 bemanningsleden van het eskader te onderscheiden met het IJzeren Kruis. De Duitsers brachten de Britten het eerste verlies in een zeeslag toe in meer dan een eeuw.
 + 
 +*Het Britse publiek was geschokt: voor de eerste keer in 150 jaar was een Brits eskader verslagen, laat staan bijna vernietigd
 + 
 +*Een enorme jacht kwam op gang met eskadrons Britse, Franse en Japanse schepen, waarbij deze laatste een aanzienlijke bijdrage leverde (Japan was uit op de Duitse kolonies in de Pacific)
 + 
 +*Uiteindelijk werd een dodelijk escader met twee slagkruisers vanuit Groot-Britannië gestuurd (waar deze eigenlijk onmisbaar waren in de Home Fleet). Slagkruisers waren een type schip dat precies was ontworpen om pantserkruisers zoals de [[Scharnhorst]] en [[Gneisenau]] letterlijk "uit het water te blazen".
== Literatuur== == Literatuur==
 +
* Der Kreuzerkrieg in den ausländischen Gewässern. 1. Das Kreuzergeschwader. Berlin: E.S. Mittler & Sohn, 1922. * Der Kreuzerkrieg in den ausländischen Gewässern. 1. Das Kreuzergeschwader. Berlin: E.S. Mittler & Sohn, 1922.
* Weyer, B.: Taschenbuch der Kriegsflotten. XVI. Jahrgang. München: J.F. Lehmann's Verlag, 1915. * Weyer, B.: Taschenbuch der Kriegsflotten. XVI. Jahrgang. München: J.F. Lehmann's Verlag, 1915.
-*Taylor, J.C.: German Warships of World War I. London: Ian Allan, 1969.+* Taylor, J.C.: German Warships of World War I. London: Ian Allan, 1969.
-*Koenig, William: Epic sea battles. London: Octopus Books Ltd., 1976+* Koenig, William: Epic sea battles. London: Octopus Books Ltd., 1976
 +* R. Massie, Castles of Steel: Britain, Germany, and the Winning of the Great War at Sea,, Ballantine books, 2004.
[[Categorie:Zeeslagen|Coronel]] [[Categorie:Zeeslagen|Coronel]]

Versie op 7 okt 2009 18:43

De Slag bij Coronel was een zeeslag tussen Duitse en Britse kruisers in de Eerste Wereldoorlog op 1 november 1914. Coronel is een Chileense havenstad.

Inhoud

Het Duitse kruiser-eskader in Oost-Azië

  • Het Duitse kruiser-eskader in Oost-Azië, dat onder bevel stond van vice-admiraal Maximilian Graf von Spee, en tot taak had de Duitse handelsbelangen in dit gebied te beschermen (Duitsland bezat een enclave in China, een deel van Nieuw-Guinea en eilanden in de zuidwestelijke Stille Oceaan) bevond zich ten tijde van het uitbreken van de oorlog (28 juli 1914) in een weinig benijdenswaardige positie. Men kon proberen naar Duitsland door te stoten maar zou dan zeker door de Engelse vloot worden ontdekt. Terugkeren naar China zou leiden tot een Japanse blokkade. De enige optie was de geallieerde economie te treffen door zoveel mogelijk vijandelijke handelsschepen tot zinken te brengen. Half oktober 1914 verzamelden de pantserkruisers Scharnhorst (vlaggenschip) en Gneisenau (beide 11.600 t en uitgerust met 8 21-cm-kanons) en twee lichte kruisers, Nürnberg (3.550 t) en Leipzig (3.250 t) van dit eskader zich bij het geheime trefpunt: het Paaseiland in de Stille Oceaan ten westen van Chili.
  • De beweeglijkheid van het smaldeel vormde een groot gevaar voor de schepen op de drukke handelsroutes tussen Zuid-Amerika, Australië en Europa. Het was dan ook zaak voor de geallieerden Spee's eskader zo spoedig mogelijk op te sporen en uit te schakelen. Nadat vergeefs gezocht was in het zuidwestelijk deel van de Stille Oceaan omdat Spee daar gesignaleerd zou zijn, ontdekten schepen van de Engelse schout-bij-nacht Sir Christopher Cradock in West-Indië de Duitse kruiser Dresden, die in gezelschap was van een andere Duitse kruiser, Karlsruhe (4.900 t), die in West-Indië al 78.000 t aan geallieerde scheepsruimte tot zinken had gebracht. Cradock achtervolgde ze, maar raakte ze in de Atlantische Oceaan kwijt en meerde af op de Falkland-Eilanden, terwijl Dresden Kaap Hoorn rondde om zich daarna bij Spee aan te sluiten, die het Paaseiland verlaten had en met zijn schepen naar Chili voer om te bunkeren.
  • Eigenlijk was het eskader van Spee niet goed samengesteld om een handelsoorlog te voeren. Het ware veel beter geweest om de lichte kruisers op hun eentje weg te sturen. Deze konden vertrouwen op hun snelheid om de meestal oudere Britse cruisers die de handelsroutes bewaakten te ontwijken. Daarenboven maakte het dat er meerdere doelen waren, en dat het uitschakelen van één ervan slechts het uitschakelen van een derde van de kracht betekende. Ook had een eenzame lichte kruiser weinig kolen nodig en een lichte kruiser was meer dan voldoende om elk koopvaardijschip uit te schakelen.
  • Daarom rijst het vermoeden dat reeds vanaf het begin dat Von Spee eigenlijk reeds een terugkeer naar Duitsland in gedachten had.
  • De bedoeling van Von Spee om het eskader bijeen te houden was waarschijnlijk dat het dan eventueel een klein eskader Britse oorlogsschepen succesvol kon aanvallen. Doch een handelsraider heeft als één van zijn doelen elk gevechtscontact te vermijden: het kost immers een enorme hoeveelheid onvervangbare granaten, en mogelijk geleden schade zou niet te repareren zijn , wat effectief betekende dat het als raider zou zijn uitgeschakeld.
  • Door de aanwezigheid van de twee grote kolenverslindende pantsterkruisers was Von Spee's tocht eigenlijk een aaneenschakeling van pogingen voldoende kolen te pakken te krijgen. Natuurlijk konden de kolen van buitgemaakte handelsschepen worden gebruikt. Doch de bunkers van een handelsschip waren meestal klein (een handelsschip hoefde geen hoge snelheden te halen en was buiten enkele uitzonderingen veel kleiner dan de grote kruisers) dat deze niet zoveel soelaas biedden.

Cradock en zij escader

  • Het eskader van Cradock bestond uit de oude pre-dreadnought Canopus (13.150 t), de pantserkruisers Good Hope (14.100 t) en Monmouth (9.800 t), de moderne lichte kruiser Glasgow (4.900 t) en de hulpkruiser Otranto (12.124 t), een bewapend koopvaardijschip.
  • Het vermoeden van de Britten, dat Spee zich in het het oostelijk deel van de Stille Oceaan bevond en dat een of beide Duitse schepen zich bij hem zouden voegen, was juist. Glasgow, Monmouth en Otranto werden ter verkenning van de Chileense kust vooruit gestuurd; Cradock volgde zijn schepen op de Good Hope waarbij hij de langzame Canopus achterliet om langzaam achter hem op te stomen omdat die officieel slechts 11 knopen haalde en niet an de strijd zou deelnemen. De Canopus had eigenlijk waarschijnlijk toch het eskader min of meer kunnen volgen, doch de depressieve hoofdingenieur van de machines had gezegd dat het oude schip slechts 11 knopen kon lopen, later zouden zijn ondergeschikten verklaren dat met wat zorg voor de machines en kleine reparaties die ter zee konden worden uitgevoerd, het schip waarschijnlijk minstens 16 knopen had kunnen halen.
  • Op 30 oktober ving de Glasgow radioberichten van de Duitse kruiser Leipzig op, die zich op ca. 300 km afstand bevond. Omdat geen andere signalen werden gehoord werd de verkeerde gevolgtrekking gemaakt dat het Duitse schip alleen was en een gemakkelijke prooi zou zijn. In plaats van een enkel schip, kreeg Cradock echter op de vroege avond van 1 november ter hoogte van de Chileense kustplaats Coronel het eskader van Spee in zicht.
  • Cradock wist onmiddelijk dat hij deze slag zou verliezen. Doch er waren meerdere punten die maakten dat hij toch aanviel.
Ten eerste was elke schade toegebracht aan een handelsraider of een schip dat snel niet naar de thuishaven kon terugkeren, niet door deze laatste te repareren en schakelde het dus uit.
Ook het munitieverbruik van deze laatste was niet te vervangen. (wat in werkelijkheid een groot probleem voor Spee zou vormen na de slag.
Ten tweede was er het voorbeeld van Troubridge, deze had vlak na het uitbreken van de oorlog geweigerd de slagkruiser Goeben en de lichte kruiser Breslau aan te vallen met een sterk inferieure strijdmacht en had als beloning een plaats voor de krijgsraad gekregen en was veroordeeld voor lafheid.
Ten derde stond "Kit" Cradock bekend als een zeer moedig persoon.
ten vierde had men de vijand nu te pakken, als hij ontsnapte (waarschijnlijk gezien de snelheden van de schepen van Cradock buiten de Glasgow.) Kon het weer maanden duren om deze op te sporen.


  • Cradock liet onmiddellijk keren en stuurde parallelkoers. Een lopend gevecht ontstond. Maar door een manoeuvre van Spee kregen Cradocks schepen een positie opgedrongen, zodanig dat ze in de gloed van de ondergaande zon duidelijk zichtbaar waren, terwijl de Duitse schepen tegen de achtergrond van de donkere kust nauwelijks konden worden waargenomen. Bovendien stond er buitengaats een ruwe zee waarvan de schepen van Cradock de meeste hinder ondervonden.
  • Het Duitse kanonvuur van Scharnhorst en Gneisenau was superieur aan dat van Cradocks sterkste schip, Good Hope. Daar kwam nog bij, dat Spee eerste klas bemanningen tot zijn beschikking had, die meermalen de door de Duitse keizer uitgeloofde prijs voor scherpschieten in de wacht hadden gesleept, terwijl Cradock het moest doen met reservisten.
  • De gevolgen van deze ongelijke strijd bleven dan ook niet lang uit: even na 7 uur in de avond verwoestte een salvo van Scharnhorst de voorste gevechtstoren van Good Hope en om 7.50 uur raakte een granaat het munitiemagazijn van het Engelse schip waarna dit in een vreselijke explosie, waarbij de vlammen tientallen meters hoog oplaaiden in de golven verdween, Cradock en 900 man met zich meesleurend.
  • Ook Gneisenau, die Monmouth onder vuur nam, hoefde niet lang in te schieten zodat de Britse kruiser de ene na de andere treffer moest incasseren. Het zwaargehavende schip vluchtte in de duisternis van de avond, gevolgd door Glasgow en Otranto, maar werd omstreeks 9 uur door het Duitse eskader ingelopen en tot zinken gebracht. Niemand van de bemanning – 750 zeelieden – overleefde. Glasgow incasseerde vijf zware treffers maar wist met Otranto te ontkomen richting de achtergebleven Canopus. De schepen van Spee kregen 6 onbelangrijke treffers; er waren twee lichtgewonden.

gevolg

  • De Duitse keizer was opgetogen, toen hij dit nieuws van de overwinning vernam en besloot 300 bemanningsleden van het eskader te onderscheiden met het IJzeren Kruis. De Duitsers brachten de Britten het eerste verlies in een zeeslag toe in meer dan een eeuw.
  • Het Britse publiek was geschokt: voor de eerste keer in 150 jaar was een Brits eskader verslagen, laat staan bijna vernietigd
  • Een enorme jacht kwam op gang met eskadrons Britse, Franse en Japanse schepen, waarbij deze laatste een aanzienlijke bijdrage leverde (Japan was uit op de Duitse kolonies in de Pacific)
  • Uiteindelijk werd een dodelijk escader met twee slagkruisers vanuit Groot-Britannië gestuurd (waar deze eigenlijk onmisbaar waren in de Home Fleet). Slagkruisers waren een type schip dat precies was ontworpen om pantserkruisers zoals de Scharnhorst en Gneisenau letterlijk "uit het water te blazen".

Literatuur

  • Der Kreuzerkrieg in den ausländischen Gewässern. 1. Das Kreuzergeschwader. Berlin: E.S. Mittler & Sohn, 1922.
  • Weyer, B.: Taschenbuch der Kriegsflotten. XVI. Jahrgang. München: J.F. Lehmann's Verlag, 1915.
  • Taylor, J.C.: German Warships of World War I. London: Ian Allan, 1969.
  • Koenig, William: Epic sea battles. London: Octopus Books Ltd., 1976
  • R. Massie, Castles of Steel: Britain, Germany, and the Winning of the Great War at Sea,, Ballantine books, 2004.
Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Slag_bij_Coronel"
Personal tools