/** * */

Prinz Eugen

(Verschil tussen bewerkingen)
Versie op 12 okt 2009 15:14
Aglooka (Overleg | bijdragen)

← Previous diff
Versie op 15 okt 2009 18:51
Wvanrosm (Overleg | bijdragen)
taal
Next diff →
Regel 4: Regel 4:
Het feit dat [[Oostenrijk-Hongarije]] in staat was om al zo vroeg met de bouw van dreadnoughts te beginnen is vooral te danken aan admiraal [[Rudolf Montecuccoli]], die opperbevelhebber van de vloot was sinds 1904 en derhalve in rang de hoogste marineofficier. Toen de Stabilimento Tecnico Triestino-scheepswerf hem in 1910 aanbood om slagschepen te bouwen op de twee scheepshellingen die vrijkwamen, greep hij deze kans met beide handen aan; op eigen verantwoordelijkheid liet hij nog datzelfde jaar de kiel leggen voor twee dreadnoughts, [[Tegetthoff]] en [[Viribus Unitis]]; de bouwkosten werden oorspronkelijk gedragen door de werf zelf. Het was een buitengewoon riskante beslissing van graaf Montecuccoli, want zijn opdracht was in feite onwettig; aan de andere kant sprak uit zijn kordate besluit ook een groot gevoel van verantwoordelijkheid voor de vaklui van de scheepswerf, omdat een groot aantal van hen bij gebrek aan werk ontslag zou hebben gekregen. Zijn initiatief werd het volgend jaar beloond toen het parlement instemde met een scheepsbouwprogramma voor de lange termijn, waaronder de bouw van 16 slagschepen tot 1920; dit verzekerde de voltooiing van de twee dreadnoughts met de bouw waarvan inmiddels een begin was gemaakt, terwijl spoedig daarna de kiel werd gelegd voor nog twee soortgelijke schepen. Het feit dat [[Oostenrijk-Hongarije]] in staat was om al zo vroeg met de bouw van dreadnoughts te beginnen is vooral te danken aan admiraal [[Rudolf Montecuccoli]], die opperbevelhebber van de vloot was sinds 1904 en derhalve in rang de hoogste marineofficier. Toen de Stabilimento Tecnico Triestino-scheepswerf hem in 1910 aanbood om slagschepen te bouwen op de twee scheepshellingen die vrijkwamen, greep hij deze kans met beide handen aan; op eigen verantwoordelijkheid liet hij nog datzelfde jaar de kiel leggen voor twee dreadnoughts, [[Tegetthoff]] en [[Viribus Unitis]]; de bouwkosten werden oorspronkelijk gedragen door de werf zelf. Het was een buitengewoon riskante beslissing van graaf Montecuccoli, want zijn opdracht was in feite onwettig; aan de andere kant sprak uit zijn kordate besluit ook een groot gevoel van verantwoordelijkheid voor de vaklui van de scheepswerf, omdat een groot aantal van hen bij gebrek aan werk ontslag zou hebben gekregen. Zijn initiatief werd het volgend jaar beloond toen het parlement instemde met een scheepsbouwprogramma voor de lange termijn, waaronder de bouw van 16 slagschepen tot 1920; dit verzekerde de voltooiing van de twee dreadnoughts met de bouw waarvan inmiddels een begin was gemaakt, terwijl spoedig daarna de kiel werd gelegd voor nog twee soortgelijke schepen.
-De Viribus Unitis-klasse vertoonde onmiskenbare overeenkomsten met de pre-dreadnoughts van de Radetzky-klasse; dit was echter niet verrassend, daar er slechts een paar jaar lag tussen het ontwerp van laatstgenoemde klasse en dat van de nieuwe schepen, en beide afkomstig waren van het ontwerpbureau van de Oostenrijkse marine dat onder leiding stond van Siegfried Popper (1848-1933), die, hoewel hij al in 1907 met pensioen was gegaan, nog een grote invloed uitoefende. De hoofd bewapeninig bestond trouwens uit kanons van hetzelfde model. Wie de twee klassen vergelijkt, krijgt al spoedig de indruk dat de Viribus Unitis-klasse eigenlijk een uitvergrote versie is van de Radetzkys met boven elkaar geplaatste torens.+De Viribus Unitis-klasse vertoonde onmiskenbare overeenkomsten met de pre-dreadnoughts van de Radetzky-klasse; dit was echter niet verrassend, daar er slechts een paar jaar lag tussen het ontwerp van laatstgenoemde klasse en dat van de nieuwe schepen, en beide afkomstig waren van het ontwerpbureau van de Oostenrijkse marine dat onder leiding stond van Siegfried Popper (1848-1933), die, hoewel hij al in 1907 met pensioen was gegaan, nog een grote invloed uitoefende. Wie de twee klassen vergelijkt, krijgt al spoedig de indruk dat de Viribus Unitis-klasse eigenlijk een uitvergrote versie is van de Radetzkys met boven elkaar geplaatste torens. De hoofdbewapening bestond uit kanons van hetzelfde model.
De Oostenrijks-Hongaarse marine was een van de eerste die drielingtorens toepasten en ook de eerste marine die deze torens twee aan twee groepeerde met de achterste verhoogd opgesteld, wat een risico inhield, zo werd gedacht. Maar het geschut werd nooit gebruikt in werkelijke gevechten, behalve toen [[Tegetthoff]] en Prinz Eugen Ancona beschoten in mei 1915. De Oostenrijks-Hongaarse marine was een van de eerste die drielingtorens toepasten en ook de eerste marine die deze torens twee aan twee groepeerde met de achterste verhoogd opgesteld, wat een risico inhield, zo werd gedacht. Maar het geschut werd nooit gebruikt in werkelijke gevechten, behalve toen [[Tegetthoff]] en Prinz Eugen Ancona beschoten in mei 1915.
Regel 11: Regel 11:
Prinz-Eugen.jpg Prinz-Eugen.jpg
-[[afbeelding:Prinz-Eugen.jpg|thumb|left|400px|Een indrukwekkend zicht van de "Prinz Eugen" onderweg bij lage snelheid.]].+[[afbeelding:Prinz-Eugen.jpg|thumb|left|400px|''Prinz Eugen'']].
-'''Prinz Eugen''' (genoemd naar Franz Eugen, prins van Savoie, 1663-1736) werd na de [[:Categorie:Episodes|Eerste Wereldoorlog]] aan Frankrijk uitgeleverd en als doelschip voor schietoefeningen en onderwaterontploffingen gebruikt en ten slotte op 28 juni 1922 bij kaap Capet door de Franse slagschepen France, Jean Bart, Paris en Bretagne tot zinken gebracht.+'''Prinz Eugen''' (genoemd naar Franz Eugen, prins van Savoie, 1663-1736) werd na de [[:Categorie:Episodes|Eerste Wereldoorlog]] aan Frankrijk uitgeleverd en als doelschip voor schietoefeningen gebruikt en ten slotte op 28 juni 1922 bij Kaap Capet door de Franse slagschepen France, Jean Bart, Paris en Bretagne tot zinken gebracht.
-De 12 305mm kanons werden door de Fransen in de reserve gehouden, en in 1939 werd er gepland om deze in te leggen in nieuw te bouwen spoorwegaffuiten, langere lopen van kleiner kaliber in te schuiven ([[fretteren]]) en deze zo in een ruwe kopie van het [[Paris Kanone]] om te bouwen.+De 12 30,5 cm-kanons werden door de Fransen in de reserve gehouden, en in 1939 werd er gepland om deze in te leggen in nieuw te bouwen spoorwegaffuiten, langere lopen van kleiner kaliber in te schuiven ([[fretteren]]) en deze zo in een ruwe kopie van het [[Paris Kanone]] om te bouwen.
[[Categorie:Oorlogsschepen]] [[Categorie:Oorlogsschepen]]
[[Categorie:Marine]] [[Categorie:Marine]]

Versie op 15 okt 2009 18:51

Prinz Eugen na uitlevering aan Frankrijk.
Enlarge
Prinz Eugen na uitlevering aan Frankrijk.
Prinz Eugen (slagschip)
Land: Oostenrijk-Hongarije
Klasse: Viribus Unitis-klasse (ook Tegetthoff-klasse genoemd, 4 schepen: Viribus Unitis, Tegetthoff, Prinz Eugen, Szent István)
Waterverplaatsing (toegelaten tonnen): 21.400
Afmetingen (lengte / breedte / diepgang): 151,4 m / 27,3 m / 8,2 m
Bewapening (kanons / torpedobuizen): 12 x 30,5 cm 12 x 15 cm / 4 x 53,3 cm
Pantser (gordel / dek / hoofdgeschutstorens): 28 cm / 4,8 cm / 28 cm
Voortstuwingsinstallatie (ketels / machines): 12 (Yarrow) / Parsons-turbines, 4 schroefassen
Totale APK: 25.000
Brandstofvoorraad: kolen, 2.032 t
Prestaties (snelheid / actieradius): 20 knopen / 4.200 zeemijl bij 10 knopen
Bemanning: 1046
Gebouwd door: Stabilimento Tecnico, Triest
Opdracht verstrekt: 1911
Kiel gelegd: jan. 1912
Tewaterlating: nov. 1912
In dienst gesteld: juli 1914
Einde: 28 juni 1922 tot zinken gebracht


Het feit dat Oostenrijk-Hongarije in staat was om al zo vroeg met de bouw van dreadnoughts te beginnen is vooral te danken aan admiraal Rudolf Montecuccoli, die opperbevelhebber van de vloot was sinds 1904 en derhalve in rang de hoogste marineofficier. Toen de Stabilimento Tecnico Triestino-scheepswerf hem in 1910 aanbood om slagschepen te bouwen op de twee scheepshellingen die vrijkwamen, greep hij deze kans met beide handen aan; op eigen verantwoordelijkheid liet hij nog datzelfde jaar de kiel leggen voor twee dreadnoughts, Tegetthoff en Viribus Unitis; de bouwkosten werden oorspronkelijk gedragen door de werf zelf. Het was een buitengewoon riskante beslissing van graaf Montecuccoli, want zijn opdracht was in feite onwettig; aan de andere kant sprak uit zijn kordate besluit ook een groot gevoel van verantwoordelijkheid voor de vaklui van de scheepswerf, omdat een groot aantal van hen bij gebrek aan werk ontslag zou hebben gekregen. Zijn initiatief werd het volgend jaar beloond toen het parlement instemde met een scheepsbouwprogramma voor de lange termijn, waaronder de bouw van 16 slagschepen tot 1920; dit verzekerde de voltooiing van de twee dreadnoughts met de bouw waarvan inmiddels een begin was gemaakt, terwijl spoedig daarna de kiel werd gelegd voor nog twee soortgelijke schepen.

De Viribus Unitis-klasse vertoonde onmiskenbare overeenkomsten met de pre-dreadnoughts van de Radetzky-klasse; dit was echter niet verrassend, daar er slechts een paar jaar lag tussen het ontwerp van laatstgenoemde klasse en dat van de nieuwe schepen, en beide afkomstig waren van het ontwerpbureau van de Oostenrijkse marine dat onder leiding stond van Siegfried Popper (1848-1933), die, hoewel hij al in 1907 met pensioen was gegaan, nog een grote invloed uitoefende. Wie de twee klassen vergelijkt, krijgt al spoedig de indruk dat de Viribus Unitis-klasse eigenlijk een uitvergrote versie is van de Radetzkys met boven elkaar geplaatste torens. De hoofdbewapening bestond uit kanons van hetzelfde model.

De Oostenrijks-Hongaarse marine was een van de eerste die drielingtorens toepasten en ook de eerste marine die deze torens twee aan twee groepeerde met de achterste verhoogd opgesteld, wat een risico inhield, zo werd gedacht. Maar het geschut werd nooit gebruikt in werkelijke gevechten, behalve toen Tegetthoff en Prinz Eugen Ancona beschoten in mei 1915.

De slagschepen van de Viribus Unitis-klasse waren uitgerust met een batterij van 18 kanons tegen torpedobootaanvallen, hoewel dit aantal later tot 12 gereduceerd werd; deze waren gemonteerd op de daken van de torens en op het opperdek in de midscheeps, en stonden officieel te boek als 7 cm-anti-torpedobootgeschut L/50 K10 hoewel – merkwaardig genoeg – hun kaliber maar 6,6 cm was.

Prinz-Eugen.jpg

Prinz Eugen
Enlarge
Prinz Eugen
.

Prinz Eugen (genoemd naar Franz Eugen, prins van Savoie, 1663-1736) werd na de Eerste Wereldoorlog aan Frankrijk uitgeleverd en als doelschip voor schietoefeningen gebruikt en ten slotte op 28 juni 1922 bij Kaap Capet door de Franse slagschepen France, Jean Bart, Paris en Bretagne tot zinken gebracht.

De 12 30,5 cm-kanons werden door de Fransen in de reserve gehouden, en in 1939 werd er gepland om deze in te leggen in nieuw te bouwen spoorwegaffuiten, langere lopen van kleiner kaliber in te schuiven (fretteren) en deze zo in een ruwe kopie van het Paris Kanone om te bouwen.

Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Prinz_Eugen"
Personal tools