/** * */

Ordnance QF 18 pounder

(Verschil tussen bewerkingen)
Versie op 28 dec 2011 21:07
Finnbar (Overleg | bijdragen)
Inzet aan het front
← Previous diff
Versie op 28 dec 2011 21:08
Finnbar (Overleg | bijdragen)
Na de eerste wereldoorlog.
Next diff →
Regel 63: Regel 63:
* Het stuk was later in de oorlog zeer succesvol in gebruik in de zogenaamde [[Gordijnvuur]]. Doordat de explosieve lading van de granaat klein was, kon de infanterie zeer dicht het [[Gordijnvuur]] van de artillerie volgen en zo de vijand minder tijd te geven om uit zijn dugouts te komen. * Het stuk was later in de oorlog zeer succesvol in gebruik in de zogenaamde [[Gordijnvuur]]. Doordat de explosieve lading van de granaat klein was, kon de infanterie zeer dicht het [[Gordijnvuur]] van de artillerie volgen en zo de vijand minder tijd te geven om uit zijn dugouts te komen.
-==Na de eerste wereldoorlog.==+==Na de Eerste Wereldoorlog==
-*Het Mark V affuit werd geintroduceeerd in 1923, het liet een elevatie van 37,5° en een traverse van 50°+*Het Mark V affuit werd geintroduceerd in 1923, het liet een elevatie van 37,5° en een traverse van 50°
*In 1925 werden enkele 18 pdrs op een experimenteel gemechaniseerd affuit geplaatst (het zogenaamde Birch Gun). Maar dit werd niet in productie genomen. *In 1925 werden enkele 18 pdrs op een experimenteel gemechaniseerd affuit geplaatst (het zogenaamde Birch Gun). Maar dit werd niet in productie genomen.
*In de jaren 30 stapte het Britse leger over op volledige motorisatie en mechanisatie. De 18pdr werd daarom aangepast voor de stress van hogere verplaatsingssnelheden. *In de jaren 30 stapte het Britse leger over op volledige motorisatie en mechanisatie. De 18pdr werd daarom aangepast voor de stress van hogere verplaatsingssnelheden.
Regel 74: Regel 74:
*De BEF van 1939-1940 verloor 216 stuks in het debacle van Duinkerke. *De BEF van 1939-1940 verloor 216 stuks in het debacle van Duinkerke.
*In de tweede wereldoorlog werd het ingezet in Noord-Africa en in het verre oosten door de Britten, in de Pacific en de Filipijnen door de VS. *In de tweede wereldoorlog werd het ingezet in Noord-Africa en in het verre oosten door de Britten, in de Pacific en de Filipijnen door de VS.
-* Het stuk werd ook door het Ierse leger gebruikt na de onafhankelijkheid (dit waren stukken die door terugtrekkende Britse troepen werden achtergelaten.+*Het stuk werd ook door het Ierse leger gebruikt na de onafhankelijkheid (dit waren stukken die door terugtrekkende Britse troepen werden achtergelaten)
*Het stuk werd ook ingezet tijdens de Russische burgeroorlog. *Het stuk werd ook ingezet tijdens de Russische burgeroorlog.

Versie op 28 dec 2011 21:08

Ordnance QF 18 pounder, Mark I gun op Mark I carriage
Gebouwd door: verscheidene
Bouwjaar: 1904 tot 1940 (in 1940 enkel affuiten)
Gewicht geschut: 1400 kg
Totale lengte: TEKST
Lengte loop: 2.43m
Gewicht granaat: 9 kg
Kaliber: 83 mm
Elevatiehoek: Affuit mark I min 5° tot 16°,plus 30° Affuit Mark III, plus 37° Affuit Mark IV
Traverse: {{{traverse}}}
Vuursnelheid: 20 schoten/minuut
Mondingssnelheid: 495 m/s
Bereik: 6000 m Mark I & II affuit,8500 m, (Affuit Mark III, IV)
Gebruik: veldgeschut , zowel direct als indirect vuur.
Bijzonderheden: Werd constant verbeterd tijdens de eerste wereldoorlog wat resulteerde in veel varianten


Ordnance QF 18 pounder tijdens de Gallipoli campagne
Enlarge
Ordnance QF 18 pounder tijdens de Gallipoli campagne

Inhoud

Het Britse leger en modern veldgeschut

Het Britse leger was zeer laat met het in gebruik nemen van modern veldgeschut met terugloopmechanismen. Dit was misschien te begrijpen doordat Het Verenigd Koninkrijk het grootste deel van zijn defensiebudget in de vloot stak, het middel om het wereldwijde imperium in stand te houden en te verdedigen. Met de controle van de zee kon men erop rekenen dat een vijandelijke macht geen groot troepentransport naar een kolonie kon doen, of het kanaal oversteken in een invasie van Engeland zelf.

De enige troepen die echt nodig waren, waren meer geringe aantallen die in de colonies werden ingezet eerder met politietaken. Bij opstanden kon men dank zij de superioriteit van het machinegeweer grote aantallen inheemse strijders aan met zeer weinig Britse soldaten.

De enige uitzondering was de Boerenoorlog waar het verouderde Britse veldgeschut Ordnance BL 12 pounder 6 cwt het moest opnemen tegen modern Krupp geschut (vooral 7.7cm Feldkanone 96 n.A.)gekocht door de "boeren". Als Tijdelijke oplossing kocht men 108 15pdr Erhardt quick fire guns.

Zware artillerie was onbestaande en daarom kocht men snel vier Škoda 24 cm Mörser M.98 voor belegeringen, doch deze werden niet ingezet, ook niet in de eerste wereldoorlog. De rest van de zware artillerie bestond uit marine geschut, geplaatst op geïmproviseerde affuiten en door de originele bemanning van matrozen bediend. Dit verklaart ook de geringe omvang van de Britisch Expeditionary Force in 1914 (BEF)die nochtans het volledige professionele veldleger en zelfs een deel van de reserves omvatte.(4 divisies, en om dit aantal te bereiken moesten zelfs Indische troepen worden ingezet)

De Ordonance QF 18pdr was het Britse standaard veldgeschut tijdens de eerste wereldoorlog en werd ingevoerd in 1904. Het bleef gedurende de hele oorlog het standaard veldgeschut, maar werd steeds verbeterd en dit resulteerde in een groot aantal varianten.

Varianten

Een niet afgevuurde hoog explosieve granaat met een Mk.II huls voor de 18 pounder. De granaat heeft een lichaamsdikte 17,5 mm. De granaat op de foto werd voorzien met een N°106-II ontsteker en heeft een totale gewicht tot 8kg! Reken erop dat de granaat leeg is en dat de huls niet bij werd gerekend.
Enlarge
Een niet afgevuurde hoog explosieve granaat met een Mk.II huls voor de 18 pounder. De granaat heeft een lichaamsdikte 17,5 mm. De granaat op de foto werd voorzien met een N°106-II ontsteker en heeft een totale gewicht tot 8kg! Reken erop dat de granaat leeg is en dat de huls niet bij werd gerekend.

Mark I gun op Mark I carriage. In tegenstelling tot zijn Franse broer het Canon de 75 modèle 1897 werkte het terugslagmechanisme niet hydro-pneumatisch, maar werd de terugslag opgevangen door sterke veren en een oliereservoir. Het voordeel was een veel eenvoudiger recuperatiemechanisme. Het nadeel was tweevoudig: de veren bleken niet bestand tegen het intense gebruik tijdens de eerste wereldoorlog en braken en en ten tweede toen de kanons in massaproductie werden genomen nam de kwaliteit van de veren nog af en braken ze nog sneller. Het 18 pdr QF Mark 1 gun was van een speciale, typisch Britse constructie. Het was een zogenaamde "wire wound" loop. In zulk soort loop werd een binnenste buis (die waar de granaat doorheen gaat) omwonden door enkele km staalkabel onder hoge spanning. Ter afwerking werd rondom dit alles nog eens een buis gelegd, maar deze diende meer om de kabel te beschermen dan de stevigheid van het kanon te waarborgen. Dit gaf een lichter gewicht dan een normale constructie uit opeengebouwde buizen, doch was duurder en trager in productie

Mark II gun on Mark I affuit. Het Mark II gun was uiterlijk eenzelfde loop als de mark I, doch het "wire wound" principe werd verlaten en de loop werd zoals gewoon was uit op elkaar gekrompen of in elkaar geforceerde stalen buizen vervaardigd.

Mark II Gun op hoge elevatie luchtafweer montering. In begin 1915 werd een klein aantal 18pdr kanons op een luchtafweer montering geplaatst. om de loop na terugslag terug "bergop" te kunnen trekken werd er een tweede terugslagmechanisme toegevoegd. Deze combinatie was niet erg succesvol door de slechte ballistische kwaliteten van de 18pdr in een luchtafweer rol (te lage mondingssnelheid) Later werd de 18pdr verder sterk gemodificeerd voor de luchtafweerrol en dit resulteerde in het succesvolle QF 13 pounder 9 cwt gun

Mark I* and Mark II affuit De problemen met de terugslagveren werden opgevangen door de invoering van een hydropneumatische terugslagrem. Deze paste in de behuizing van de originele terugslagrem met veren, en kon in het veld in bestaande Mark I affuiten worden ingebouwd. Deze kregen de designatie Mark I*. Nieuw gebouwde affuiten met deze hydropneumatische rem kregen de designatie Mark 2 Affuit

Mk III gun op hoge elevatie affuit Dit was een poging om een geschut te creëren voor zowel gronddoelen als luchtafweer. Het bleef steken in het prototype stadium.

Mark IV kanon op Mark III en Mark IV affuiten.

De belangrijkste variant was Het Mark IV kanon op Mark IV affuit. De combinatie werd getest in 1916 en was tegen het einde van de oorlog de meest voorkomende variant. Het Mark IV kanon had een nieuw sluitstuk dat de vuursnelheid verhoogde. Het Mark III affuit liet hogere elevaties toe tot 37.5 graden. Dit verhoogde het bereik van 6000 tot 8500 meter. Ook werd een nieuwe hydraulische rem ingebouwd. Doch hiervan werden er weinig gebouwd en het werd in de productie vervangen door het licht gemodificeerde Mark IV affuit. Tegen het einde van de oorlog was het Mark IV kanon op Mark IV affuit de standaard 18pdr, doch oudere varianten waren nog steeds in gebruik. Eigenlijk voerde Mark IV kanon op Mark IV affuit zoveel veranderingen in dat het eigenlijk om een compleet nieuw stuk geschut ging. Doch omdat het dezelfde 18pdr munitie afschoot, besloot men het klasseren als een 18pdr variant.

75 mm Field Gun M1917 (British) was de 18 pdr geproduceerd voor het Amerikaanse leger in de VS. Het kanon werd zo gemodificeerd dat het de granaten van het Franse Canon de 75 modèle 1897 kon afvuren. Vreemd genoeg bouwden de VS de stukken met de weinig succesvol gebleken veren als terugslagmechanisme. De reden was misschien dat er geen industriele capaciteit was om voldoende hydropneumatische remmen te bouwen. Voor het Canon de 75 modèle 1897 waren er op het einde van de oorlog nog steeds geen hydropneumatische terugslagremmen gebouwd door productiemoeilijkheden ! Ongeveer 1000 werden hiervan geproduceerd en deze bleven in dienst (met modificaties zoals pneumatische banden) tot de tweede wereldoorlog. In de eerste stadia werden ze nog aan het front gebruikt, daarna werden ze als trainingsstukken gebruikt.

Productie

Een afgevuurde 18poundergranaat met no.80 ontsteker op een MkII 18pdr huls.
Enlarge
Een afgevuurde 18poundergranaat met no.80 ontsteker op een MkII 18pdr huls.

Met de snelle en enorme uitbreiding van het Britse leger waren er veel nieuwe kanons nodig. Gelukkig kon Groot Britannië terugvallen op de geweldige bouwcapaciteit van de scheepsbouwindustrie. De meeste van die firmas waren trouwens al gewoon om kanons voor de marine te produceren. Bij het begin van de oorlog waren er reeds 1225 kanons gebouwd. Tijdens de oorlog werden er 9908 kanons gebouwd. Na de oorlog werd de productie eerst nog op een laag pitje voortgezet. In het begin van de tweede wereldoorlog werden dan nog nieuwe affuiten gebouwd om 25pdr lopen in te leggen, daar het ontwerp en bouw van het affuit van deze laatste vertraging had opgelopen.

Inzet aan het front

  • In tegenstelling tot de Duitsers die de relatieve verhouding zware artillerie en howitzers gedurende de oorlog steeds deden toenemen ten koste van het veldgeschut, waren de Britten sterke gelovers van de waarde van het veldgeschut. Daardoor, hoewel ook in het Britse leger steeds meer zwaar geschut en howitzers werden ingezet, hield het aantal 18pdr's ongeveer gelijke tred met deze. De nagestreefde ratio was 2-1. (De Fransen streefden een ratio van 1-1 Duitsland begon de oorlog met een ratio howitzers tegenover kanonnen van 5-1, Maar zag in dat er te weinig middelzware en zware kanonnen waren en na een grote bouwinspanning werd eind 1915 een ratio van 5-4 bereikt)
  • Vanaf de stabilisatie van het front werd shrapnel gebruikt voor het breken van prikkeldraad en explosieve granaten om loopgrachten aan te vallen, hoewel de vlakke baan van de granaten deze minder geschikt maakten voor deze laatste taak.
  • Het werd geschat dat per meter prikkeldraadversperring 7.5 granaten nodig waren om deze te vernietigen en 40 granaten om een loopgraaf uit te schakelen.
  • Het stuk was later in de oorlog zeer succesvol in gebruik in de zogenaamde Gordijnvuur. Doordat de explosieve lading van de granaat klein was, kon de infanterie zeer dicht het Gordijnvuur van de artillerie volgen en zo de vijand minder tijd te geven om uit zijn dugouts te komen.

Na de Eerste Wereldoorlog

  • Het Mark V affuit werd geintroduceerd in 1923, het liet een elevatie van 37,5° en een traverse van 50°
  • In 1925 werden enkele 18 pdrs op een experimenteel gemechaniseerd affuit geplaatst (het zogenaamde Birch Gun). Maar dit werd niet in productie genomen.
  • In de jaren 30 stapte het Britse leger over op volledige motorisatie en mechanisatie. De 18pdr werd daarom aangepast voor de stress van hogere verplaatsingssnelheden.

De eerste modificatie was het aanbrengen van sterkere houten wielen met volle rubber banden. De tweede modificatie was het vervangen van de as door een nieuwe met stalen wielen, pneumatische banden en remmen.

  • de introductie van een nieuwe , meer gestroomlijnde granaat verhoogte de dracht van 8500 tot 10000meter.
  • Het Mark IV kanon op gemodificeerd Mark IV affuit bleef het standaard Britse veldgeschut tot in 1938, toen werd overgegaan op de 25pdr. Om de introductie van dit nieuwe kanon te versnellen werd het op 18pdr affuiten geplaatst en werd de loop van de 18 pdr van een nieuwe binnenste tube voorzien (waarbij het caliber werd verhoogd van 84mm tot 88mm) en van een nieuw sluitstuk voorzien. Voor de oorlog werden 611 18pdr's omgebouwd tot 25pdrs en 829 tijdens de oorlog.
  • De BEF van 1939-1940 verloor 216 stuks in het debacle van Duinkerke.
  • In de tweede wereldoorlog werd het ingezet in Noord-Africa en in het verre oosten door de Britten, in de Pacific en de Filipijnen door de VS.
  • Het stuk werd ook door het Ierse leger gebruikt na de onafhankelijkheid (dit waren stukken die door terugtrekkende Britse troepen werden achtergelaten)
  • Het stuk werd ook ingezet tijdens de Russische burgeroorlog.

Finland

Tijdens de winteroorlog kocht Finland 200 stuks in de VS aan (de 75 mm Field Gun M1917 (British) variant). Deze waren zeer goedkoop, doch bleken in zeer slechte staat. De lopen waren zo uitgeschoten dat de dispersie zeer groot was, en het stuk eigenlijk enkel kon worden ingezet als direct vuur stuk. Daarvoor werd het gebruikt in fortificatielinies en in de kustverdediging. Doch aan het begin van de tweede wereldoorlog waren er door tekorten aan veldgeschut 126 bij het veldleger in gebruik. Dit aantal nam langzaam af als meer en meer kanons werden overgeplaatst naar fortificatielinies en de kustverdediging.

Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Ordnance_QF_18_pounder"
Personal tools