/** * */

Loopgraafvoet

(Verschil tussen bewerkingen)
Versie op 4 feb 2011 06:22
Finnbar (Overleg | bijdragen)

← Previous diff
Versie op 4 feb 2011 06:22
Finnbar (Overleg | bijdragen)

Next diff →
Regel 1: Regel 1:
-{{stub}}+{{cleanup}}
[[Afbeelding:Loopgraafvoeten.jpg|thumb|300px|''Twee loopgraafvoeten. Een van de voeten is tot de bot aangetast.'']] [[Afbeelding:Loopgraafvoeten.jpg|thumb|300px|''Twee loopgraafvoeten. Een van de voeten is tot de bot aangetast.'']]
De '''Loopgraafvoet''' was een van de meeste voorkomende medische aandoeningen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Oorspronkelijk kon de aandoening op alle lichaamsdelen voorkomen (meestal op voeten, handen, oren en neus). Het trad op als lichaamsdelen en onderliggende weefsels bloot gesteld werden aan langdurige temperaturen onder het vriespunt. Tijdens vrieskou stopt de bloedtoevoer naar de weefels zodat de cellen beschadigd worden. Hierdoor bevriest het lichaamsdeel en wordt later hard en bleek. Na enige tijd heeft de persoon geen gevoel meer in het lichaamsdeel. Als het lichaamsdeel ontdooit, wordt het rood en zeer pijnlijk. Maar lichaamsdelen die vochtig onhygiënisch geraken en in knellende kledingstukken zitten kunnen ook aangetast worden, ook al is het temperatuur boven het vriespunt. Daarom kwam de aandoening veel voor tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog en zeker op voeten, vandaar de benaming “Loopgraafvoet” of de Engelse benamingen “'''Trench Foot'''” of “'''Immersion foot'''”. Als de persoon te lang in het water staat zal het lichaamsdeel onder water opzwellen en week worden. Voeten kunnen hierdoor knellen in de laarzen. Bovendien hadden de soldaten onhygiënische voeten zodat het kon infecteren. Ook na enige tijd wordt het lichaamsdeel gevoelloos en zwart en zal langzaam afrotten (gangreen). Als het zwart wordt is alle hulp te laat zodat het lichaamsdeel geamputeerd moet worden. De '''Loopgraafvoet''' was een van de meeste voorkomende medische aandoeningen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Oorspronkelijk kon de aandoening op alle lichaamsdelen voorkomen (meestal op voeten, handen, oren en neus). Het trad op als lichaamsdelen en onderliggende weefsels bloot gesteld werden aan langdurige temperaturen onder het vriespunt. Tijdens vrieskou stopt de bloedtoevoer naar de weefels zodat de cellen beschadigd worden. Hierdoor bevriest het lichaamsdeel en wordt later hard en bleek. Na enige tijd heeft de persoon geen gevoel meer in het lichaamsdeel. Als het lichaamsdeel ontdooit, wordt het rood en zeer pijnlijk. Maar lichaamsdelen die vochtig onhygiënisch geraken en in knellende kledingstukken zitten kunnen ook aangetast worden, ook al is het temperatuur boven het vriespunt. Daarom kwam de aandoening veel voor tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog en zeker op voeten, vandaar de benaming “Loopgraafvoet” of de Engelse benamingen “'''Trench Foot'''” of “'''Immersion foot'''”. Als de persoon te lang in het water staat zal het lichaamsdeel onder water opzwellen en week worden. Voeten kunnen hierdoor knellen in de laarzen. Bovendien hadden de soldaten onhygiënische voeten zodat het kon infecteren. Ook na enige tijd wordt het lichaamsdeel gevoelloos en zwart en zal langzaam afrotten (gangreen). Als het zwart wordt is alle hulp te laat zodat het lichaamsdeel geamputeerd moet worden.

Versie op 4 feb 2011 06:22

Opschonen: Deze pagina dient gecontroleerd te worden.

Twee loopgraafvoeten. Een van de voeten is tot de bot aangetast.
Enlarge
Twee loopgraafvoeten. Een van de voeten is tot de bot aangetast.

De Loopgraafvoet was een van de meeste voorkomende medische aandoeningen tijdens de Eerste Wereldoorlog. Oorspronkelijk kon de aandoening op alle lichaamsdelen voorkomen (meestal op voeten, handen, oren en neus). Het trad op als lichaamsdelen en onderliggende weefsels bloot gesteld werden aan langdurige temperaturen onder het vriespunt. Tijdens vrieskou stopt de bloedtoevoer naar de weefels zodat de cellen beschadigd worden. Hierdoor bevriest het lichaamsdeel en wordt later hard en bleek. Na enige tijd heeft de persoon geen gevoel meer in het lichaamsdeel. Als het lichaamsdeel ontdooit, wordt het rood en zeer pijnlijk. Maar lichaamsdelen die vochtig onhygiënisch geraken en in knellende kledingstukken zitten kunnen ook aangetast worden, ook al is het temperatuur boven het vriespunt. Daarom kwam de aandoening veel voor tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog en zeker op voeten, vandaar de benaming “Loopgraafvoet” of de Engelse benamingen “Trench Foot” of “Immersion foot”. Als de persoon te lang in het water staat zal het lichaamsdeel onder water opzwellen en week worden. Voeten kunnen hierdoor knellen in de laarzen. Bovendien hadden de soldaten onhygiënische voeten zodat het kon infecteren. Ook na enige tijd wordt het lichaamsdeel gevoelloos en zwart en zal langzaam afrotten (gangreen). Als het zwart wordt is alle hulp te laat zodat het lichaamsdeel geamputeerd moet worden.

Gerelateerde onderwerpen

Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Loopgraafvoet"
Personal tools