/** * */

Canon de montagne de 65mm modèle 1906

(Verschil tussen bewerkingen)
Versie op 27 jan 2010 10:28
Aglooka (Overleg | bijdragen)
Na de eerste wereldoorlog
← Previous diff
Versie op 19 feb 2011 20:39
Finnbar (Overleg | bijdragen)
inleiding
Next diff →
Regel 4: Regel 4:
{{Houwitsertabel|titel=Canon de montagne de 65mm modèle 1906 Schneider-Ducrest|fabriek= Schneider |bouwjaar=1906-|gewicht geschut= 400kg|totale lengte= |lengte loop=1.35m|gewicht granaat= 3.81 kg|kaliber= 65mm|elevatiehoek hoogte= min 10 tot plus 35°|Traverse= 6°|vuursnelheid= 15 schoten/minuut|mondingssnelheid=330m/s|bereik= 5500 m|gebruik= Berggeschut, infanteriegeschut|bijzonderheden=}} {{Houwitsertabel|titel=Canon de montagne de 65mm modèle 1906 Schneider-Ducrest|fabriek= Schneider |bouwjaar=1906-|gewicht geschut= 400kg|totale lengte= |lengte loop=1.35m|gewicht granaat= 3.81 kg|kaliber= 65mm|elevatiehoek hoogte= min 10 tot plus 35°|Traverse= 6°|vuursnelheid= 15 schoten/minuut|mondingssnelheid=330m/s|bereik= 5500 m|gebruik= Berggeschut, infanteriegeschut|bijzonderheden=}}
-==inleiding==+==Inleiding==
-Het Canon de montagne de 65mm modèle 1906 Schneider-Ducrest had geen grote invloed op het oorlogsgebeuren, doch is van zo een interessante constructie dat het een artikel verdient.+Het '''Canon de montagne de 65mm modèle 1906 Schneider-Ducrest''' had geen grote invloed op het oorlogsgebeuren, doch is van zo een interessante constructie dat het een artikel verdient.
Bergartillerie was geconstrueerd zodat het kon gedemonteerd worden in lasten die door door muilezels konden gedragen worden. Normaal gezien kon een muilezel zo'n 130 kg dragen. Trek hiervan het materiaal af dat nodig is om de nuttige last te kunnen dragen dan kom je op zo'n 100 kg uit. Het zwaarste stuk dat niet demonteerbaar is is natuurlijk de loop. (hoewel de Britten geschut hadden met een loop uit twee delen die in het midden werden bijeengevezen, de zogenaamde "screwguns") Bergartillerie was geconstrueerd zodat het kon gedemonteerd worden in lasten die door door muilezels konden gedragen worden. Normaal gezien kon een muilezel zo'n 130 kg dragen. Trek hiervan het materiaal af dat nodig is om de nuttige last te kunnen dragen dan kom je op zo'n 100 kg uit. Het zwaarste stuk dat niet demonteerbaar is is natuurlijk de loop. (hoewel de Britten geschut hadden met een loop uit twee delen die in het midden werden bijeengevezen, de zogenaamde "screwguns")

Versie op 19 feb 2011 20:39

65 mm Schneider-Ducrest, loop in voorwaardse stand.
Enlarge
65 mm Schneider-Ducrest, loop in voorwaardse stand.
Canon de montagne de 65mm modèle 1906 Schneider-Ducrest
Gebouwd door: Schneider
Bouwjaar: 1906-
Gewicht geschut: 400kg
Totale lengte:
Lengte loop: 1.35m
Gewicht granaat: 3.81 kg
Kaliber: 65mm
Elevatiehoek: min 10 tot plus 35°
Traverse: {{{traverse}}}
Vuursnelheid: 15 schoten/minuut
Mondingssnelheid: 330m/s
Bereik: 5500 m
Gebruik: Berggeschut, infanteriegeschut
Bijzonderheden:


Inhoud

Inleiding

Het Canon de montagne de 65mm modèle 1906 Schneider-Ducrest had geen grote invloed op het oorlogsgebeuren, doch is van zo een interessante constructie dat het een artikel verdient.

Bergartillerie was geconstrueerd zodat het kon gedemonteerd worden in lasten die door door muilezels konden gedragen worden. Normaal gezien kon een muilezel zo'n 130 kg dragen. Trek hiervan het materiaal af dat nodig is om de nuttige last te kunnen dragen dan kom je op zo'n 100 kg uit. Het zwaarste stuk dat niet demonteerbaar is is natuurlijk de loop. (hoewel de Britten geschut hadden met een loop uit twee delen die in het midden werden bijeengevezen, de zogenaamde "screwguns")

Ontwerp

Bij het oudere Canon de montagne de 80mm mle 1878 De Bange bereikte de loop het gewicht van 100 kg door mondingssnelheid en dus bereik op te geven. Voor zijn opvolger de 65mm modèle 1906 verkoos men de mondingssnelheid hoger te houden en een veel hogere cadens na te streven doch een lichtere granaat en dus een loop van kleiner kaliber te gebruiken, een andere wijze om tot een gewicht van ongeveer 100 kg te komen. Vandaar het zeer kleine kaliber van 65 mm.

De rest van het kanon was zo uitgevoerd om alles zo licht mogelijk te kunnen maken. Het moest een kanon worden met hydro-pneumatische terugslagrem en deze laatste weegt nogal wat. daarom moest er bespaard worden op het gewicht van het affuit. Het gewicht van het affuit wordt in belangrijke mate bepaald door schok van de terugslag. Om deze terugslag beter op te vangen en aldus affuitgewicht te verminderen werden er in dit kanon heel wat vernieuwende elementen ingevoerd.

65 mm Schneider-Ducrest, loop achteruitgetrokken, klaar voor vuren (Touzin, Les canons de la victiore 1914-1918 tome 1, 2006, p10
Enlarge
65 mm Schneider-Ducrest, loop achteruitgetrokken, klaar voor vuren (Touzin, Les canons de la victiore 1914-1918 tome 1, 2006, p10

Ten eerste vuurde het kanon met zijn loop in terugslagpositie. (dus met de loop achteruitgetrokken op de hydraulische rem). Op het moment van vuren, werd de loop losgelaten en begon naar voor te bewegen door de werking van de recuperator die het kanonsloop terug naar voor wil trekken. Deze beweging werd dan tegengegaan door de terugslag van de granaat die in de loop naar voor gestuwd werd door de aandrijflading. Op die manier werd de terugslag die het affuit zelf nog moest opvangen verminderd. Dit principe word door de Fransen " le principe du lancer" en in het Engels "Differential recoil system" genoemd. Een goede Nederlandse vertaling zal wel bestaan doch ben ik nog niet tegengekomen, aanvulling welkom !

Ten tweede bestond het affuit uit verschillende delen die scharnierend met veren aan elkaar bevestigd waren. Ook de spade aan de achterzijde van het staartstuk was geveerd en ving op zijn beurt de nog resterende terugslagkrachten op. het allemaal juist werkte is te lang om hier uit te leggen. Het komt er op neer dat de scharnieren met veren ook een deel van de terugslag opvangen.

Dit ontwerp was zeer geslaagd. Het differential recoil system wordt sinds enkele jaren terug gebruikt om grotere kanons op pantsterwagens te kunnen plaatsen.

Gebruik tijdens de eerste wereldoorlog

Hoewel het ontworpen was als berggeschut werd het ook op andere manieren ingezet. Toen de productie van het Canon de 75 modèle 1897 (en van de munitie ervan) de verliezen niet kon compenseren werd het als vervangstuk gebruikt, een rol waarin het niet erg goed was vooral gezien zijn beperkt bereik en lichte granaat.

Het werd ook als infanterie ondersteunings geschut gebruikt aangezien het door zijn lichte gewicht op plaatsen kon komen waar normaal geschut niet kon geraken. Ook werd het in het begin van de oorlog als een voorlopige vervanging van nog niet voldoende beschikbaar zijnde loopgraafmortieren gebruikt.

In het begin van de oorlog waren er slechts 120 stuks beschikbaar. Schneider had echter nog de vereiste gereedschappen in voorraad om de productie terug op te starten en dit werd dan ook prompt gedaan.

Na de eerste wereldoorlog

Het ontwerp was na de eerste wereldoorlog nog niet verouderd. Een aantal werd aan Polen geleverd. Ook Albanië en Griekenland kochten het aan. In het Franse leger werd het ingezet bij de bergtroepen, maar ook als infanterie ondersteuningsstuk. Na 1940 Gebruikten de Duitsers het ook als infanterie en berg stuk onder de fremdgerätenummer Gebirchskanone 221(f). Voor Israël was het het eerste veldgeschut. Het werd sterk ingezet tijdens de 1948 Arabisch-Israëlische oorlog, één werd zelfs op het voorschip van een kleine koopvaarder gemonteerd op een geïmproviseerde affuit met 360° traverse, dit was het eerste Israëlische oorlogsschip !

Bewaarde stukken

Personal tools