/** * */

Canon de 155 Grande Puissance Filloux modèle 1917

(Verschil tussen bewerkingen)
Versie op 12 aug 2009 10:07
Sniper Snoop (Overleg | bijdragen)

← Previous diff
Versie op 12 aug 2009 11:20
Wvanrosm (Overleg | bijdragen)
zoveel mogelijk gecorrigeerd
Next diff →
Regel 1: Regel 1:
-[[Afbeelding:Scannen033333333.jpg|thumb|left|250px|Op het toegangsticket van het [[Openluchtmuseum Atlantikwall]], op Domein Raversijde , staat een Canon de 155 GPF mle 1917 vertoont. Het geschut werd tijdens de Tweede Wereldoorlog ingezet op het Atlantikwall als kustgeschut. Het geschut op de foto werd voorzien met rubberen wielen, tijdens het interbellum.]][[Afbeelding:Schets 155 GPF.jpg|right|305px]]{{Houwitsertabel|titel=Canon de 155 Grande Puissance Filloux modèle 1917|fabriek=onbekend|bouwjaar=1917 - ?|gewicht geschut= 13.000 kg|totale lengte=|lengte loop=5,91 m|gewicht granaat= 42 kg|kaliber= 155 mm|elevatiehoek hoogte=0° tot plus 35°|vuursnelheid= 5 schoten/minuut|mondingssnelheid=735 m/s|bereik= 20 km|gebruik= Frankrijk, Verenigde Staten, Polen, Filipijnen en Nazi-Duitsland.|bijzonderheden=Behoord tot de meest moderne stuk artillerie uit de Eerste Wereldoorlog.}}De '''Canon de 155 Grande Puissance Filloux modèle 1917''', afgekort als '''Canon de 155 GPF mle 1917''', was een Franse 155mm veldhouwitser en later ook kustgeschut. Het geschut werd in 1917 ontworpen door Luitenant-kolonel L.J.F. Filloux. Het was zo succesvol, dat de Amerikanen uit het geschut hun eigen ontwerpen ontworpen. Namelijk de 155 mm M1, M2 en M59 "Long Tom". +[[Afbeelding:Scannen033333333.jpg|thumb|left|250px|Op het toegangsticket van het [[Openluchtmuseum Atlantikwall]], op Domein Raversijde , staat een Canon de 155 GPF mle 1917 tentoongesteld. Het geschut werd tijdens de Tweede Wereldoorlog ingezet op de Atlantikwall als kustgeschut. Het geschut op de foto werd voorzien van rubberen wielen, tijdens het interbellum.]][[Afbeelding:Schets 155 GPF.jpg|right|305px]]{{Houwitsertabel|titel=Canon de 155 Grande Puissance Filloux modèle 1917|fabriek=onbekend|bouwjaar=1917 - ?|gewicht geschut= 13.000 kg|totale lengte=|lengte loop=5,91 m|gewicht granaat= 42 kg|kaliber= 155 mm|elevatiehoek hoogte=0° tot plus 35°|vuursnelheid= 5 schoten/minuut|mondingssnelheid=735 m/s|bereik= 20 km|gebruik= Frankrijk, Verenigde Staten, Polen, Filipijnen en Duitsland.|bijzonderheden=Behoort tot de meest moderne artillerie uit de Eerste Wereldoorlog.}}De '''Canon de 155 Grande Puissance Filloux modèle 1917''', afgekort als '''Canon de 155 GPF mle 1917''', was een Franse 155mm veldhouwitser en later ook kustgeschut. Het geschut werd in 1917 ontworpen door luitenant-kolonel L.J.F. Filloux. Het was zo succesvol, dat de Amerikanen uit het geschut hun eigen ontwerpen maakten, nl. de 155 mm M1, M2 en M59 "Long Tom".
-Reeds vóór de oorlog, was Filloux betrokken geweest bij projecten gericht op de verbetering van verschillende wapens. Zijn ideeën voor een nieuwe, lange afstand 155mm kanon, presenteerde hij maar werden echter genegeerd vóór 1914. Het beroemde Franse 75mm [[Canon de 75 modèle 1897|veldgeschut]] was alles naar behoeften. Dit veranderd snel, en in 1916 kon Filloux wederom aanwezig zijn om zijn idee voor een nieuw wapen voor te stellen. Deze keer werd het aanvaard, omdat het Franse leger had gevraagd om een stuk artillerie dat een bereik kon halen van ten minste 16.000 m, die snel en gemakkelijk verplaatst konden worden en dat het geschut ook een grote Traverse bezat. Het resultaat was het prototype had invloed op de meeste van de modellen. De Canon de 155 GPF mle 1917 (GPF = ''Grand Puissance Filloux'', Frans voor ''Groot Machtig Filloux'') had een slanke 5,91 m lange loop, geplaatst op een gemakkelijke onderstel. Het onderstel bestond uit tweedelige traverse die, bij het verplaatsen, samen gevouwen konden worden tot 1 geheel. Aan iedere deel, werd onderaan een spade voorzien om de terugslag op te vangen. Het geschut werd ondersteund met ijzeren, klassieke spaken wielen dat later zou gewijzigd worden naar rubberen wielen. Vaak werden op de oude wielen, pantoffels voorzien. Het geschut werd vervoerd met een Latil-TAR trekker en moest niet gedemonteerd worden. Enkel moest de loop, voor de balans, compleet achteruit getrokken worden tot over de hydraulische terugslagsysteem. De Schneider achterlader, dat op het geschut werd voorzien bestond uit een hefboom. Hierdoor kon de laders het geschut sneller laden en vuren. Een goed opgeleide bemanning kan 5 43kg granaten per minuut vuren met dit geschut. De bemanning bestond uit minimum vijf personen. De richter, de schutter en drie laders. De drie laders + schutter stonden in een put, dat iedere keer moest worden gegraven om het geschut te laden. Omdat de achterlader nogal laag bevond. Het geschut werd in 1917 in productie genomen en werd in augustus, van hetzelfde jaar, ingezet op de Vlaamse gronden door de Amerikanen. Samen met de [[Canon de 155 C modèle 1917|Schneider 155mm mle 1917 houwitser]] en de [[Canon de 75 modèle 1897|75mm mle 1897 veldgeschut]], had het Franse leger goeie eenheden artillerie. Na 1918 bezat het Amerikaanse leger de GPF als de M1917 en M1918 en begon de productie van hun eigen variant, de 155 mm M1, M2 en M59 "Long Tom". Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, zag de GPF - reeds voorzien met rubberen wielen - nog steeds dienst als een van de beste artillerie uit zijn tijd. Het Franse leger had ongeveer 450 exemplaren. Wanneer Nazi-Duitsland Europa veroverde, werd het geschut ingezet op de Atlantikwall als de '''15.5 cm Kanone 418(f)''', of afgekort als de '''15.5 cm K 418(f)'''. Een van de grootste batterijen van dit type, bevond op Pointe Du Hoc. Daar bevonden 6 exemplaren, die in staat waren om de Amerikaanse invasie op Utah en Omaha beach te bemoeilijken, of zelf te dwarsbomen, samen met de overige honderden artillerie op het Atlantikwall. Na de Tweede Wereldoorlog, bouwden de Fransen een verbeterde versie, namelijk de ''Obusier de 155 mm Modèle 50'' dat in dienst werd genomen vanaf 1950, door de legers van Frankrijk, Zweeden, Zwitserland, Israël & Syrië.+ 
 +Reeds vóór de oorlog was Filloux betrokken geweest bij projecten gericht op de verbetering van verschillende wapens. Zijn ideeën voor een nieuw, langeafstands 155mm-kanon presenteerde hij al vóór 1914 maar die werden genegeerd. Het beroemde Franse 75mm [[Canon de 75 modèle 1897|veldgeschut]] voldeed immers geheel aan de behoeften. Dit veranderde snel, en in 1916 kon Filloux wederom aanwezig zijn om zijn idee voor een nieuw wapen voor te stellen. Deze keer werd het aanvaard, omdat het Franse leger had gevraagd om geschut dat een bereik kon halen van ten minste 16.000 m, en snel en gemakkelijk verplaatst konden worden en ook een grote traverse bezat.
 + 
 +Het resultaat was een prototype en had invloed op de meeste van de modellen. De Canon de 155 GPF mle 1917 (GPF = ''Grand Puissance Filloux'', Frans voor ''Grootmacht Filloux'') had een slanke 5,91 m lange loop, geplaatst op een eenvoudig onderstel, dat bestond uit een tweedelige traverse die, bij het verplaatsen, samengevouwen kon worden. Aan ieder deel werd onderaan een spade aangebracht om de terugslag op te vangen. Het geschut werd ondersteund met ijzeren, klassieke spaakwielen die later vervangen zouden worden door rubberen wielen.
 + 
 +Vaak werden op de oude wielen pantoffels aangebracht. Het geschut werd vervoerd met een Latil-TAR trekker en hoefde niet gedemonteerd worden. Enkel moest de loop, voor de balans, compleet achteruit getrokken worden tot over het hydraulische terugslagsysteem. De Schneiderachterlader, die op het geschut werd aangebracht bestond uit een hefboom. Hierdoor konden de laders het geschut sneller laden en afvuren. Een goed opgeleide bediening kon 5 43kg granaten per minuut afvuren met dit geschut.
 + 
 +De bediening bestond uit minimaal vijf personen, de richter, de schutter en drie laders. De drie laders + schutter stonden in een put, die iedere keer moest worden gegraven om het geschut te laden omdat de achterlader nogal laag was. Het geschut werd in 1917 in productie genomen en werd in augustus, van hetzelfde jaar, ingezet op Vlaamse gronden door de Amerikanen. Samen met de [[Canon de 155 C modèle 1917|Schneider 155mm mle 1917 houwitser]] en de [[Canon de 75 modèle 1897|75mm mle 1897 veldgeschut]], had het Franse leger er een goed wapen aan.
 + 
 +Na 1918 bezat het Amerikaanse leger de GPF als de M1917 en M1918 en begon de productie van hun eigen variant, de 155 mm M1, M2 en M59 "Long Tom". Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, deed de GPF - reeds voorzien van rubberen wielen - nog steeds dienst als de beste artillerie uit zijn tijd. Het Franse leger had ongeveer 450 exemplaren. Toen Duitsland Europa veroverde, werd het geschut ingezet op de Atlantikwall als de '''15.5 cm Kanone 418(f)''', of afgekort als de '''15.5 cm K 418(f)'''. Een van de grootste batterijen van dit type bevond zich op Pointe Du Hoc. Daar bevonden zich 6 exemplaren, die in staat waren om de Amerikaanse invasie op Utah- en Omaha-Beach te bemoeilijken, of zelfs te dwarsbomen, samen met het overige geschut op het Atlantikwall. Na de Tweede Wereldoorlog bouwden de Fransen een verbeterde versie, namelijk de ''Obusier de 155 mm Modèle 50'' die in dienst werd genomen vanaf 1950, door de legers van Frankrijk, Zweden, Zwitserland, Israël & Syrië.
[[Categorie:Artillerie]] [[Categorie:Artillerie]]

Versie op 12 aug 2009 11:20

Op het toegangsticket van het Openluchtmuseum Atlantikwall, op Domein Raversijde , staat een Canon de 155 GPF mle 1917 tentoongesteld. Het geschut werd tijdens de Tweede Wereldoorlog ingezet op de Atlantikwall als kustgeschut. Het geschut op de foto werd voorzien van rubberen wielen, tijdens het interbellum.
Enlarge
Op het toegangsticket van het Openluchtmuseum Atlantikwall, op Domein Raversijde , staat een Canon de 155 GPF mle 1917 tentoongesteld. Het geschut werd tijdens de Tweede Wereldoorlog ingezet op de Atlantikwall als kustgeschut. Het geschut op de foto werd voorzien van rubberen wielen, tijdens het interbellum.
Canon de 155 Grande Puissance Filloux modèle 1917
Gebouwd door: onbekend
Bouwjaar: 1917 - ?
Gewicht geschut: 13.000 kg
Totale lengte:
Lengte loop: 5,91 m
Gewicht granaat: 42 kg
Kaliber: 155 mm
Elevatiehoek: 0° tot plus 35°
Traverse: {{{traverse}}}
Vuursnelheid: 5 schoten/minuut
Mondingssnelheid: 735 m/s
Bereik: 20 km
Gebruik: Frankrijk, Verenigde Staten, Polen, Filipijnen en Duitsland.
Bijzonderheden: Behoort tot de meest moderne artillerie uit de Eerste Wereldoorlog.

De Canon de 155 Grande Puissance Filloux modèle 1917, afgekort als Canon de 155 GPF mle 1917, was een Franse 155mm veldhouwitser en later ook kustgeschut. Het geschut werd in 1917 ontworpen door luitenant-kolonel L.J.F. Filloux. Het was zo succesvol, dat de Amerikanen uit het geschut hun eigen ontwerpen maakten, nl. de 155 mm M1, M2 en M59 "Long Tom".

Reeds vóór de oorlog was Filloux betrokken geweest bij projecten gericht op de verbetering van verschillende wapens. Zijn ideeën voor een nieuw, langeafstands 155mm-kanon presenteerde hij al vóór 1914 maar die werden genegeerd. Het beroemde Franse 75mm veldgeschut voldeed immers geheel aan de behoeften. Dit veranderde snel, en in 1916 kon Filloux wederom aanwezig zijn om zijn idee voor een nieuw wapen voor te stellen. Deze keer werd het aanvaard, omdat het Franse leger had gevraagd om geschut dat een bereik kon halen van ten minste 16.000 m, en snel en gemakkelijk verplaatst konden worden en ook een grote traverse bezat.

Het resultaat was een prototype en had invloed op de meeste van de modellen. De Canon de 155 GPF mle 1917 (GPF = Grand Puissance Filloux, Frans voor Grootmacht Filloux) had een slanke 5,91 m lange loop, geplaatst op een eenvoudig onderstel, dat bestond uit een tweedelige traverse die, bij het verplaatsen, samengevouwen kon worden. Aan ieder deel werd onderaan een spade aangebracht om de terugslag op te vangen. Het geschut werd ondersteund met ijzeren, klassieke spaakwielen die later vervangen zouden worden door rubberen wielen.

Vaak werden op de oude wielen pantoffels aangebracht. Het geschut werd vervoerd met een Latil-TAR trekker en hoefde niet gedemonteerd worden. Enkel moest de loop, voor de balans, compleet achteruit getrokken worden tot over het hydraulische terugslagsysteem. De Schneiderachterlader, die op het geschut werd aangebracht bestond uit een hefboom. Hierdoor konden de laders het geschut sneller laden en afvuren. Een goed opgeleide bediening kon 5 43kg granaten per minuut afvuren met dit geschut.

De bediening bestond uit minimaal vijf personen, de richter, de schutter en drie laders. De drie laders + schutter stonden in een put, die iedere keer moest worden gegraven om het geschut te laden omdat de achterlader nogal laag was. Het geschut werd in 1917 in productie genomen en werd in augustus, van hetzelfde jaar, ingezet op Vlaamse gronden door de Amerikanen. Samen met de Schneider 155mm mle 1917 houwitser en de 75mm mle 1897 veldgeschut, had het Franse leger er een goed wapen aan.

Na 1918 bezat het Amerikaanse leger de GPF als de M1917 en M1918 en begon de productie van hun eigen variant, de 155 mm M1, M2 en M59 "Long Tom". Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, deed de GPF - reeds voorzien van rubberen wielen - nog steeds dienst als de beste artillerie uit zijn tijd. Het Franse leger had ongeveer 450 exemplaren. Toen Duitsland Europa veroverde, werd het geschut ingezet op de Atlantikwall als de 15.5 cm Kanone 418(f), of afgekort als de 15.5 cm K 418(f). Een van de grootste batterijen van dit type bevond zich op Pointe Du Hoc. Daar bevonden zich 6 exemplaren, die in staat waren om de Amerikaanse invasie op Utah- en Omaha-Beach te bemoeilijken, of zelfs te dwarsbomen, samen met het overige geschut op het Atlantikwall. Na de Tweede Wereldoorlog bouwden de Fransen een verbeterde versie, namelijk de Obusier de 155 mm Modèle 50 die in dienst werd genomen vanaf 1950, door de legers van Frankrijk, Zweden, Zwitserland, Israël & Syrië.

Personal tools