/** * */

Ulaan

In de 16e eeuw was een Ulaan een Aziatische ruiter gewapend met een lans die dienst deed in het Poolse leger. De naam beduidt 'Wakkere' of 'Dappere' en zou van Tataarse oorsprong zijn. Het woord is overigens ook verwant met het Turkse oğhlan (=zoon, kind) en duidt evenzeer op de oriëntaalse oorsprong van het cavalerie-onderdeel.

Inhoud



Ontstaan

De Pruisische koning Frederik de Grote (1713-1786) introduceerde het wapen in zijn cavalerie als tegenhanger van de Hongaarse pandoeren en Poolse ruiterij in Saksische dienst, die het zijn troepen tijdens de Oostenrijkse Successieoorlog (1740-1748) lastig maakten. Uit deserteurs (waaronder Bosniërs en Kozakken) en Frederiks eigen lagere Poolse adel werden eskadrons lichte cavalerie gevormd die, bewapend met lange lansen, verkenningen en bliksemacties tegen de vijand konden uitvoeren. Ze konden zichzelf echter niet echt onderscheiden in de strijd en vervielen al snel tot enkel een decoratieve rol. Geheel in de mode van de tijd werden de lansiers uitgedost in exotische uniformen, compleet met tulbanden, kaftans en wijde Turkse broeken. Zij werden ondergebracht in regimenten huzaren die al grotendeels dezelfde taken hadden en geleidelijk assimileerden de Bosniaken en Towarczys, zoals zij genoemd werden, hiermee volkomen. Pas na het verdrag van Tilsit in 1807 werden opnieuw regimenten met Ulanen gevormd in het Pruisische leger.

Allemaal Ulanen

Duitse ruiterpatrouilles tijdens de Eerste Wereldoorlog werden door Belgische burgers Ulanen genoemd alhoewel het evengoed Dragonders als Huzaren of Kurassieren konden zijn. De voor Ulanen eertijds karakteristieke stalen lans was in het eerste decennium van de 20e eeuw bij alle cavalerie-onderdelen als wapen ingevoerd. Hierdoor werden alle Duitse cavaleristen door hun tegenstanders al snel allemaal 'Ulanen' genoemd.Hun plotselinge verschijnen en verdwijnen, hun snelle optreden en hun geheimzinnige tactiek veroorzaakten veel angst.

De boeren verafschuwden hen omdat ze zomaar door hun velden reden zonder gestraft te kunnen worden. Ruiters waren de eersten die de bevolking zagen van het Duitse leger en wisten zo dat de Duitse opmars hen bijna had bereikt. Als er op hen werd geschoten dan koelden ze hun woede op de burgers met represaillemaatregelen. Inwoners van talloze gemeenten in België ondervonden dit o.a. in Visé, Dinant (665 doden), Leuven en Aarschot (150 doden), alsook ook in kleinere gemeenten zoals Zemst. In totaal werden in de maanden augustus en september 1914 5.500 Belgische burgers gedood en talloze kerken, officiële gebouwen en huizen in brand gestoken.


Einde van hun bestaan

Het Duitse leger telde 23 regimenten Ulanen (16 Pruisische, 3 Saksische, 2 Württembergische en 2 Beierse) als afzonderlijke strijdmachten maar de meeste wel als onderdeel van een infanteriedivisie. Hun opdracht was het verzamelen van informatie en het uitvoeren van bliksemacties. In de slagen bij Hasselt, Sart-Ribart en Lagarde speelden Ulanenregimenten nog een rol, maar toen de oorlog aan het Westfront vastliep in loopgraven en prikkeldraad konden de afzonderlijke cavalerie-eskadrons nog slechts bij patrouille- en politiediensten in het achterland worden ingezet. Aan het Oostfront was gedurende de Eerste Wereldoorlog meer ruimte voor manoeuvreren, maar na 1918 kwam het Duitse opperbevel tot de slotsom dat er voor de Ulanenregimenten geen plaats meer was op het moderne slagveld. Enkele Reiter-Regimenter binnen de Reichswehr en de Wehrmacht hebben zich tot 1945 als drager van de traditie van verscheidene Ulanenregimenten gepresenteerd. Binnen de Bundeswehr zijn geen onderdelen te vinden die hun historie op die van de Ulanen terugvoeren.

Manfred von Richthofen zat in een regiment van Ulanen van 1911 tot 1915. Tot zijn dood in 1918 is hij het uniform (de Ulanka) van het 1e königlich preußisisches Ulanenregiment Kaiser Alexander III von Rußland (westpreußisches) blijven dragen.

Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Ulaan"
Personal tools