/** * */

Tegetthoff

SMS Tegetthoff
Enlarge
SMS Tegetthoff
Tegetthoff (slagschip)
Land: Oostenrijk-Hongarije
Klasse: Viribus Unitis-klasse (ook Tegetthoff-klasse genoemd, 4 schepen: Viribus Unitis, Tegetthoff, Prinz Eugen, Szent István)
Waterverplaatsing (toegelaten tonnen): 21.400
Afmetingen (lengte / breedte / diepgang): 151,4 m / 27,3 m / 8,2 m
Bewapening (kanons / torpedobuizen): 12 x 30,5 cm 12 x 15 cm / 4 x 53,3 cm
Pantser (gordel / dek / hoofdgeschutstorens): 28 cm / 4,8 cm / 28 cm
Voortstuwingsinstallatie (ketels / machines): 12 (Yarrow) / Parsons-turbines, 4 schroefassen
Totale APK: 25.000
Brandstofvoorraad: kolen, 2.032 t
Prestaties (snelheid / actieradius): 20 knopen / 4.200 zeemijl bij 10 knopen
Bemanning: 1046
Gebouwd door: Stabilimento Tecnico, Triest
Opdracht verstrekt: 1911
Kiel gelegd: sept. 1910
Tewaterlating: mrt. 1912
In dienst gesteld: juli 1913
Einde: 1924/25 gesloopt


Het feit dat Oostenrijk-Hongarije in staat was om al zo vroeg met de bouw van dreadnoughts te beginnen is vooral te danken aan admiraal Rudolf Montecuccoli, die opperbevelhebber van de vloot was sinds 1904 en derhalve in rang de hoogste marineofficier. Toen de Stabilimento Tecnico Triestino-scheepswerf hem in 1910 aanbood om slagschepen te bouwen op de twee scheepshellingen die vrijkwamen, greep hij deze kans met beide handen aan; op eigen verantwoordelijkheid liet hij nog datzelfde jaar de kiel leggen voor twee dreadnoughts, Tegetthoff en Viribus Unitis; de bouwkosten werden oorspronkelijk gedragen door de werf zelf. Het was een buitengewoon riskante beslissing van graaf Montecuccoli, want zijn opdracht was in feite onwettig; aan de andere kant sprak uit zijn kordate besluit ook een groot gevoel van verantwoordelijkheid voor de vaklui van de scheepswerf, omdat een groot aantal van hen bij gebrek aan werk ontslag zou hebben gekregen. Zijn initiatief werd het volgend jaar beloond toen het parlement instemde met een scheepsbouwprogramma voor de lange termijn, waaronder de bouw van 16 slagschepen tot 1920; dit verzekerde de voltooiing van de twee dreadnoughts met de bouw waarvan inmiddels een begin was gemaakt, terwijl spoedig daarna de kiel werd gelegd voor nog twee soortgelijke schepen.

De Viribus Unitis-klasse vertoonde onmiskenbare overeenkomsten met de pre-dreadnoughts van de Radetzky-klasse; dit was echter niet verrassend, daar er slechts een paar jaar lag tussen het ontwerp van laatstgenoemde klasse en dat van de nieuwe schepen, en beide afkomstig waren van het ontwerpbureau van de Oostenrijkse marine dat onder leiding stond van Siegfried Popper (1848-1933), die, hoewel hij al in 1907 met pensioen was gegaan, nog een grote invloed uitoefende. Wie de twee klassen vergelijkt, krijgt al spoedig de indruk dat de Viribus Unitis-klasse eigenlijk een uitvergrote versie is van de Radetzkys met boven elkaar geplaatste torens.

De Oostenrijks-Hongaarse marine was een van de eerste die drielingtorens toepasten en ook de eerste marine die deze torens twee aan twee groepeerde met de achterste verhoogd opgesteld, wat een risico inhield, zo werd gedacht. Maar het geschut werd nooit gebruikt in werkelijke gevechten, behalve toen Tegetthoff en Prinz Eugen Ancona beschoten in mei 1915.

De slagschepen van de Viribus Unitis-klasse waren uitgerust met een batterij van 18 kanons tegen torpedobootaanvallen, hoewel dit aantal later tot 12 gereduceerd werd; deze waren gemonteerd op de daken van de torens en op het opperdek in de midscheeps, en stonden officieel te boek als 7 cm-anti-torpedobootgeschut L/50 K10 hoewel – merkwaardig genoeg – hun kaliber maar 6,6 cm was.

Tegetthoff' (genoemd naar Oostenrijkse admiraal Wilhelm Freiherr von Tegetthoff, 1827-1871) werd na de oorlog aan Italië uitgeleverd en hoewel de Italianen eerst overwogen hadden haar in hun marine op te nemen in 1924/25 in La Spezia gesloopt.

Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Tegetthoff"
Personal tools