/** * */

Obusier de 400mm modele 1915-1916 sur affut à berceau Saint-Chamont

Obusier de 400mm modele 1915-1916 sur affut à berceau Saint-Chamont
Enlarge
Obusier de 400mm modele 1915-1916 sur affut à berceau Saint-Chamont


Obusier de 400mm modele 1915-1916 sur affut à berceau Saint-Chamont
Gebouwd door: Saint-Chamont
Bouwjaar: 1915-1917
Gewicht geschut: spoorweggeschut: 137000kg, Bedding: 29 000 kg
Totale lengte:
Lengte loop: 10 m
Gewicht granaat: 641-900 kg
Kaliber: 400 mm
Elevatiehoek: plus 15° (vuur mogelijk vanaf 45°) tot 65°
Traverse: {{{traverse}}}
Vuursnelheid: 1 schot/ 5 minuten
Mondingssnelheid: 530m/s-465m/s
Bereik: 15100-16100 m
Gebruik:
Bijzonderheden: Zwaarste in gebruik genomen stuk spoorweggeschut in de eerste wereldoorlog. (gewicht van de bedding verschilt enorm in de verschillende 4 bronnen


Beschrijving

Het stuk had een bovenaffuit waarin de loop met hydropneumatische mondingsremmen was ingelegd. Deze bovenaffuit kon draaien op een onderaffuit. Dit was het affut à berceau Saint-Chamont, voor veel soorten spoorweggeschut gebruikt. Er waren twee draaistellen, één met 4 assen en één met 6. Voor het in stelling brengen van het geschut waren 2 dagen nodig, bijna volledig voor de bedding. Deze bestond uit houten balken ter versteviging van het spoor en een kuil die werd gegraven daar waar de loop zou achteruitlopen bij de terugslag. Voor het bouwen van de bedding waren twee spoortjes van 60cm (la voie de 60) nodig om de zware balken met kranen aan te voeren en te plaatsen. Nadat de bedding was geplaatst, was het stuk in 30 minuten klaar om te vuren. Over het gewicht van de bedding is er grote discrepantie: ze gaan van 300ton tot 36 ton in de bronnen. Aan de doorsnedetekeningen en andere technische tekeningen te oordelen lijkt het laatste getal me het meest waarschijnlijke, want de bedding was inderdaad niet veel meer dan een lokale versteviging van het spoor samen met het aanbrengen van enkele verankeringspunten en een kuil voor de terugslag. De lopen waren uitgeboorde en ingekorte 340mm lopen van oude slagschepen: de Valmy, Jemappes, Brennus en reservelopen van de marine in het model 1915 en herwerkingen van nieuwe, niet voltooide 340 mm lopen in het model 1916 (practisch het enige verschil tussen de twee modellen.) Het granaatgewicht ging van 641 kg voor de lichtste tot de 900 kg granaat met hoog doorboringsvermogen die de bestaansreden voor dit geschut was.


Obusier de 400mm modele 1915-1916, Schema van het stuk in stelling
Enlarge
Obusier de 400mm modele 1915-1916, Schema van het stuk in stelling

Inzet

Dit is het zwaarste stuk spoorweggeschut dat werd ingezet door de Fransen (de Obusier de 520 Mle 1916 geraakte eigenlijk nooit voorbij het prototype stadium en bleek een mislukking te zijn)

Dit geschut is vooral bekend geworden door de inzet tegen de forten van Vaux en Douaumont, waar het penetratievermogen zo groot bleek te zijn dat bijna elke voltreffer op het fort een partiële penetratie veroorzaakte, doch er was slechts één volledige penetratie. Dit leidde ertoe dat de Duitsers deze forten moesten ontruimen als ze onder beschieting van deze stukken kwamen. Er werden daar twee stukken ingezet.

Later in de Champagne werd het ingezet tegen de tunnels van de | Mont Cornillet. Dit waren drie tunnels tot 30 meter onder de grond gegraven die een groot aantal Duitse soldaten konden bevatten (3 batallions) die onmiddellijk inzetbaar waren voor tegenaanvallen. Luchtfotos toonden de ingangen en de verluchtingsschachten van dit onderaardse complex. Dit, aangevuld door gegevens verstrekt door een gevangene leidde ertoe deze stukken tegen dit doel in te zetten. Eerst werden er 12 schoten op ieder van de ingangen gelost. Toen de verluchtingsschachten werden aangevallen, drong een granaat bijna door de 30 m kalksteen en ontplofte net boven de tunnel. Hierdoor stortte een sectie van deze in, waardoor ongeveer 400 Duitse soldaten van de buitenwereld werden afgesloten en tot een verschrikkelijke, langzame dood waren veroordeeld. Pogingen om deze te bereiken kwamen te laat alhoewel er volgens sommige overleveringen nog één overlevende was toen de blokkage van de tunnel eindelijk was verwijderd. Deze arme man schijnt totaal waanzinnig geweest te zijn. (In 1974 werden 265 skeletten uitgegraven door soldaten van de Bundeswehr, ze lagen keurig in rijen naast elkaar).

In Verdun werd het ook ingezet tegen de tunnel van de Kronprinz, waar het ook doorsloeg tot in de tunnel en een inzakking tot gevolg had op 19 augustus 1917, (de ingang was ook reeds gedeeltelijk ingezakt onder de beschieting) die een gedeelte van de troepen van de buitenwereld afsloot. De dag erna gaven 600 soldaten en personeel uit de tunnel zich over.

Ook werd het ingezet tijdens de slag van de Somme.

De boodschap was duidelijk, niets of niemand was veilig voor de beschietingen van dit geschut en Frankrijk had ook eindelijk zijn superzware howitzer.

Na de eerste wereldoorlog

Als zwaarste en succesvolste Franse stukken geschut werden deze natuurlijk in in het leger gehouden. Een gedetailleerde geschiedenis van het stuk is er tog nog toe nog niet, maar uit datums van foto's lijkt het er op dat ze minstens regelmatig oefenvuur afgaven tot in 1939. 8 van de 10 stuks werden gemobiliseerd in 1939 waarvan de Duitsers er 8 buitmaakten en deze ook inzetten.

De Duitsers gaven het stuk de designatie 40 cm Haubitze (Eisenbahn) 752 (f) en zetten 6 stuks in en hielden er 2 in reserve. Eén batterij van 3 stuks werd ingezet bij de belegering van Leningrad.

Personal tools