/** * */

Gallipoli-besluitvorming

STUB: Dit artikel is een begin. Mogelijk wordt er nog aan gewerkt. Maar u mag er zelf ook relevante informatie aan toevoegen.

De Britse besluitvorming met betrekking op de Gallipoli operatie van 1915.


Inhoud


Najaar 1914

In november 1914 erkende het Britse kabinet dat de oorlog wel eens langer kon duren dan Home before Christmas. Maar omdat er vanuit de dominions een omvangrijk leger zou vrijkomen - de meeste Duitse kolonie├źn waren veroverd en van een oorlogsdreiging in die gebieden was geen sprake meer - waarvoor nog geen beschikking was gevonden, begon het Britse kabinet na te denken over mogelijke alternatieven. Er werden drie serieuze opties gevonden, namelijk:

  • Een expeditie naar de Balkan.
  • Een landing op Dalmatische kust om Oostenrijk binnen te vallen.
  • Een aanval op Turkije.

Al deze plannen werden besproken zonder de beschikking te hebben over voldoende gedetailleerde kaarten en er was geen informatie over de benodigde scheepstransporten. Het munitie tekort aan het front speelde ook geen rol bij de behandeling van deze plannen. De argumenten van de leden van de War Council hadden gemeen dat er iets moets gebeuren en dat dit het beste kon door de bondgenoten van Duitsland aan te pakken. Maar in de details van die motivatie verschilden de meningen sterk. Lloyd George wilde het moreel van de Engelse bevolking opkrikken en zocht naar een overwinning. Een overwinning die ook Italie en enkele Balkanstaten in het kamp van de Entente zouden brengen. Grey, de minister van Buitenlandse zaken, had al afspraken met Rusland gemaakt over de zeggenschap over Constantinopel en de Dardanellen. Kitchener wilde vooral het Suezkanaal beschermen en wilde dat bereiken door een aanval in het oostelijk deel van de Middellandse Zee. Winston Churchill had ambities met zijn marine en wilde een amfibische landing in Duitsland of op de Dardanellen uitvoeren. Eind november stelde Churchill vast dat de Dardanellen de ideale lokatie was om Egypte te verdedigen.

Januari 1915

Begin januari 1915 kwam er vanuit Rusland een verzoek om een demonstratie van macht tegenover Turkije, teneinde de Turken te dwingen een gedeelte van hun troepenmacht uit de Kaukasus terug te halen. Fischer, de chef van de marinestaf, gaf steun aan het plan van Churchill op een aanval op de Dardanellen uit te voeren, met de voorwaarde dat dit wel meteen moest gebeuren. Fischer was bevreesd dat er voorkeur gegeven zou worden aan concurerende plannen. Fischer werkte meteen een plan uit om een landing op de Aziatische kust van de Dardanellen uit te voeren, waarbij de Britten gesteund zouden worden door een gelijktijdige aanval van de -tot dan toe neutrale- Grieken op Gallipoli. De ambitieuse Churchill liet het inititief voor een amfibische landing niet over aan Fisher en hij nam contact op met de Britse admiraal ter plekke, vice-admiraal Carden. Churchill vroeg Carden of het ook mogelijk was om een doorbraak in de Dardanellen te forceren met oude slagschepen. Hierbij ging Churchill voorbij aan de 75.000 man ervaren troepen uit het plan van Fisher. Fisher voelde zich gepasseerd en deed zijn beklag aan de War Council, waarin hij aangaf dat hij geen heil zag in alleen een maritieme operatie. Kitchener, daarintegen, wilde geen troepen vrijmaken voor een campagne op de Dardanellen. De troepen die voor een dergelijke campgane in aanmerking kwamen, wilde hij naar Frankrijk sturen, om het door Generaal French voorgestelde offenssief richting Zeebrugge te ondersteunen.

Februari 1915


De mislukte aanval van de marine.


De landingen van april 1915


Mei 1915 - oktober 1915 : onsamenhangende besluitvorming.


November 1915


Slotbeschouwing



Aan dit artikel wordt nog gewerkt

Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Gallipoli-besluitvorming"
Personal tools