/** * */

Erwin Rommel

Rommel is het derde kind
Enlarge
Rommel is het derde kind

Erwin Johannes Eugen Rommel was een Duitse veldmaarschalk, die werd geboren op 15 november 1891 in Heidenheim an der Brenz in Duitsland. Rommel groeide niet op in een familie van militairen, ook al had hij een militaire loopbaan. Hij was de tweede zoon van Erwin Rommel, een plattelandsdokter, en Helene von Luz Rommel. Hij volgde het gymnasium, studeerde voor ingenieur en zou gaan werken bij de Zeppelinfabriek in Friedrichshafen als zijn vader er in 1910 niet bij hem op had aangedrongen voor het leger te kiezen. Hij ging in 1911 naar de officiersopleiding in Danzig. In 1916 trouwde Rommel met Lucie Maria Mollin, nadat hij in 1913 bij het dienstmeisje Walburga Stemmer al een kind verwekt had.

Inhoud

Eerste Wereldoorlog

Erwin Rommel tijdens de Eerste Wereldoorlog
Enlarge
Erwin Rommel tijdens de Eerste Wereldoorlog

Zoals bij Hitler verliep ook Rommels diensttijd tijdens de Eerste Wereldoorlog tamelijk anoniem. Hij vocht bij de infanterie waar hij het IJzeren Kruis eerste klasse verdiende. Later kreeg hij als Oberleutnant (eerste luitenant) het commando over de bergtroepen van het Württembergisches Gebirgs-Bataillon, dat vocht in de Alpen. Zijn eenheid slaagde erin om in oktober 1917 bij Twaalfde slag aan de Isonzo de Italiaanse frontlinie te doorbreken en een artilleriestelling te overrompelen. Tijdens deze aanval maakte Rommels eenheid 9000 Italiaanse krijgsgevangenen en 80 stuks geschut buit. Hij werd bevorderd tot Hauptmann (kapitein) en onderscheiden met het Pour le Mérite.

Tussen beide Wereldoorlogen

Rommel bleef na de Eerste Wereldoorlog in het leger, bij de Reichswehr van de Weimarrepubliek. In 1928 overleed Walburga Stemmer aan een longontsteking (hoewel gefluisterd werd dat ze zelfmoord pleegde). Maar dat werd later ook over Rommel zelf gefluisterd terwijl bronnen uit zijn naaste omgeving beweerden dat dit niet waar was. In datzelfde jaar 1928, op 24 december kreeg Rommel samen met Lucie zijn eerste zoon, Manfred Rommel, de latere burgemeester van Stuttgart. Hij gaf zijn zoon de naam Manfred ter ere van de meest befaamde Duitse luchtheld uit de Eerste Wereldoorlog, Manfred von Richthofen. In 1937 schreef Rommel "Infanterie greift an", dat brede belangstelling trok en in honderdduizenden exemplaren werd verspreid. Ook Hitler was enthousiast over dit boek, zoals hij tijdens een ontmoeting met Rommel liet blijken. Rommel vertelde later: "Hij (de Führer) keek mij met zijn grijsblauwe ogen doordringend aan. Ik weerstond die blik. Weet u het al? vroeg ik tenslotte, want hij zweeg. Ja, zei de Führer, u wordt commandant van mijn persoonlijke garde." Maar lid van de nationaal-socialistische partij van de Führer schijnt Rommel nooit geworden te zijn. Zoals zoveel militairen had hij weinig met politiek op. Voor hem maakte het niet uit, of er nu een keizer, een president of een soldaat aan het hoofd van de natie stond. Zijn militaire carrière verliep evenwel voorspoedig. Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, werd Rommel generaal-majoor en bevelhebber van de 7de pantserdivisie.

Tweede Wereldoorlog

Erwin Rommel tijdens de Tweede Wereldoorlog in Gazala
Enlarge
Erwin Rommel tijdens de Tweede Wereldoorlog in Gazala

De 7de pantserdivisie kreeg al snel de bijnaam "spookdivisie" omdat de eenheid tijdens de Blitzkrieg van 1940 in Frankrijk snel terrein kon winnen met weinig verlies van materieel en manschappen. Hij kreeg later de bijnaam "Wüstenfuchs" of bij de Britten "Desert Fox" (woestijnvos) toen hij in 1941 tot luitenant-generaal bevorderd werd en het bevel kreeg over het Afrikakorps dat in het noorden van Afrika actief was. In 1942 na de verovering van Tobroek volgde Rommels promotie tot veldmaarschalk. In datzelfde jaar kregen de "Desert Rats", de Britse eenheid die actief was in Egypte, een nieuwe bevelhebber, veldmaarschalk Bernard Montgomery, ook wel Monty genoemd, vooral bekend van de "monty-coat", de houtje-touwtje-jas. Montgomery gaf het bevel om de bevoorrading van het Afrikakorps, die via Italië en Malta liep, af te snijden. Uiteindelijk werd Rommel teruggedreven naar Tunesië (sleutelwoord: El Alamein). In maart 1943 werd hij naar Duitsland teruggeroepen en in mei van dat jaar capituleerde het Afrikakorps.

Rommel werd opperbevelhebber van de legergroep-B die verantwoordelijk was voor de Duitse verdediging aan de Atlantische kust in Frankrijk. Hij was ook de enige Duitser die vermoedens had dat de geallieerde invasie niet zou plaatsvinden bij Calais maar tussen Cherbourg en Caen. Uiteindelijk kreeg hij gelijk toen de Amerikanen, Britten en Canadezen op 6 juni 1944 de stranden Gold-, Omaha-, Utah, Juno, en Sword Beach aanvielen, toen Rommel zich in Duitsland bevond voor de 50ste verjaardag van zijn vrouw Lucie. Op 17 juli 1944 raakte Rommel tijdens een autorit zwaar gewond bij een luchtaanval.

De dood van Rommel

De uitvaart van Erwin Rommel
Enlarge
De uitvaart van Erwin Rommel
Gedenksteen op de plaats waar Rommel zelfmoord pleegde
Enlarge
Gedenksteen op de plaats waar Rommel zelfmoord pleegde

Op 20 juli 1944 werd er een mislukte bomaanslag op Hitler gepleegd. Hitler bleef nagenoeg ongedeerd, alleen de broek van de Führer was aan flarden, maar zijn bunker werd totaal verwoest. Er werden heel wat schuldigen aangewezen. Rommel was een daarvan ook al had hij, zoals beweerd wordt, niets met de aanslag te maken. Talloos zijn de verhalen over wat er toen gebeurde. Meestal leest men dat Rommel thuis in Herrlingen herstelde van de verwondingen, die hij bij de luchtaanval had opgelopen, en bezoek kreeg van twee generaals. Rommel kon twee beslissingen nemen. Een proces in verband met de aanslag of zelfmoord plegen. Rommel koos voor het laatste en pleegde zelfmoord door een cyanidepil in te nemen. De burgers van Duitsland werd wijsgemaakt dat Rommel was bezweken aan zijn verwondingen. Op 18 oktober kreeg Rommel een staatsbegrafenis die al werd gepland toen hij nog leefde. Hij werd begraven in Herrlingen. Het kruis op zijn graf is niet origineel en ontdaan van het jaartal 1939 en de swastika. Pas jaren na de Tweede Wereldoorlog werd de ware toedracht bekend. Duitsland, maar ook andere landen zoals Amerika, stonden perplex. Generaal Erwin Rommel werd zowel door de Asmogendheden als door de Geallieerden gerespecteerd om zijn moed en dapperheid. Op de plaats van de zelfmoord staat een monument ter nagedachtenis aan deze veldmaarschalk.

Lit.: Young, Desmond: Le destin impitoyable du maréchal Rommel. In: Atlas Magazine, aug. 1961, p. 6-18.

Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Erwin_Rommel"
Personal tools