/** * */

Edward Rickenbacker

Edward Rickenbacker

Edward Rickenbacker
Namen voluit
Edward Vernon
Geboortejaar/datum
8 oktober 1890
Sterfjaar/datum
27 juli 1973
Eenheden (* = bevelhebber)
94th Aero Squadron
Korte omschrijving
Amerikaanse Aas met 26 overwinningen

“Fast Eddie”was zijn bijnaam en die droeg Eddie Rickenbacker niet zomaar. Hij hield van snelheid en avontuur en na een succesvolle carrière als autocoureur, werd hij een succesvol oorlogsvlieger in het Amerikaanse leger. De luchtaas en Captain werd geboren op 8 oktober 1890 in Columbus, Amerika als Edward Rickenbacker. De naam Vernon voegde hij zelf op latere leeftijd toe. Eddie, zoals de jongen weldra genoemd zou worden, was de zoon van het Zwitsers emigrantenpaar Reichenbacher. Wegens de opkomende anti-Duitse gevoelens ten tijde van de Eerste Wereldoorlog veranderde hij later zijn naam in Rickenbacker. Zijn vader overleed toen Eddie 12 jaar was en hij stopte met school om zijn familie te helpen. Eddie bleek erg veel gevoel voor techniek te hebben en na een tijdje lukte het hem om een baan te krijgen bij de firma Frayer Miller Aircooled Car Company, waar hij testritten met auto’s begon te maken. Zo kwam hij in aanraking met de autoracerij. Hij ontwikkelde zijn technische vaardigheden verder en begon in 1910 zelf met racen. Door de talrijke ontmoetingen met piloten, werd ook zijn interesse in vliegtuigen aangewakkerd.

Inleiding

Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in 1914 was Amerika neutraal, maar er waren al wel Amerikanen, die in overzeese krijgdienst traden. In april 1917 bleef Amerika niet lager toekijken en hij verklaarde Duitsland de oorlog. Er werden grondtropen en luchtvaartafdelingen naar Frankrijk gestuurd, doch in die dagen liepen de Verenigde Staten zeker niet voorop liep met hun vliegtuigen. Piloten moesten daarom gebruik maken van de Engelse toestellen, die eveneens in Frankrijk gestationeerd waren. Rickenbacker was een echte patriot en zodra Amerika zich daadwerkelijk mengde in de strijd, meldde hij zich onmiddellijk aan. Zijn drijfveren waren net als in de racerij de zucht naar avontuur, sensatie en het competitie-element. Rickenbacker wilde graag een squadron vormen van autocoureurs, maar dat werd door de legerstaf geweigerd. De leiding vond dat hij technisch zo goed onderlegd was dat het zonde was om dat talent niet in te zetten voor het leger en de jonge militair werd aangesteld als de chauffeur van de generale staf van het leger en niet zoals vaak vermeld wordt van de commandant van the American Expeditionary Force, genraal John J. Pershing. Rickenbacker echter, hoopte dat wanneer hij eenmaal in Frankrijk was, hij alsnog een overstap kon maken naar de vliegerij. Die kans diende zich aan toen het verzoek kwam voor reparatie van de wagen van het hoofd van de US Army Air Service, kolonel Billy Mitchell. Hoewel Rickenbacker eigenlijk te oud was, hij was op dat moment 27, regelde Mitchell toch voor hem een plaats bij de opleiding tot vliegenier in Tours. Ook hier vielen zijn grote technische kennis op, Rickenbacker had ongekend veel verstand van benzinemotoren en hij werd benoemd tot officier techniek. Hij mocht wel vliegen, maar van deelname aan de strijd werd hij uitgesloten. Tenslotte vroeg Rickenbacker toestemming aan majoor Carl Spaatz om te mogen deelnemen aan de nieuwste US gevechtseenheid: de 94th Aero Squadron en eindelijk werd zijn wens ingewilligd. In maart 1918 voegde hij zich als luitenant bij het squadron dat ook bekend stond als bijnaam “Hat-in-the Ring-Squadron”.

94th Squadron en Rickenbacker

The 94th Squadron was het eerste getrainde squadron van Amerika. De leden hadden een opleiding gekregen op Aerial Gunnery School in Cazeau, maar ze hadden geen daadwerkelijk schietervaring, omdat ze niet beschikten over wapens. Toen de wapens eindelijk arriveerden, ging ook dit squadron het gevechten in de lucht aan. Bovendien kregen ze ook warme kleding, instrumenten voor de vliegtuigen en extra onderdelen voor de motoren. Als insigne kozen ze voor the “Hat-in-the-Ring”, want zowel Amerikaanse als de Engelse squadrons hadden insignes, waaraan ze te herkennen waren. Aanvankelijk vlogen de piloten in de Nieuport 28 en ze hadden in die tijd regelmatig treffen met het zogeheten “Flying circus” van de Rode baron- Manfred von Richthofen. Al spoedig bereikte Rickenbacker de status van “Ace”, waarmee hij de voorpagina’s van de kranten haalde. Zijn techniek was om zijn opponent voorzichtig heel dicht te naderen en dan pas te vuren. Daar zat een risico aan vast, diverse keren had hij angstwekkende momenten, omdat hij de vijand dicht genaderd was en zijn wapen onverwachts stagneerde. Midden juli 1918 kreeg het squadron de beschikking over nieuwere en sterkere type toestel: SPAD S.XIII. In dit nieuwe toestel voelde Eddie zich nog vertrouwder en hij bleef doorgaan met het behalen van overwinningen en in september werd hij bevorderd tot Captain en mocht hij het squadron leiden. Een maand later haalde hij zijn 26ste toestel naar beneden en daarmee werd hij topscoorder. De Amerikaanse pers riep hem uit tot nationale held en noemde hem “the Ace of all Aces”. Drie andere piloten vóór hem droegen dezelfde titel -Lufbery, David Putnam en Frank Luke, doch Rickenbacker had een afschuw voor deze titel, want deze eer droeg ook de vloek van de dood met zich mee, zo zei hij steeds. Op het einde van de oorlog was hij gepromoveerd tot majoor. Hij vond echter dat de rang van captain echt verdiend was en die droeg hij dan ook de rest van zijn leven. Na de oorlog schreef Rickenbacker schreef zijn memoires onder de titel "Fighting the Flying Circus" Voor zijn verdiensten tijdens de oorlog had Captain Edward Rickenbacker de volgende onderscheidingen ontvangen: Distinguished Service Crosses, Victory Medal with battle clasps for Champaigne-Marne, Aisne-Marne, St. Mihiel, Meuse-Argonne and Oise-Aisne Offensives and Defensive Sector. Frankrijk beloonde de oorlogsvlieger met hun Légion d'Honneur (chevalier) en met twee Franse oorlogskruizen (Croix de Guerre with Palm).

Na de oorlog

Twaalf jaar na de Eerste Wereldoorlog op 6 november 1930 werd Rickenbacker ook nog eens onderscheiden door president Hoover met de Medal of Honor. Inmiddels was hij het bedrijf Rickenbacker Motors begonnen. Zijn doel was om de technologie, die ontwikkeld was voor de racerij aan te bieden aan de auto-industrie voor consumenten. Hij werd echter al snel uitgeschakeld door grotere merken. Toch ging hij door met het ontwikkelen, zoals met de voorloper van de 4-wiel aandrijving. Ondertussen bleef hij zich ook bezig houden met de vliegerij. Hij was de eerste, die North American Aviation aanraadde om de Mustang frame te combineren met een Merlin motor en in 1938 kocht hij Eastern Air Lines op. Toen de Tweede Wereldoorlog begon, bood hij wederom aan de staat zijn diensten aan en hij kreeg de opdracht om als burger militaire operaties te beoordelen. Hij bezocht diverse bases van de geallieerden en hij vloog speciale missies voor Henry Stimson, de Minister van Oorlog. Ook deze vluchten verliepen niet altijd voorspoedig. In 1941 kreeg Rickenbacker een vliegtuigongeluk, hij bracht het er ternauwernood levend af. Tijdens de missie in 1942 vloog hij met 7 anderen in een B-17, die problemen boven de Grote oceaan kreeg. Het toestel raakte te water en de mannen dreven 22 dagen op een vlot rond, eer ze gered werden. Op 27 juli 1973 in Zürich, Zwitserland, stierf Captain Edward Rickenbacker aan een herseninfarct.

Bronnen:

Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Edward_Rickenbacker"
Personal tools