/** * */

Derde Slag aan de Aisne

Westelijk front 1914-1918 (naar Putzger, Hist. Schul-Atlas, ed. 1928).
Enlarge
Westelijk front 1914-1918 (naar Putzger, Hist. Schul-Atlas, ed. 1928).
Terwijl de eerste twee veldslagen aan de Aisne een geallieerd, voornamelijk Frans offensief tegen het Duitse leger in Frankrijk waren, was de Derde Slag aan de Aisne (27 mei - 6 juni 1918, in Duitsland meestal de Slag bij Soissons en Reims genoemd, codenaam "Blücher") de laatste grootschalige poging van de Duitsers om de oorlog te beslissen voordat de inzet van Amerikaanse troepen in Frankrijk de doorslag kon geven, aansluitend op hun offensief aan de Leie in Vlaanderen.

Het zwaartepunt van het offensief was de Chemin-des-Dames, die in handen van de Duitsers was sinds hun terugtocht van de Marne in september 1914, tot ze daar tijdens het zogeheten Nivelle-offensief (ook bekend als de Tweede Slag aan de Aisne, april 1917) waren verdreven, ofschoon de Fransen daar een hoge prijs voor hadden moeten betalen.

Hoewel Erich Ludendorff een ondergeschikte was van Paul von Hindenburg bij het derde Duitse opperbevel, dicteerde hij in feite de planning en uitvoering van de Duitse krijgsverrichtingen. Hij besloot de Chemin-des-Dames weer aan de Fransen te ontrukken door een krachtige verrassingsaanval. Hij verwachtte dat de Fransen troepen zouden verplaatsen van het front in Vlaanderen naar de Aisne, waardoor hij het offensief, verder noordwaarts, zou kunnen hervatten en de oorlog alsnog zou kunnen beslissen.

Ten tijde van het offensief werd de frontlinie bij de Chemin-des-Dames verdedigd door vier divisies van het Britse IXde legerkorps, die - o ironie – begin mei uit Vlaanderen waren overgeplaatst om op adem te komen. Generaal Duchêne, commandant van het Franse 6de leger, was verantwoordelijk voor de verdediging van de sector. Luitenant-generaal Sir Alexander Hamilton Gordon, de commandant van het IXde korps, was onder bevel van Duchêne geplaatst.

Toen dus Duchêne besloot de Britse divisies aan de frontlinie in te zetten, werd Hamilton Gordon verplicht zijn vermoeide troepen in de strijd te werpen, waaraan hij met tegenzin voldeed, niet nadat hij echter Duchêne een elastische verdediging had geadviseerd, een tactiek die ontsproten was aan het brein van Pétain. Maar Duchêne weigerde; hij wilde massaal troepen in de voorste loopgraven inzetten.

De Duitse aanval werd 's morgens vroeg op 27 mei ingezet met een verwoestend zwaar artilleriebombardement uit 4000 kanonnen over een 40 km breed front tegen de vier divisies van het IXde Britse legerkorps. Door de sterke concentratie van voornamelijk Britse troepen in de voorste loopgraven, waren de gevolgen voorspelbaar: het IXde korps werd vrijwel weggevaagd. Het bombardement ging vergezeld van een gasaanval, bedoeld om vijandelijk kanonvuur uit te schakelen, waarna 17 Duitse infanteriedivisies onder kroonprins Wilhelm hun opmars begonnen door de 40 km brede bres die in de geallieerde linie was geslagen.

De geallieerden werden volkomen verrast door de aanval, en de snelle opmars van de Duitse troepen riep herinneringen op aan de eerste maanden van de oorlog, toen het front nog volop in beweging was.

Tussen Soissons en Reims braken de Duitsers door de verdediging van nog eens acht geallieerde divisies heen, vier Engelse en vier Franse, en bereikten de Aisne in minder dan zes uur. Tegen het einde van de eerste dag hadden ze een terreinwinst geboekt van 15 km en de Vesle bereikt. Op 30 mei hadden ze 50.000 geallieerde soldaten gevangengenomen en 800 stukken geschut buitgemaakt, en kwamen 3 juni op 90 km van Parijs.

Wederom leek een Duitse overwinning aanstaande. Doch, zoals eerder, rezen er problemen met de bevoorrading en de aanvoer van reserves, en de troepen raakten uitgeput. Dat, gevoegd bij de voortdurende geallieerde tegenaanvallen, maakte dat de Duitse opmars bij de Marne begon te haperen. De opmars liep op 6 juni definitief vast.

De Fransen leden zware verliezen; rond 98.000 man; de Britten 29.000. Generaal Duchêne werd ontslagen door Pétain; in Parijs heerste een crisissfeer. Pétains eigen positie stond ook onder druk, en zijn rol was voortaan ondergeschikt aan die van Ferdinand Foch, die kort daarvoor tot algemeen bevelhebber van de geallieerden was benoemd.

(Vertaling van: http://www.firstworldwar.com/battles/aisne3.htm)

Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Derde_Slag_aan_de_Aisne"
Personal tools