/** * */

Canon de campagne de 90mm mle 1877 De Bange

Canon de campagne de 90mm mle 1877 De Bange
Gebouwd door:
Bouwjaar: 1877-?
Gewicht geschut: 1200kg
Totale lengte:
Lengte loop: 2 m
Gewicht granaat: 8.3 kg
Kaliber: 90 mm
Elevatiehoek: min 6° tot 25°
Traverse: {{{traverse}}}
Vuursnelheid: 2 schoten/minuut
Mondingssnelheid: 500 m/s
Bereik: 9700 m
Gebruik: Standaard geschut van het veldleger tot 1897
Bijzonderheden:


canon de campagne 1877 de Bange(P. Touzin et F. Vauvillier,Les canons de la Victoire 1914-1918 - Tome I - L'Artillerie de campagne -  Histoire et Collection, 2006, p26
Enlarge
canon de campagne 1877 de Bange(P. Touzin et F. Vauvillier,Les canons de la Victoire 1914-1918 - Tome I - L'Artillerie de campagne - Histoire et Collection, 2006, p26

Inhoud

introductie

Hoewel het canon de 90 mm de Bange na de introductie van het Canon de 75 modèle 1897 totaal verouderd was, werd het aan het begin van de eerste wereldoorlog terug in dienst genomen (3994 stukken voorradig)

La crise des obus de 75mm

Enerzijds was er in 1914 en 1915 niet genoeg productiecapaciteit van het Canon de 75 modèle 1897 om de verliezen op te vangen en werd de 90mm de Bange toen reeds in beperkte mate terug ingezet ter vervanging van beschadigde of vernietigde stukken. (ongeveer 600 stuks uit de reserve gehaald) Ook was de productie van 75mm granaten veel te laag. Een modernisatie was dat men het stuk dat oorspronkelijk enkel direct vuur kon leveren, voorzag van de benodigdheden om ook indirect vuur te kunnen geven. Ten tweede was er in 1915 een crisis met de levering van obussen voor het 75 mm kanon. De productie van obussen van dit laatste kanon werd toen uitbesteed aan private contractoren. Dit had als gevolg dat de kwaliteit ervan enorm daalde en de 75mle1897 zeer vaak werd uitgeschakeld door granaten die in de loop ontploften. Het probleem werd zelfs zo ernstig (gemiddeld ontplofte een 75mle1897 met de nieuwe granaten na 3000 schoten tegenover 1 in 40 000 in 1914) dat een tijdje het bevel gold dat de de 75mle1897 enkel in noodgevallen mocht worden ingezet. Dit was natuurlijk gezien het numerieke belang van dit stuk aan het front (3000 stuks aan het front toen) onmogelijk lang vol te houden en dringende maatregelen werden genomen om de kwaliteit van de obussen te verbeteren. desondanks bleef de kwaliteit van de obussen een probleem tot het einde van de oorlog. Ook was de productiecapaciteit van 75 mm granaten niet groot genoeg in 1914-1915, terwijl er nog grote stocks 90mm granaten waren.

"Redder in nood"

Daarom werd in 1915 massaal teruggegrepen op de 90mm de Bange ondanks alle nadelen die het had tegenover de 75 mle1897. Toen werd ook het maximaal aantal stuks van 1597 terug in dienst genomen. (ongeveer de helft van het aantal 75 mle 1897 toen in dienst.)

Tegenover de 75 mle 1897 had het een zwaardere granaat en een groter bereik. Maar het grote nadeel was de lage vuursnelheid: slechts 2 schoten per minuut tegenover 20. In 1914 en 1915 werd nog nieuwe ammunitie ontwikkeld.

De 90mm de Bange werd snel terug uit dienst genomen zodra de problemen met de 75mle 1897 werden opgelost en aan het einde van de oorlog waren er nog slechts 144 in dienst bij de veldlegers maar vele bij de marine (cfr. infra). Wel waren veel stukken nog in dienst bij de artilleriescholen om daaraan geen 75mle1897's te verspillen.

Variant

Een variant was het Canon de 90 Mle 1877 sur affut Mle 1916 (een verbeterde versie was het Canon de 90 Mle 1877 sur affut Mle 1917). Het stuk werd ingelegd in een montering met terugslagrem en op een vast affuit geplaatst met 360° traverse, en werd vooral bij de kustverdediging ingezet. Ook op dit affuit op kleine oorlogsschepen en koopvaardijschepen (1740 stuks).

Bij de Britse marine

300 stuks werden aangekocht door de Britse marine om koopvaardijschepen te bewapenen. Er werd door Elswick een affuit met terugslagmechanisme en rondomtraverse ontworpen en gebouwd. De elevatie was -10° tot +35° en bereik 6500 m. Er werden 200 verdere stuks voor Frankrijk gebouwd.

Tweede wereldoorlog

Slechts een relatief klein aantal stukken overleefden het interbellum en werden ingezet in de artilleriescholen. (ook waren er nog stukken in reservedepots, maar het aantal is mij niet bekend) Tijdens de campagne van 1940 werd alles wat nog bijeengeschraapt kon worden aan reserves in de strijd geworpen na het débacle van Duinkerke. Zo werden de scholen in de strijd geworpen met hun 90mm de Bange. Ze kregen ondermeer een rol als antitankgeschut!. Dit ondanks het gebrek aan antitank munitie, de affuit zonder traverse en de zeer lage schotskadens.

Finland

Tijdens de winteroorlog werden door Frankrijk 100 stuks en 100 000 obussen aan Finland geschonken. Deze werden daarna ingezet tijdens de tweede wereldoorlog. Tijdens de tweede wereldoorlog werd beslist een statische montering met terugslagmechanisme voor dit stuk te bouwen voor inzet in fortificatielijnen. Na de tweede wereldoorlog verdween het in de reserves. In 1964 (!) werd besloten om dit stuk in de kustartillerie op de statische monteringen terug in te zetten ! 15 of 17 kanons werden zo terug in dienst geplaatst. Doch reeds na enkele jaren zag men (eindelijk) in hoe verouderd deze stukken wel waren en verhuisden ze terug naar de reservestocks (Finland hield tot recentelijk elk wapen dat maar kon vuren, hoe oud of verouderd deed er niet toe, in reserve opslag)

Personal tools