/** * */

Britse luchtmacht

Links op de foto de eerste bevelhebber van het Air Battalion Royal Engineers, Majoor Alexander Bannerman
Enlarge
Links op de foto de eerste bevelhebber van het Air Battalion Royal Engineers, Majoor Alexander Bannerman

De Royal Air Force (Engels voor "Koninklijke Luchtmacht") is bij velen bekend als de RAF. De RAF is de hedendaagse Britse luchtmacht die op 1 april 1918 ontstond door het Royal Flying Corps en de Royal Naval Air Service samen te voegen.

Inhoud

Air Battalion Royal Engineers

Het Air Battalion Royal Engineers was de eerste luchtmacht van het Britse leger. Het begon allemaal in 1889 in Chatham in Kent, met de School of Ballooning, een school voor ballonvaarders. Het ministerie van Defensie van het Verenigd Koninkrijk besloot uit de cursisten van de ballonschool een bataljon te vormen. Op 23 februari 1911 werd het "Air Battalion Royal Engineers" opgericht dat van start ging op 1 april 1911, en begon met 14 officieren en 150 andere rangen. De piloten moesten eerst een "Royal Aero Club" (RAeC) certificaat verdienen. De luchtmacht was gestationeerd in Farnborough waar twee bases en een hoofdkwartier waren. De eerste bevelhebber van de luchtmacht was Major Alexander Bannerman. De "No. 1 Company, Air Battalion", bestaand uit luchtschepen, stond onder bevel van Kapitein Edward Maitland en werd gevestigd in het hoofdkwartier. Maitland was een ervaren ballon- en luchtschippionier. Hij hielp de parachute ontwikkelen en testte die als eerste uit in 1913 uit een zeppelin. De "No. 2 Company, Air Battalion", uitgerust met vliegtuigen, kreeg als commandant Kapitein John Fulton. De No. 2 werd gevestigd op de Larkhillbasis bij Salisbury Plain. Fulton verdiende het pilotencertificaat nummer 27 op 15 november 1910. Hij was een werktuigbouwkundig ingenieur bij de Royal Field Artillery en was al vroeg liefhebber van de militaire luchtvaart. Hij had de eerste luchtshow bijgewoond in 1909.

Tijdens de strijd tegen de Turken in Tripoli gebruikten de Italianen in oktober 1911 vliegtuigen. Dit gaf de stoot tot de Britse militaire luchtvaart. De commissie adviseerde de vorming van een apart vliegend korps en zo ontstond op 12 april 1912 het Royal Flying Corps.

Royal Flying Corps

Het Royal Flying Corps, of kortweg RFC, was de luchtmacht van de landmacht tijdens de Eerste Wereldoorlog. In het begin van de oorlog was de RFC verantwoordelijk voor ondersteuning van het Britse leger, zoals het verzamelen van coördinaten voor de artillerie en fotografische verkenning. Dit werk ondersteunde later in de oorlog de hevige gevechten tussen RFC-piloten en die van de vijand. In de loop der jaren maakte de RFC een enorme evolutie door zodat het op het einde van de oorlog strategische bombardementen kon uitvoeren en steun kon geven aan de grondtroepen door vijandelijke stellingen aan te vallen. De technische ontwikkeling van het vliegtuig kwam in een stroomversnelling.
de British Army Dirigible No 1 "Nulli Secundus" die in 1907 in dienst werd genomen door de No. 1 Company, Air Battalion
Enlarge
de British Army Dirigible No 1 "Nulli Secundus" die in 1907 in dienst werd genomen door de No. 1 Company, Air Battalion
Propaganda voor het rekruteren van piloten
Enlarge
Propaganda voor het rekruteren van piloten

Ontstaan

De luchtmacht werd op 13 mei 1912 opgericht als de "Military Wing of the Royal Flying Corps" die het "Air Battalion Royal Engineers" opvolgde. Eind 1912 bestond de RFC uit 133 officieren, 12 ballonnen en 36 vliegtuigen. Brigadegeneraal David Henderson was de commandant. De luchtmacht streed onder het motto "Per ardua ad astra" (Door tegenspoed naar de sterren, "bergopwaarts") dat heden te dage wordt gebruikt door verschillende luchtmachten en vooral door de Royal Air Force (zie onderaan). Op 5 juli 1912 kreeg de RFC te maken met de eerste dodelijke crash. Het toestel, een Nieuport monoplane van kapitein Eustace Broke Loraine stortte neer in de buurt van Stonehenge Salisbury Plain.

Eerste Wereldoorlog

De RFC was verantwoordelijk voor de bemanning en de waarnemingsballonnen op het westelijk front. De Franse luchtmacht was tijdens de eerste helft van de oorlog enorm in de minderheid ten opzichte van de RFC. Door primitieve toestellen, lastige offensieven en het agressieve leiderschap van Hugh Trenchard leed de RFC veel verliezen, meer dan 700 doden in 1916. In april 1917 ging de RFC door een dieptepunt, de zogenaamde "Bloody April". April 1917 was een bloedige maand tijdens de luchtoorlog. Beide partijen verloren talrijke onvervangbare piloten. Het hoogste cijfer lag bij de geallieerden toen ze het opnamen tegen de nieuwe Duitse toestellen. De geallieerden hadden tijdens de Eerste Wereldoorlog grote plannen gemaakt voor een offensief in april 1917. De Franse luchtmacht zou aanvallen bij de rivier de Aisne en het Royal Flying Corps bij Arras.

De RFC had bij het uitbreken van de oorlog vijf Squadrons. Het eerste Squadron was het reeds bestaande No. 1 Squadron, RFC (voorheen "No. 1 Balloon Company", later de "No. 1 Company, Air Battalion") uitgerust met ballonnen. De overige Squadrons, de No. 2 (voorheen "No. 1 Company, Air Battalion"), de No. 3, No. 4 en de No. 5 Squadron, RFC werden uitgerust met vliegtuigen. De eerste doden van de RFC tijdens de oorlog waren luitenant Robert R. Skene en Air Mechanic Ray Barlow, beiden gesneuveld op 12 augustus 1914 toen hun toestel, waarschijnlijk overladen, op weg was naar Dover. In augustus 1914 vertrokken No. 2, No. 3 en No. 4 uit Dover voor de BEF over Het Kanaal naar Boulogne in Frankrijk. De No. 5 vertrok een paar dagen later.

De eerste missie van de RFC was een fotografische verkenningsvlucht op 19 augustus 1914, zonder groot succes. Om gewicht te besparen werden de toestellen voorzien van een piloot en een fototoestel zonder verkenner. De piloot moest het toestel besturen en foto's maken tijdens slechte weersomstandigheden, wat een enorme klus was die vaak leidde tot verdwalen. De RFC nam deel aan gevechten tijdens de Slag bij Mons, op 23 augustus 1914, en behaalde de eerste luchtoverwinning. Na de Britse aftocht uit Mons werd het korps weer naar de Marne overgeplaatst. Daar bewees het in september zijn waarde toen het de positie van het 1ste Duitse leger (onder von Kluck) ontdekte dat de Franse linkerflank aanviel.

Op 7 september zond BEF opperbevelhebber Sir John French een bericht naar Groot-Brittannië met de volgende inhoud:

De Sopwith Camel was de meest bekende vliegtuig van de RFC.
Enlarge
De Sopwith Camel was de meest bekende vliegtuig van de RFC.

"I wish particularly to bring to your Lordships' notice the admirable work done by the Royal Flying Corps under Sir David Henderson. Their skill, energy, and perseverance has been beyond all praise. They have furnished me with most complete and accurate information, which has been of incalculable value in the conduct of operations. Fired at constantly by friend and foe, and not hesitating to fly in every kind of weather, they have remained undaunted throughout. Further, by actually fighting in the air, they have succeeded in destroying five of the enemy's machines."

De Airco DH.2 was een van de eerste succesvolle jachtvliegtuigen van de luchtmacht. Let op zijn roer, hier word de drie-kleuren vlag compleet over het roer geschilderd.
Enlarge
De Airco DH.2 was een van de eerste succesvolle jachtvliegtuigen van de luchtmacht. Let op zijn roer, hier word de drie-kleuren vlag compleet over het roer geschilderd.

In september, tijdens de Eerste Slag aan de Aisne in 1914, maakte de RFC gebruik van draadloze telegrafie zodat de waarnemers van de RFC en artillerie verbonden waren. Maar men maakte ook gebruik van betere fototoestellen. Op meer dan 4800 meter hoogte kon men scherpe foto's nemen van het slagveld. Op de foto had men een zicht op een front van ongeveer 3 tot 4 km. Echter het communiceren bleek problemen op te leveren. De telegrafie was jong. Bovendien denken velen dat een verkenningsvliegtuig tijdens de Eerste Wereldoorlog zeer licht was omdat het geen bewapening en bommen meenam. Desondanks wogen de toestellen veel. De RFC deed talrijke experimenten met communicatiemiddelen voor de toestellen. Helaas wogen de zenders 75 kilo en namen een complete zitplaats in beslag. Met andere woorden: de piloot moest het moeilijke toestel besturen, navigeren en observeren van het gebied en de resultaten doorsturen naar de artillerie via morsecode. Bovendien werden de toestellen niet voorzien van een radio zodat de piloten vanaf de grond niet bereikbaar waren om eventuele vragen te stellen. Deze klus werd uitgevoerd door speciaal opgeleide piloten van het No. 4 Squadron RFC, de zogenaamde "Wireless Flight", dat later steun kreeg van het No. 9 Squadron RFC onder bevel van majoor Hugh Dowding.

Het leveren van spionnen, ver achter de vijandelijke linies, kon alleen gebeuren via de lucht. Dit was een enorme klus voor de RFC. De eerste missie vond plaats in de ochtend van 13 september 1915, zonder enig succes. Het toestel stortte neer en de piloot, kapitein TW Mulcahy-Morgan, en de spion werden zwaar gewond. Ze werden door de Duitsers gevonden en krijgsgevangen gemaakt. Twee jaar later kon kapitein TW Mulcahy-Morgan ontsnappen en terugkeren naar Groot-Brittannië. Latere missies waren meer succesvol. Naast het leveren van de spionnen, was de RFC ook verantwoordelijk voor het contact met de spionnen die door middel van duiven de basis rapporteerden. In 1916 was een speciale Duty Flight opgericht als onderdeel van het "Headquarters Wing" om deze en andere bijzondere opdrachten uit te voeren.

Het roundel

Bovenaan een Sopwith Pup met de Type A roundel en onderaan een Sopwith Pup met de Type A.2 roundel. Op de afbeelding is duidelijk te zien in welke volgorde de kleuren van de Fin Flash staan. Rood bevindt zich altijd achteraan het toestel, blauw vooraan.
Enlarge
Bovenaan een Sopwith Pup met de Type A roundel en onderaan een Sopwith Pup met de Type A.2 roundel. Op de afbeelding is duidelijk te zien in welke volgorde de kleuren van de Fin Flash staan. Rood bevindt zich altijd achteraan het toestel, blauw vooraan.
Links de Type A roundel werd vanaf 1915 gebruikt op bleke toestellen. Vanaf 1942 werd de Type A vervangen door de Type C en Type C1 roundel. Rechts het "Fin flash", voor de rechterzijde van het toestel, die nu nog wordt gebruikt maar met kleine wijzingen.
Enlarge
Links de Type A roundel werd vanaf 1915 gebruikt op bleke toestellen. Vanaf 1942 werd de Type A vervangen door de Type C en Type C1 roundel. Rechts het "Fin flash", voor de rechterzijde van het toestel, die nu nog wordt gebruikt maar met kleine wijzingen.
Links de Type A.2 roundel die vanaf 1915 werd gebruikt op donkere toestellen, zoals nachtbommenwerpers. Vanaf 1923 werd Type A.2 enkel toegepast op vliegboten en prototypes tot 1937. Tussen 1940 en 1942 werden bepaalde vliegtuigen voorzien van de roundel.
Enlarge
Links de Type A.2 roundel die vanaf 1915 werd gebruikt op donkere toestellen, zoals nachtbommenwerpers. Vanaf 1923 werd Type A.2 enkel toegepast op vliegboten en prototypes tot 1937. Tussen 1940 en 1942 werden bepaalde vliegtuigen voorzien van de roundel.
De toestellen waren voor 1915 niet herkenbaar aan officiële symbolen. De toestellen werden herkend door de vlag van het Verenigd Koninkrijk (Union Flag - "Union Jack") die in verschillende stijlen op de toestellen was geschilderd. Zo konden de toestellen herkend worden zodat men niet aangevallen werd door hun eigen partij.

Alhoewel de Duitsers sinds het uitbreken van de oorlog voorzien werden van het Kruis pattée (Tatzenkreuz) en vaak met het Grieks kruis (Balkenkreuz) zodat men direct het verschil kon zien tussen vijand en vriend, werd het officiële symbool pas eind 1915 bekend gemaakt.

De roundel (een symbool dat op gevechtsvliegtuigen, helikopters en andere luchttoestellen van luchtmachten staat om aan te geven tot welke luchtmacht het betreffende vliegtuig behoort) is gebaseerd op de Franse roundel (luchtmacht). De Franse roundel was een driekleurige cirkel, een witte cirkel met een rode rand en centraal een lichtblauwe stip. De RFC roundel was de "Type A", een witte cirkel met een donkerblauwe rand en een rode stip. De roundel werd op de vleugels (de bovenkant en/of de onderkant) en op de romp geschilderd. In 1942 werd de Type A roundel vervangen door Type C en Type C1. De roeren van de toestellen werden met de driekleur beschilderd, de zogenaamde "Fin flash". De kleuren zijn rood, wit en blauw. Rood bevindt zich altijd voor aan het toestel, wit in het midden en blauw achteraan. Dit betekent dus voor de "Fin flash" voor de linkerzijde van het toestel (vlnr) blauw, wit en rood, voor de rechterzijde (vlnr) rood, wit en blauw. De "Fin flash" wordt nog altijd gebruikt, alhoewel de toestellen na 1930 voorzien werden met een kleinere "Fin flash" op de roeren, en nog eens later, vanaf eind jaren 50 tot nu, een nog kleinere. Vanaf 1938 werd een nieuwe "Fin flash" toegepast voor toestellen die donker werden gecamoufleerd, zoals de bommenwerpers en jagers die 's nachts actief waren, de zogenaamde "low-visibility fin flash" (zie: Royal Air Force).

Lijst met bekende Aces

Bekende Aces van de Britse luchtmacht
NaamOverwinningenVond de dood opLuchtmacht
Billy Bishop (Canada)7211 september 1965Royal Flying Corps
Edward Mannock (Groot-Brittannië)6126 juli 1918Royal Flying Corps
Raymond Collishaw (Canada)6028 september 1978Royal Naval Air Service & Royal Air Force
James McCudden (Groot-Brittannië)579 juli 1918Royal Flying Corps
A.F.W. Beauchamp-Proctor (Zuid Afrika)5421 juni 1921 Royal Flying Corps& Royal Air Force
Donald MacLaren (Canada)544 juli 1989Royal Flying Corps & Royal Air Force
William George Barker (Canada)5012 maart 1930Royal Flying Corps & Royal Air Force
Robert Little (Australië)4727 mei 1918Royal Naval Air Service
George McElroy (Groot-Brittannië)4731 juli 1918Royal Flying Corps
Albert Ball (Groot-Brittannië447 mei 1917Royal Flying Corps
Tom Hazell (Groot-Brittannie)431946Royal Flying Corps
Philip Fullard (Groot-Brittanië4024 april 1984Royal Flying Corps
Charles Gass (Groot-Brittanië)39maart 1977Royal Flying Corps
John Gilmour (Groot-Brittannië3924 februari 1928Royal Flying Corps
William Jordan (Zuid Afrika)391931Royal Naval Air Service
Alfred Atkey (Canada)3810 februari 1971Royal Flying Corps & Royal Air Force
William Claxton (Canada)3728 september 1967Royal Flying Corps & Royal Air Force
James Thomas Jone (Groot-Brittannië)3730 augustus 1930Royal Flying Corps & Royal Air Force
Joseph Fall (Cananda)361 december 1988Royal Flying Corps & Royal Air Force
Frederick McCall (Canada)3522 januari 1949Royal Flying Corps & Royal Air Force
Henry Woollett (Groot-Brittannië)3531 oktober 1969Royal Flying Corps
Samuel Kinkead (Zuid-Afrika)3312 maart 1928Royal Naval Air Service
Frank Quigley (Canada)3320 okotber 1918Royal Flying Corps
Geoffrey Bowman (Groot-Brittannië3225 maart 1970Royal Flying Corps
Roderic Dallas (Australië)321 juni 1918Royal Naval Air Service
Andrew McKeever (Canada)3125 december 1919Royal Flying Corps & Royal Air Force
Samuel Thompson (Groot-Brittannië)3027 september 1918Royal Flying Corps
Charles Booker (Groot-Brittannië)2913 augustus 1918Royal Flying Corps
Percy Clayson (Groot-Brittannië)29Royal Flying Corps
Arthur Cobby (Australië)2911 november 1955Royal Flying Corps
Leonard Rochford (Groot-Brittannië2917 december 1987Royal Flying Corps
Albert Carter (Canada)2822 mei 1919Royal Flying Corps & Royal Air Force
John Gurdon (Groot-Brittannië)2814 april 1973Royal Flying Corps
Reginald Hoidge (Canada)281 maart 1963Royal Flying Corps & Royal Air Force
Dennis Latimer (Groot-Brittannië)28Royal Flying Corps & Royal Air Force
Henry John Burden (Canada)1628 maart 1960Royal Flying Corps
Harry Reeves (Groot-Brittannië)1324 januari 1918Royal Flying Corps & Royal Air Force
Indra Lal Roy (India)1122 juli 1918Royal Flying Corps
Robert Leslie Chidlaw-Roberts (Groot-Brittannië)101 juni 1989Royal Flying Corps & Royal Air Force
Lanoe George Hawker (Groot-Brittannië)723 november 1916Royal Flying Corps
Arthur Hammond (Groot-Brittannië)522 december 1959Royal Flying Corps & Royal Air Force
Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Britse_luchtmacht"
Personal tools