/** * */

Albert Ball

Albert Ball

Albert Ball
Namen voluit
Albert
Geboortejaar/datum
14 augustus 1896
Sterfjaar/datum
7 mei 1917
Eenheden (* = bevelhebber)
Sherwood Foresters (1914–15)
North Midland Motorcycle Company (1915)
No. 9 Squadron RFC (1915–16)
No. 13 Squadron RFC (1916)
No. 11 Squadron RFC (1916) (twice)
No. 8 Squadron RFC (1916)
No. 60 Squadron RFC (1916)
No. 34 Squadron RFC (1916–17)
No. 56 Squadron RFC (1917)
Korte omschrijving
Engelse Aas met 44 overwinningen

De Engelse jachtvlieger Albert Ball werd geboren op 14 augustus 1896 in Lenton, Nottingham als zoon van de burgemeester. Al jong had hij veel interesse in mechanische zaken en ook vuurwapens hadden zijn belangstelling, maar op school bleek hij een middelmatige leerling te zijn. Toen hij 14 jaar was, bezocht hij Trent College. Daar werd hij lid van het Officers Training Corps, een onderdeel van het Britse vrijwillige korps dat slechts trainingen gaf in militair leiderschap aan studenten, maar zelf geen officieren opleidde. Dat gebeurde pas tijdens de Grote Oorlog. In eerste instantie leerden de studenten verantwoordelijkheid en inzicht ontwikkelen. Op de leeftijd van 17 hield de jonge Albert het echter voor gezien en ging hij van school. Met de hulp van zijn vader begon hij een eigen klein mechanisch bedrijf.

De oorlog

Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in 1914 nam Ball dienst in het Britse leger en hij werd ingedeeld bij het 2/7th (Robin Hood) Battalion of the Sherwood Foresters (Nottinghamshire and Derbyshire Regiment).Daar kreeg hij tot taak het opleiden van rekruten. Een opdracht, die hem tegenviel. Ball wilde graag zelf in actie komen. Hij dacht die kans te krijgen toen hij werd overgeplaatst naar de North Midland Cyclist Company, Divisional Mounted Troops. Maar ook daar bleef tot zijn grote teleurstelling de actie uit. In 1915 besloot Ball om privé -vlieglessen te nemen, want de interesse voor techniek bezat hij nog steeds. Na het halen van het certificaat, meldde hij zich bij het Royal Flying Corps en zodra hij zijn wings (pilotenbrevet) had gekregen, werd hij overgeplaatst naar het NO. 13 Squadron RFC, dat gestationeerd was in Marieux, Frankrijk. De RFC was de voorloper van de RAF, Royal Air Force. Ball ging verkenningsmissies vliegen boven Frankrijk in een tweezitter, doch zijn stijl van vliegen zorgde er voor dat hij voortaan de beschikking kreeg over een solotoestel, de Bristol Scout jachtvliegtuig. In januari 1916 werd Ball ingedeeld bij het elfde squadron. Hier werd met verschillende typen vliegtuigen gevlogen, waaronder de Nieuport 11. Ball had zich ontwikkeld tot een goede vlieger, maar hij was niet exceptioneel te noemen. Daarentegen was hij een uitstekend scherpschutter en weldra behaalde hij zijn eerste luchtoverwinning. Er zouden nog meer successen volgen. Eind 1916 keerde Ball voor verlof terug naar Engeland. Zijn reputatie was hem al vooruit gesneld en er wachtte hem twee onderscheidingen, de DSO (Distinguished Service Order )met een Medal Bar en het Military Cross. Een aantal dagen later ontving hij een tweede Medal Bar en daarmee was Ball de eerste eigenaar van een drievoudige DSO. Maar wederom begon Ball de luchtgevechten te missen. In februari 1917 slaagde hij erin naar het front terug te keren en dit keer in de hoedanigheid van flight-commander/vluchtcommandant bij het 56ste squadron van de RFC. Dit squadron had net de beschikking gekregen over de nieuwe S.E.5 –toestellen. Maar Ball was niet tevreden over de kwaliteiten van dit type vliegtuig. Het liefst bleef hij vliegen in zijn vertrouwde Nieuport 17. Het werd een compromis: zijn solovluchten vloog hij in de Nieuport en de vluchten met het squadron werden gevlogen in de S.E.5. Toch zou hij de meeste overwinningen behalen in deze kist. Ondertussen nam hij deel aan het ontwikkelen van een heel nieuw type vliegtuig, de latere Austin-Ball A.F.B.1. Hij was immers bekend met de technische aspecten van vliegtuigen, want hij onderhield zelf zijn Nieuport en hij bracht ook verbeteringen aan, zoals een grotere tank dan gebruikelijk was.

Zijn dood

Op de avond van 7 mei 1917 in de buurt van Annoeullin raakte het squadron in een luchtgevecht met de Duitse jagers van het squadron Jasta 11. Albert Ball achtervolgde in zijn S.E.5 Lothar von Richthofen, de broer van Manfred von Richthofen en evenals zijn broer een uitstekend vlieger. Tijdens het duel moest von Richthofen gedwongen landen, omdat zijn brandstoftank doorzeefd was. Het was niet meer vast te stellen of de kogels afkomstig waren uit het wapen van Ball. De Engelse piloot vloog verder en verdween in de laaghangende donkere onweerswolken. Toen hij weer zichtbaar werd, vloog het toestel onderste boven. Een crash was onvermijdelijk. Het lukte een Franse vrouw om de vlieger uit het wrak te trekken, maar Ball overleed enkele minuten later aan zijn verwondingen. Voor de aanleiding van de crash is tot op heden geen onomstotelijk bewijs gevonden. Op het vliegtuig waren geen sporen te vinden, die er op wezen dat er net een luchtgevecht gaande was. Daarom wordt algemeen verondersteld dat de vlieger gedesoriënteerd is geraakt en daardoor de controle over zijn kist heeft verloren. Aangezien hij al te laag bij de grond vloog, was correctie van het toestel ook niet meer mogelijk. Deze theorie lijkt ondersteund te worden door drie ooggetuigen, onder wie Duitse luitenant Hailer, die het vliegtuig uit de wolk te voorschijn hadden zien komen. Toch werd de overwinning op naam van Lothar von Richthofen geschreven. Maar er zijn twijfels of deze overwinning wel zijn verdienste was. Von Richthofen claimde namelijk een Sopwith Triplane te hebben neergehaald en niet een S.E.5. Waarschijnlijk heeft een bevel van hoger hand er voor gezorgd dat Lothar von Richthofen deze overwinning kon bijschrijven aan zijn reeks successen, omdat de Duitsers dit zagen als goede propaganda gezien de familiebanden en Manfred geloofde ook in de overwinning. Niettemin werd Balls dood wereldnieuws, toen het eindelijk duidelijk werd dat hij was overleden. In eerste instantie veronderstelde men namelijk dat Ball vermist was tot enkele weken later door de Duitsers een boodschap werd gedropt, waarop stond dat Ball die bewuste avond van de 7de mei gesneuveld was. Op dat moment was hij met 44 overwinningen de leidende flying ace van het Verenigd Koninkrijk. Daarmee was hij de vierde man in rij achter Edward Mannock, James McCudden en George McElroy.

Een individualist

Albert Ball stond bekend als een man met een sterke religieuze overtuiging, die vrij snel de reputatie wist te vestigen van een onbevreesd vlieger en een uitstekende scherpschutter. Maar binnen de groep vliegers droeg hij de bijnaam “lone-wolf”, omdat hij een echte individualist was, zowel in de lucht als op de grond. Als hij niet hoefde te vliegen, zat hij het liefst bij zijn hut om wat te tuinieren of viool te spelen. Zijn eigenaardige introverte gedrag was ook terug te vinden in zijn uiterlijk. Hij droeg zijn haar langer dan gebruikelijk en tijdens de vlucht droeg hij nooit een helm en vliegbril. Ball hield van zijn vrijheid en hij wilde de persoon zijn, die alle touwtjes in handen hield of het nu over zijn eigen toestel was dan wel over de vijand tijdens de luchtduels. Vandaar dat zijn tactiek was om tijdens een achtervolging onder de tegenstander te duiken en daarna het geweer, een Lewis dat bevestigd was op de bovenvleugel, naar achteren te trekken om schuin omhoog op het doel te richten. Ondanks die tegendraadse houding was Ball de eerste Britse piloot, die door het gewone publiek geadoreerd werd. In de barre tijden van de Grote Oorlog zagen ze in hem de hoop, waaraan ze zich vastklampten. Deze vorm van verering werd niet direct geambieerd door de Engelse autoriteiten. In tegenstelling tot de andere landen waren zij juist meer terughoudend met het maken van propaganda voor hun vliegers, doch de populariteit van Ball was niet meer te stoppen. Hij werd zelfs de wonderjongen van het vliegerscorps genoemd. Albert Ball werd begraven op het kerkhof van Annoeullin. Zijn vader, Sir Albert Ball, heeft nog geprobeerd om het stoffelijk overschot van zijn zoon te laten overbrengen naar Nottingham. Dit werd echter door de Imperial War Graves Commission tegengehouden. Als motivatie gold dat deze wens onbeleefd zou zijn. Er werd een namelijk nieuwe begraafplaats aangelegd voor de gesneuvelde Britse vliegeniers, de Cabaret Rouge British Cemetery en Ball kon daar herbegraven worden. Dat weigerde Sir Albert, zodat zijn zoon de enige Brit was tussen de Duitse militairen. Zo bleef de jachtvlieger ook na zijn dood een “eenzame wolf”. Op 8 juni 1917 werd captain Albert Ball postuum onderscheiden met het Victoria Cross en Frankrijk verleende hem de titel van Chevalier de la Légion d'Honneur. In het jaar erop, 1918, werd daar nog een speciale medaille van de Aero Club van Amerika aan toegevoegd.

Bronnen:

Afkomstig van WO1Wiki NL, de Vrije Encyclopedie. "http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Albert_Ball"
Personal tools