/** * */

3,7 cm Infanteriegeschütz M. 15

Enlarge
3.7cm Infanteriegeschütz M.15
Gebouwd door: Skoda en ČKD
Bouwjaar: 1915-1918
Gewicht geschut: 72 kg
Totale lengte:
Lengte loop: 37.2cm
Gewicht granaat: 0,650 kg
Kaliber: 37 mm
Elevatiehoek: min 0° tot plus 45°
Traverse: {{{traverse}}}
Vuursnelheid: 10 schoten per minuut
Mondingssnelheid: 175m/s
Bereik: 3000m (max.)/2200m (effectief)
Gebruik: Oostenrijk-Hongarije
Bijzonderheden:


Het 3.7cm Infanteriegeschütz M.15 was een Oostenrijks-Hongaars loopgraafgeschut. De naam geeft het kaliber in centimeters en jaar van introductie, 1915; de naam Infanteriegeschütz staat voor "infanterie kanon" in het Duits.

Ontwikkeling

Het geschut werd ontwikkeld uit de nieuwe behoeftes die ontstonden door de loopgraven oorlog. De Oostenrijks-Hongaarse legers ontbrak het vooral aan artillerie of geschut dat in staat was kleine, maar zwaar versterkte posities te vernietigen. Vooral Machinegeweernesten waren lastig te vernietigen. Het bleek al snel uit ervaring en berekeningen dat dit soort posities eigenlijk het beste te vernietigen was met direct artillerievuur. In eerste instantie loste het K.u.K. leger dit op met het inzetten van bergartillerie, maar deze stukken bleken onvoldoende bestand tegen de modder van de slagvelden. Daarnaast bemoeilijkten de modderige slagvelden ook de mobiliteit van de bergartilleriestukken tijdens een aanval. Zodoende ging het K.u.K. leger opzoek naar een vervanger. Zij stelden de behoefte aan een klein kaliber kanon dat granaten precies door kleine openingen kon vuren. Daarnaast betekende een klein kaliber geschut minder gewicht, waardoor het stuk makkelijker mee te nemen zou zijn tijdens een aanval. Deze specificaties leiden uiteindelijk tot het 3.7cm Infanteriegeschütz M.15. Ondanks de korte ontwikkelingstijd (begin 1915 specificaties opgesteld, november 1915 prototype klaar) werd het met succes getest op de slagvelden van de Isonzo. Meteen bestelde Oostenrijk-Hongarije 1000 stuks en deze werden allen al in 1916 geleverd. Vele andere landen (o.a. Frankrijk en Italië) namen dit ontwerp vrij snel en bijna identiek over.


Vervoer en munitie

Mobiliteit was, ondanks de stellingoorlog, nog altijd van belang op het slagveld. Het 3.7cm Infanteriegeschütz M.15 voldeed perfect aan de eisen van die tijd, het was namelijk gemakkelijk op te delen in drie stukken. De drie stukken wogen elk rond de 25 kilo en waren zodoende makkelijk te dragen voor zowel mannen, maar ook makkelijk te vervoeren per hondenkar of paardentransport. Speciaal voor de aanval was het ook mogelijk wielen te monteren in plaats van een statief. De munitie kwam in kisten van 15 stuks, waarbij er 3 verschillende soorten munitie waren. Men kon zowel explosieve, schrapnel als lichtspoor granaten afschieten met het stuk.


Bemanning en inzet

De bemanning van een batterij (4 stuks) bestond uit 29 mensen. Dit waren 1 officier, 2 onderofficieren en 26 manschappen. Daarnaast waren er vaak 4 lastdieren voorzien naast een kar voor het vervoer. De bemanning werd vaak in de frontlinie ingezet, zelfs als men in het defensief was in plaats van het offensief waar het wapen voor was ontwikkeld. Wel zat men vaak in schuilplaatsen of versterkte posities totdat ze nodig waren in de strijd.

Personal tools