/** * */

Škoda 42cm Autohaubitze M.14 - M.16 - M.17

42cm Küstenhaubitze M.14 - Autohaubitze M.16 - Autohaubitze M.17
Gebouwd door: Škoda
Bouwjaar: M14: 1914.
M.16: 1916.
M.17: 1917.
Gewicht geschut: M.14: 150.000 kg
M.16: 112.730 kg.
M.17: 105.730 kg
Totale lengte:
Lengte loop: 6,29 m
Gewicht granaat: 1.000 kg
Kaliber: 420 mm
Elevatiehoek: plus 40° tot plus 70°
Traverse: {{{traverse}}}
Vuursnelheid: 1 schot/5 minuten
Mondingssnelheid: 436 m/s
Bereik: 14.600 m
Gebruik: M.14: Oostenrijk-Hongarije.
M.16: Oostenrijk-Hongarije.
M.17: Oostenrijk-Hongarije (nooit) Tsjechië en Nazi-Duitsland.
Bijzonderheden: Een van de meest krachtigste artillerie geschut dat tijdens de Eerste Wereldoorlog op land werd toegepast.
De 42cm Küstenhaubitze M.14
Enlarge
De 42cm Küstenhaubitze M.14
De Oostenrijks-Hongaarse 42cm houwitsers waren waarschijnlijk de meest krachtige stuk artillerie dat werd gebruikt door een leger tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het was niet bedoeld als een houwitser die functie moest doen op het vaste land, maar was oorspronkelijk bedoeld om te worden gebruikt tegen marine doelen.

Inhoud

42cm Küstenhaubitze M.14

De eerste versie was de Küstenhaubitze M.14 (De letter "M" staat in Oostenrijk-Hongarije niet voor Modell (model) maar voor Muster) en was om gebruikt te worden op de kusten Oostenrijk-Hongarije, als bescherming voor de marine-bases in de Egeïsche Zee. Daarom werd het geschut gemonteerd in een zwaar gepantserde toren. De eerste van twee werd geïnstalleerd in de buurt van de marinebasis in Pola. Vrij snel als de Eerste Wereldoorlog begon, de dreiging van de zee was minder groot dan men verwacht zodat beide exemplaren werden gebruikt tegen de vijandelijke troepen op het vatse land. Hierdoor werd aan Škoda, die beiden exemplaren bouwden, gevraagd om de 105 ton zware houwitsers mobiel te maken! Dit lukte best maar het geschut was toch amper mobiel te nomen, in tegenstelling tot de beide varianten die hieronder beschreven worden, had men voor het transport van dit geschut 56 spoorwegwagons nodig, met een gezamelijke massa van 183 ton ! (met één van de bestaande twee stukken, één stuk bleef vast in Pola opgesteld.) Hierdoor kreeg het gevaarte ook wel eens de benaming Autohaubitze M.14 en deze benaming werd gebruikt voor de opvolgers. In januari 1915, de M.14 versie vuurde zijn schot op Tarnow in Polen, met groot succes. Tijdens de zomer, een van de twee exemplaren werd ingezet op de Servische, Russische en Italiaanse fronten, terwijl de andere in Polen bleef en één nabij Pola. Uiteindelijk werden acht exemplaren gebouwd van de M.14.


42cm Autohaubitze M.16.
Enlarge
42cm Autohaubitze M.16.

Autohaubitze M.16

Alhoewel de M.14 verplaatsbaar was, het leek nog steeds een te zwaar geschut te zijn. In 1916 vond hierdoor een aanpassing, waarin, naast andere dingen, de toren verdween en gebruik maakte van een eenvoudige basis die werden gebruikt voor de 38cm Haubitze. Het kanon kon in zes delen worden gedemonteerd en gemakkelijker verplaatst worden. Dit type werd aangeduid als de 42cm Autohaubitze M.16.

De howitzer was heel beweeglijk ondanks zijn gewicht. De componenten werden op 4 8 wielige wagens geladen waarvan alle wielen werden aangedreven door een aparte electromotor, aangehangen aan een generatorwagen die de electriciteit leverde voor al de wielen. Het grote aantal aangedreven wielen maakte dat het transport over redelijk steile en slechte wegen kon gebeuren. (hellingen tot 26% konden beklommen worden) De wielen konden ook voorzien worden van spoorweg wielen om alles per spoor vervoerbaar maken voor langere afstanden. Dit kunststukje was trouwens ontworpen door Ferdinand Porsche. (overigens verbruikte de generatorwagen in zacht hellend landschap 300 l per 100km)

De howitzer kon in slechts 4 delen vervoerd worden en gemonteerd worden zonder de hulp van kranen of zware hulpstukken, doch enkel met een aantal krik achtige hulpstukken.

42cm Autohaubitze M.17.
Enlarge
42cm Autohaubitze M.17.

Autohaubitze M.17

In 1917 werd een ander ontwerp besteld, wat resulteert in een nog kleinere platform, waardoor het gevaarte kon vervoerd worden in slechts vier delen. Dit was de 42cm Autohaubitze M.17 dat werd vervaardigd maar nooit daadwerkelijke werd ingezet tijdens de Eerste Wereldoorlog. De M.17 werd echter door de Tsjechische leger gebruikt. En vervolgens, na de bezetting van Tsjecho-Slowakije, een M.17 exemplaar werd gebruikt door het Duitse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog. Eerst tegen Frankrijk en tegen de Maginotlinie. En later in 1942, tijdens de belegering van Sebastopol.

Het einde 1918

Op het einde van de eerste wereldoorlog gebruikte het Oostenrijks-Hongaarse leger nog 8 van de 3 verschillende modellen 42 cm Howitzers. Eén vast opgestelde howitzer stond nabij Pola, Twee m14, 4 M16 en één M17 howitzers waren bij het veldleger in gebruik (of de M17 howitzer werkelijk het front bereikte is niet zeker). Verder was er één niet geleverde toren M14 voor 42 cm howitzer in Bolevec, en vier gecancelde torens M14 waren opgeslagen in een depot. Eén M 17 howitzer was bijna voltooid. Vier verdere lopen voor M17 howitzers waren in aanbouw.

Personal tools