Forum Eerste Wereldoorlog

[Yvonne]

Last Voices of World War One

Eind jaren negentig werden tientallen van de laatste veteranen van de Eerste Wereldoorlog uitgehoord over hun ervaringen in de loopgraven. Enkele jaren later - de veteranen waren ondertussen stuk voor stuk overleden, tachtig jaar later dan het gros van hun kameraden - werden hun getuigenissen gebundeld in de documentaire 'Last Voices of World War One', en die heeft Canvas nu voor u samengebald in twee afleveringen.

Canvas | dinsdag 23 november | 22.05 u

De eerste neemt u mee naar het offensief aan de Somme (juli tot november 1916, één miljoen slachtoffers): gasmaskers zijn optioneel, maar hou vooral uw zakdoek in de buurt.

Nick Maddocks (regisseur/producer) «Ik vond het een uitgesproken privilege om een reeks te mógen kneden uit die interviews met veteranen. We kunnen een schat van informatie halen uit geschiedenisboeken, maar het wordt allemaal zoveel sterker als je het hoort uit de mond van mensen die het hebben meegemaakt, van op de eerste rij nog wel.

»Als je ziet dat iemand tranen in de ogen krijgt omdat hij een verhaal vertelt dat 80 jaar eerder heeft plaatsgevonden, kán je daar niet onbewogen onder blijven.»

Robbie Burns (getuige) «Nu weten we dat de Eerste Wereldoorlog één gigantische slachtpartij was, dat het onvoorstelbaar veel mensen onnoemelijk leed heeft berokkend. Maar in 1914 leek het front echt een aantrekkelijke plek voor een jongen van achttien met een saaie job in een verzekeringskantoor.

»De rekruteerders wisten ook perfect hoe ze je moesten aanpakken: ze hadden zelfs een doedelzakfanfare bij zich! En dan die posters met het gezicht van Lord Kitchener: 'Your Country Needs You!' Je kon niet anders dan denken: die man heeft een punt. Het kwam ook niet bij je op dat je wel eens zou kunnen sneuvelen, en bij je vrienden ook niet.

»Het leek me gewoon good fun om een paar slechteriken over de kling te gaan jagen. Dan was je pas een echte man, zo simpel was het. Pas toen ons bataljon enigszins in de buurt van het front kwam en ik de kanonschoten en het geschreeuw hoorde, begon ik mezelf vragen te stellen.»

Jock Gaffron (getuige) «Ik was negentien en ik vocht al een paar weken mee in het offensief aan de Somme toen ik geraakt werd door shrapnel. Toen ik weer bij mijn positieven was, merkte ik dat mijn rechtervoet verdwenen was. De hele zool en vier van mijn tenen waren weggeblazen.

»Alleen mijn dikke teen hing nog te bengelen aan een stuk vel dat aan mijn enkel vastzat. De man van het Rode Kruis scheurde de teen eraf en gooide 'm opzij, alsof het een stuk kauwgum was. Daarna werd het overschot van mijn voet geamputeerd tot aan de enkel, zonder verdoving.»

George Littlefair (getuige) «Mijn moeder overleed in 1914. Haar laatste woorden waren: 'Jongen, teken alsjeblieft niet bij het leger.' Ik was achttien, en een paar weken later werd ik soldaat. Ik heb er een paar formidabele vrienden leren kennen, maar ik ben ze één voor één kwijtgespeeld.

»Mijn beste maat, Jim, stierf tijdens een frontale aanval. Ik zag hoe hij geraakt werd, maar ik moest hem achterlaten. Anders was ik zelf vertrappeld door de tweede golf soldaten die achter ons kwam aangestormd. Ik heb Jim niet eens vaarwel kunnen zeggen. Ik had naar mijn moeder moeten luisteren.»

http://www.humo.be/tws/tv-tips/21302/last-voices-of-world-war-one.html#
_________________
Met hart en ziel
De enige echte

https://twitter.com/ForumEW