Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

De ondergang van het Slagschip "Viribus Unitus"

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Zeeoorlog Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Tandorini



Geregistreerd op: 11-6-2007
Berichten: 7014

BerichtGeplaatst: 03 Nov 2008 21:39    Onderwerp: De ondergang van het Slagschip "Viribus Unitus" Reageer met quote

Op 1 november 1918 brachten twee Italiaanse gevechtszwemmers de trots van de Oostenrijks-Hongaarse vloot tot zinken in de haven van Pula. De daders bevonden zich dit keer in het overwinnende kamp en dus spraken de toenmalige kranten van een "heldendaad". De honderden onschuldige zeelui die tijdens deze actie omkwamen en hadden daar weinig boodschap aan.

Zomer 1918. De oorlog in Europa bevindt zich in een beslissende fase en het Keizerrijk Oostenrijk Hongarije dreigt uit elkaar te vallen. De Italianen hadden de Oostenrijkse marine enkele zware verliezen toegebracht maar toch waren de Oostenrijkers nog lang niet verslagen. Hun nog steeds machtige vloot lag voor anker in de haven van Pula aan de Adriatische zee en vormde een bedreiging voor de Italiaanse vloot. Deze deed meerdere vergeefse pogingen om Pula aan te vallen, maar de haven was zwaar verdedigd en de ingang werd afgesloten door een reeks van netten en barricaden. De machtige Oostenrijkse slagschepen en kruiser bleven onbeschadigd, leken wel onkwetsbaar, en baarden de Italiaanse admiraliteit ernstige zorgen.

UITSTEKEND ZWEMMER

Nochtans was een van hun officieren, luitenant Raffaele Paolucci, een scheepsarts, al een hele tijd bezig met een plan om de haven van Pula te infiltreren en er een van de grote slagschepen uit te schakelen. Paolucci was een uitstekend zwemmer en hij was al maanden aan het trainen in de baai van Venetie om zijn conditie aan te scherpen. Hij bestudeerde zeer zorgvuldig de kaarten van de haveningang van Pula en kwam tot het besluit dat het mogelijk was om de haven al zwemmend binnen te dringen op voorwaarde, dat een snelle torpedoboot hem op ongeveer 3 mijl voor de kust zou droppen. Ervan overtuigd dat zijn plan kans op slagen had begon hij nog fanatieker te trainen. Dag en nacht zwom hij urenlang in de lagune tot hij zonder te rusten een afstand van 5 mijl kon afleggen. Om het gewicht van een mijn na te bootsen trok hij tijdens deze training een vat water van 45 kg met zich mee.

In de maand mei had Paolucci eindelijk genoeg vertrouwen om zijn plan voor te leggen aan zijn oversten. Twee maanden later werd hij voorgesteld aan majoor Raffaele Rossetti, een ingenieur. Rossetti had een totaal nieuw wapen ontworpen dat perfect geschikt was voor de missie die ze wilden uitvoeren. Rossetti had een niet ontplofte Duitse torpedo, die was aangespoeld op de Italiaanse kust, omgebouwd tot een soort onderwatertoestel waarop twee mannen als ruiters konden plaatsnemen. Achteraan zaten twee stille schroeven die werden aangedreven door een motor die op perslucht werkte. Het ganse ding woog ongeveer 1,5 T en was meer dan 6 meter lang. Vooraan zaten twee waterdichte containers die elk een kleefmijn met 400 pond TNT bevatten. Rossetti had bovendien een systeem bedacht waarmee hij het apparaat kon laten drijven of zinken, naargelang de noodzaak.

Opnieuw begon er een lange periode van training, ditmaal met de torpedo. De twee mannen moesten het toestel sturen met hun lichaam, het over netten en obstakels sleuren en dat allemaal geluidloos. Stilaan werden zij het gewoon om meer dan 7 uur in het water te verblijven terwijl ze alle dokken van Venetie doorkruisten ongezien door de schildwachten op de kaaimuren.

ITALIAANSE TORPEDOBOOT

Dan is het zover. In de nacht van 1 oktober 1918 brengt een kleine Italiaanse torpedoboot (MAS) de twee mannen tot op enkele mijlen voor de ingang van de haven van Pula. De twee officieren trekken rubberpakken aan, glijden in het water en zetten zich schrijlings op hun torpedo. Wanneer zij de haveningang naderen laten zij het toestel zakken tot enkel hun hoofden nog boven water steken. Om 10u30 bereiken ze de buitenste barricade en zetten ze de motor af. Voortaan moeten zij de torpedo al zwemmend verder trekken terwijl de zoeklichten over het water schijnen. Na heel wat moeite slagen ze erin om over de verschillende netten te geraken. Plots wijst Rossetti een donker voorwerp aan dat recht op hen af komt. Het is een Oostetirijkse duikboot die onverlicht de haven verlaat en hen op het nippertje mist.

Opnieuw starten de mannen de motor en zetten koers naar de bewaakte havenmuur in de binnenhaven van Pula. De stroming is van richting veranderd en ze hebben het uiterst moeilijk om de zware torpedo verder te trekken. Hierbij maken ze nogal wat lawaai maar gelukkig is het stevig beginnen regenen en het lawaai van de regendruppels dempt alle geluid en houdt de schildwachten binnen. Meerdere keren moeten zij over een reeks netten en hindernissen zwemmen die werden aangebracht om de toegang van vijandelijke duikboten te beletten. De tocht gaat tergend langzaam. Het is al 3 uur en de ochtendschemering hangt al in de lucht wanneer zij eindelijk de voor anker liggende slagschepen voor zich zien opdoemen.



Zij kiezen het grootste schip, de dreadnought "Viribus Unitis", uit als hun doelwit. Op enkele meter van het slagschip begint hun omgebouwde torpedo op onverklaarbare wijze plotseling te zinken. Paolucci zwemt de ziel uit zijn lijf om het toestel boven te houden terwijl Rossetti uitzoekt wat er loos is. Het blijkt een inlaatklep te zijn die onverwacht is opengegaan waardoor er lucht ontsnapt uit de cilinder. De klep wordt gesloten en uitgeput rusten de mannen enkele ogenblikken tegen de romp van het slagschip. Zij beseffen dat ze enorm veel geluk hebben gehad. Het is intussen 4u45 wanneer Rossetti een van de containers losmaakt en de kleefmijn als een bloedzuiger vasttnaakt tegen de romp van de Viribus Unitis. Voorzichtig regelt hij de timer van de ontsteking op 6u30. Wanneer ze zich afduwen tegen de romp in de richting van de kust worden ze opgemerkt door de schildwachten op het schip. De mannen proberen nog te ontsnappen maar al snel wordt er een sloep achter hen aangestuurd. Op het laatste moment zet Paolucci de tweede mijn op scherp en laat deze afdrijven terwijl Rossetti de torpedo tot zinken brengt.

MUITERIJ

Ze worden gevangengenomen en aan boord van de Viribus Unitis gebracht waar ze tot hun ontsteltenis vememen, dat er een muiterij is geweest waarbij alle officieren van Duitse of Oostenrijkse afkomst werden verdreven. Keizer Karl I van Oostenrijk had op 31 oktober de ganse vloot overgedragen aan de Nationale Raad van Slovenen, Kroaten en Serviers (SCS). De rood-witte vlag van Oostenrijk-Hongarije was onder het spelen van de hymne "Gott erhalte unseren Kaiser" neergehaald op alle schepen en vervangen door die van het neutrale Kroatie terwijl duizenden Kroaten op de schepen en in de haven het Kroatische volkslied zongen. De man aan wie de vloot was overgedragen was de commandant van de Viribus Unitis, admiraal Janko Vukovich de Podkapelski. Rossetti waarschuwde commandant Vukovich onmiddellijk dat zijn schip groot gevaar liep en dat de mijn spoedig zou ontploffen. Vukovich gaf dadelijk het bevel om het schip te verlaten maar dit had voor gevolg dat er paniek uitbrak aan boord. Matrozen liepen gek van angst rond, sommigen sprongen overboord of klauterden in de sloepen. Paolucci zag zijn kans schoon en vroeg aan commandant Vukovic of zij hun leven mochten redden. Zonder aarzelen zei deze ja. De twee Italianen liepen naar het dek en sprongen overboord. Dit was echter buiten de woedende Kroatische zeelui gerekend die hen al spoedig oppikten en hen in een sloep terug naar de Viribus Unitis brachten. Terug aan boord werden ze uitgescholden voor bedriegers. Men vroeg hen waar ze de kleefmijnen hadden aangebracht. Ondanks alles slaagde Rossetti er in hen te kalmeren en beroep te doen op de internationale verdragen over het behandelen van krijgsgevangenen. Vukovic beval zijn rnanschappen om de gevangenen met rust te laten.6u30 Rossetti en Paolucci staarden elkaar vragend aan, nog steeds geen ontploffing. Wat was er mis gelopen? Commandant Vukovic deed intussen een poging om de orde en de rust aan dek te herstellen. Sommige reddingsboten keerden reeds terug naar het schip twijfelend wat ze nu in feite moesten doen.

DIEPE DOFFE DREUN

Het is al 6u44 wanneer er plots een diep gerommel door het schip klinkt. Paolucci en Rosseti zijn verbaasd dat zij geen knal horen maar meer een diepe doffe dreun. Dan stijgt er vlak bij de boeg een enorme waterzuil in de lucht om uiteen te spatten op het voordek. De twee gevechtszwemrners vragen opnieuw toestemming aan Vukovic om zich te mogen redden. Deze reikt hen de hand en wijst op een touw langs waar ze zich in het water kunnen laten glijden. Dan geeft Vukovic teken aan een van de sloepen om hen op te pikken. In de reddingsboot kijken de twee mannen toe hoe het slagschip langzaam zinkt. Wanneer het water het dek bereikt kapseist het gevaarte en tuimelen de geschutstorens uit hun stoelen. Ze zien kapitein Vukovic om de kiel klauteren in een poging zich te redden uit het kolkende water. Helaas wordt hij even later dodelijk getroffen door een stuk hout en verdwijnt hij in de golven. Paolucci en Rossetti worden als krijgsgevangenen overgebracht naar een Oostenrijks hospitaalschip.

WAPENSTILSTAND

Drie dagen later op 4 november 1918 tekenen Oostenrijk en Italie de wapenstilstand. De Italiaanse vloot neemt bezit van Pula en Rossetti en Paolucci worden bevrijd. Zij vernemen dat de tweede container met springstof die ze hadden laten wegdrijven bij toeval de hulpkruiser Wien tot zinken had gebracht. Uiteraard werden beide officieren overladen met decoraties. Beiden kregen een som van 650.000 lire van de Italiaanse regering als beloning voor bewezen diensten. In feite hadden de mannen buiten hun weten geen Oostenrijkse schepen laten zinken maar twee eenheden van de pas opgerichte, neutrale, Zuid-Slavische staat gevormd door Kroatie, Slovenie en Bosnie. Rossetti keerde terug naar Pula. Hij was diep onder de indruk van het rustige en moedige gedrag van commandant Vukovic en ging op zoek naar diens graf. Het lichaam van Vukovic werd echter nooit teruggevonden en Rossetti overhandigde de 650.000 lire aan de weduwe van de heldhaftige commandant van de Viribus Unitis om er een fonds mee op te richten voor de weduwen en kinderen van gesneuvelde zeelui. Hij deed dit uit respect voor "een tegenstander die mij al stervend een onvergetelijk voorbeeld gaf van menselijkheid".

"HELDENDAAD"

Tot op heden is het niet duidelijk of de toenmalige Italiaanse regering al of niet wist dat de schepen in de haven van Pula waren overgedragen aan een neutraal land. De Italiaanse "heldendaad" maakte wel honderden dodelijke slachtoffers. Het wrak van de Viribus Unitis werd gedeeltelijk ontmanteld en de mast bleef jarenlang zichtbaar boven het water uitsteken. De staat SCS (Kroatie, Bosnie en Slovenie) was geen lang leven beschoren. Onder druk van de Serviers werd het koninkrijk Joegoslavie gevormd dat stand hield tot april 1941. Wat er daarna met Joegoslavie gebeurde, dat is weer een ander verhaal van veel nutteloos bloedvergieten en met andere helden.

Assault on the Viribus Unitis - Brian Warholan
Istrianet - Marisa Ciceran
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
paling



Geregistreerd op: 2-1-2008
Berichten: 387
Woonplaats: Naaldwijk

BerichtGeplaatst: 03 Nov 2008 22:21    Onderwerp: Reageer met quote

Dank je voor het delen van dit verhaal, heb het met veel interesse zitten lezen Smile
_________________
Foto's van mijn trips naar WW1 en WW2 gebieden, check www.pelar.nl!
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage
Richard



Geregistreerd op: 3-2-2005
Berichten: 13292

BerichtGeplaatst: 04 Nov 2008 0:05    Onderwerp: Reageer met quote

Prachtverhaal. Kan zo verfilmd worden.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Piron



Geregistreerd op: 18-5-2006
Berichten: 578

BerichtGeplaatst: 04 Nov 2008 0:27    Onderwerp: Reageer met quote

Wellicht hebben de italiaanse gevechtsduikers uit de 2e wereldoorlog die met bemande torpedos werkten, de eenheid Decima Flottiglia MAS, een groot deel van hun inspiratie hier uitgehaald.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Erich



Geregistreerd op: 12-12-2007
Berichten: 424
Woonplaats: Heenvliet

BerichtGeplaatst: 04 Nov 2008 10:00    Onderwerp: Reageer met quote

Wauw

Wat een verhaal !

Cool
_________________
In the city of monuments.
Among the flags of all governments
The order of battle is written in the shadow off a hard black line.

Too long a soldier/Pat Benatar
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Tandorini



Geregistreerd op: 11-6-2007
Berichten: 7014

BerichtGeplaatst: 04 Nov 2008 19:24    Onderwerp: Reageer met quote

Piron @ 04 Nov 2008 0:27 schreef:
Wellicht hebben de italiaanse gevechtsduikers uit de 2e wereldoorlog die met bemande torpedos werkten, de eenheid Decima Flottiglia MAS, een groot deel van hun inspiratie hier uitgehaald.


Deze eenheid is gevormd tijdens WO1,ze werd vanaf 1916 ingezet.

De MAS (Motoscafo Armato Silurante),naargelang de klasse tussen 20 en 30ton.Bewapend met twee torpedo's en lichte machinegeweren,soms voerden ze ook een licht kanon mee.Aan boord 10 man.






De twee Italiaanse gevechtszwemmers



De Viribus Unitis



Twee MAS boten tijdens de actie tegen het slagschip SMS Szent István



Foto's
http://www.marina.difesa.it/default.asp
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Piron



Geregistreerd op: 18-5-2006
Berichten: 578

BerichtGeplaatst: 04 Nov 2008 19:58    Onderwerp: Reageer met quote

Misschien dezelfde eenheid, maar ik dacht meer aan deze kikvorsmannen:

Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Piron



Geregistreerd op: 18-5-2006
Berichten: 578

BerichtGeplaatst: 04 Nov 2008 20:03    Onderwerp: Reageer met quote

Bij nader inzicht blijkt er een eenheid Decima Flottiglia MAS te bestaan (de gevechtsduikers)
(http://www.regiamarina.net/xa_mas/history/origin_us.htm)
en een italiaans boottype dat MAS heet, blijkbaar een anti-duikboot motorboot.
(http://www.regiamarina.net/arsenals/ships_it/mas_vas_ms/mas_vas_ms_us.htm)
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Tandorini



Geregistreerd op: 11-6-2007
Berichten: 7014

BerichtGeplaatst: 04 Nov 2008 20:36    Onderwerp: Reageer met quote

Piron @ 04 Nov 2008 19:58 schreef:
Misschien dezelfde eenheid, maar ik dacht meer aan deze kikvorsmannen:



Das ne S.L.C. "mailale"

De "Decima Flottiglia MAS" was tijdens WO2 verantwoordelijk voor het beschadigen of tot zinken brengen van 28 schepen,waaronder:de slagschepen HMS Queen Elizabeth, HMS Valiant,kruiser HMS York en 111.527 tonnage aan vracht.

Soms opereerden ze samen.

Oei off-topic Embarassed verkeerde oorlog
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Piron



Geregistreerd op: 18-5-2006
Berichten: 578

BerichtGeplaatst: 04 Nov 2008 21:12    Onderwerp: Reageer met quote

The origin of the Xa Flottiglia MAS can be traced back to the last days of World War I when two young Italian officers, Raffaele Rossetti and Raffaele Paolucci, sank the Austrian battleship (dreadnought-class) Viribus Unitis in the port of Pula. The two gallant officers, who were captured by the enemy after the attack to be released a few days later after the armistice, used a device called the "mignatta". This modified torpedo was placed under the enemy battleship and then blown up using a timed fuse. After the war, most work in this field was suspended.
... http://www.regiamarina.net/xa_mas/history/origin_us.htm

En we zijn weer on topic.

Ik herinner me plots ook een citytrip naar Venetië, jaren geleden, waar we (mijn vrouw en ik) oa het maritieme museum bezocht hebben. Uiteraard veel aandacht aan de geschiedenis van de gondel, maar ook enkele displays over de geschiedenis en evolutie van dit soort commando aanvallen. Voor het overige is de recente (20e eeuwse) geschiedenis van de italiaanse marine trouwens niet zo roemrijk.
http://www.marina.difesa.it/venezia/index.asp

Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Tandorini



Geregistreerd op: 11-6-2007
Berichten: 7014

BerichtGeplaatst: 05 Nov 2008 19:08    Onderwerp: Reageer met quote

De weg die luitenant Raffaele Paolucci en majoor Raffaele Rossetti aflegden om hun doel te bereiken:

Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Tandorini



Geregistreerd op: 11-6-2007
Berichten: 7014

BerichtGeplaatst: 13 Mrt 2009 12:12    Onderwerp: Reageer met quote

The idea of attacking the Austrian fleet behind its defenses at Pola at the northern end of the Adriatic was first considered by two Italian naval officers, Engineer Lieutenant Commander Raffaele Rossetti and Surgeon Lieutenant Raffaele Paolucci.' Rossetti first considered the idea in early June 1915-not long after Italy had declared war when Chief Petty Officer Luigi Martignoni, a senior engineering rating onboard the cruiser Poerio, asked him if it could be possible to adapt a torpedo to `human guidance' for an attack against an enemy base. Rossetti was intrigued but it was not until September 1915 that he submitted his idea on paper to his superior, Colonello del Genio Navale Giovanni Scialpi. Scialpi was less than impressed and rejected the idea out of hand but indicated that he would not be offended if Rossetti took the proposal to the fleet command.
Therefore on 24 September 1915 Rossetti reported to Vice-Admiral Alberto de Bono, commanding the naval district of La Spezia. De Bono was equally skeptical but advised Rossetti to discuss the matter with the commanding officer of the torpedo trials establishment at La Spezia, Capitano di Corvetta Guido Cavalazzi. Cavalazzi merely considered the idea and did nothing, so on 3 November 1915 Rossetti returned to see Admiral de Bono, this time with a detailed memorandum about his project. Rossetti's memorandum stressed the low cost of the project: that two men, wearing diving suits and using a modified Italian B57 torpedo would have an effective range of 30mm. This estimate was a little over-optimistic-as Rossetti realized after the war-and led to the project being turned down by de Bono. When de Bono was relieved by Vice-Admiral Leone Viale in early 1916, Rossetti tried again but found that he was equally unenthusiastic.
For the next two years, Rossetti carried on with work on his project, mostly without the knowledge of his superiors and purloining materials and manpower from other, legitimate, projects to do so. In May 1916 while serving as the Marine Superintendent of the shipyard at Sestri Levante, Rossetti managed to `obtain' two B57 torpedoes and send them to Genoa. The latter place was not suitable for his purposes so Rossetti managed to have himself transferred to the Materials Trials Commission at La Spezia in May 1917. It was here that the real development work began. Two torpedoes, whose disappearance from Sestri Levante had doubtless been covered by some dubious paperwork, were hidden in the changing room belonging to workers at the submarine base. Some of the workers eagerly joined in the project but before long, the resources available in the changing room proved inadequate and Rossetti approached the commander of the naval air station, let him in on the secret, and succeeded in obtaining the use of a hangar. The web of deceit surrounding the project widened,
trials on 24 January and 17 February. The consumption of pressurized air was measured and different types of propellers and diving suits were tested. The last trial, held on 9 March 1918, convinced Rossetti that the device was ready for operations.
The Italian Mignatta
The machine, known as Mignatta (Leech), was built around a standard B57 14in torpedo, fitted with enlarged 450mm propellers. Mignatta would be taken to a point near to Pola by a torpedo-boat. After being lowered into the water it would towed by an MTB to a point as close as they could get to the breakwater with-out being detected. The two-man `crew' sat astride the machine, wearing diving suits but no helmets as their heads would be above water. The range of the craft was 10 miles in five hours. The armament was two 170kg warheads which were attached to the target ship by a magnetic clamp. After fixing the warheads the two men would clear the area on the, now lighter, remains of the Mignatta.
To get approval for the completed project, Rossetti now had to admit to his clandestine activities over the past two years. His memorandum went as far as Admiral Paolo Thaon di Reval, Commander-in-Chief of the Fleet, who summoned the young engineer to Rome on 1 April 1918. The circumstances of Rossetti's second attempt at getting approval were much more favorable. He now had a machine which worked and could be `shown of to the skeptics. Furthermore, by the spring of 1918 Italy had been at war for three years with little to show for it other than lengthening casualty lists. To di Revel and the Italian Naval Staff .Mignatta seemed the means to strike a blow against the Austrians right in the heart of their most protected anchorage. Thaon di Revel gave a positive response and transferred Rossetti to Venice where he arrived on 5 April. On reporting to the port commander, Captain Constanzo Ciano, Rossetti learned that a group of young officers in Venice were working on similar lines. The Italians were also developing a tracked torpedo-armed assault craft, the Grillo, as a means of surmounting the harbour defenses of Pola. The first operation using the Grillo took place on 13/14 May 1918 and was a disaster, the craft being disabled and the crew taken prisoner.

Rossetti feared that there were too many loose tongues in Venice and that the city was dangerously near the front line. Accordingly he and the Mignatta returned to La Spezia. Development and refinement was continuous: a lighter diving suit was designed and tested and on 31 May 1918 Rossetti took the craft on an 8km trip without exhausting the air supply. Rossetti also chose his companion, a young naval surgeon called Raffaele Paolucci. Paolucci first ride on
Mignatta nearly ended in disaster when the machine turned turtle in the water and Paolucci found himself unable to extricate himself. He was only saved when a nearby salvage vessel was able to pass ~ a strop round Mignatta and haul both machine and operator out of the water. Problems with the machine were not the only concern. Relations with Captain Ciano in Venice were deteriorating, as he badlv wanted a success to reinforce his position and thus demanded that the attack on Pola be brought forward. Rossetti refused, arguing that it was best to wait until Mignatta was perfect.
Events now threatened to overtake Rossetti. On 6 October 1918 the Central Powers approached the United States for a negotiated peace settlement. Di Revel realized that it was, literally, now or never and ordered that the attack was to be launched on the next dark moon period at the beginning of November, regardless of the state of development. Rossetti and the Mignatta (of which there were now two, formally named Sl and S2 returned to Venice and on 25 October 1918 carried out a successful trial in which they set off from the Arsenale and attacked a ship moored off the church of Santa Maria Della Salute in the Grand Canal without being observed. Everything was now ready.
On the evening of 31 October 1918 the torpedo boat PN65 with S2 on deck and MAS 95 (a motor torpedo-boat) left Venice. Off Brioni island on the Dalmatian coast, S2 was lowered into the water and taken in tow by MAS 95 until they were 66m from the main break-water outside the harbour at Pola. At 10.13pm S2 slipped away from MAS 95 and just after 2.O0-am on 1 November, they were inside the harbour, having passed the breakwater and clambered over three rows of nets pulling Mignatta behind them. Had the defenses been in any way alert, the two Italians were bound to have been spotted, but conditions inside the harbour at Pola were anything but normal. The previous day, 30 October, had seen the end of the Kaiserliche und Konigliche Kriegsmarine as the Emperor Charles handed over command and control of the fleet to representatives of the South Slav National Council. The actual handover was on 31 October with Admiral Nicholas Horthy leaving the flagship Viribus Unitis at 4.45 pm after the Austrian colours had been hauled down for the last time. Horthy had been followed by most of the German, Czech and Hungarian nationals (who provided most of the officers and all of the skilled senior ratings in the multi-national Austrou-Hungarian Navy), leaving the ships in control of the jubilant Slav remnants of their crews. British signals intelligence personnel at the Italian port of Brindisi, who were monitoring Austrian traffic, heard the port commander at Cattro ask who was in charge at Pola only to receive the reply, broadcast en clair and at full power “we are!”. Linienschiffskapitan Janko Vukovic de Podkapelski took over as commander-in-chief but failed to restore any sort of order. Despite the fact that no armistice had been arranged with the Allies, the ships were fully illuminated while their crews celebrated, no sentries were posted and none of the ships were maintaining any kind of watertight integrity.
Rossetti and Paolucci were unaware of the political developments taking place around them as they steered Mignatta between two rows of brightly illuminated battleships. Unfortunately Mignatta began to malfunction. A flooding valve at the stern opened causing the craft to sink and buoyancy could only be restored by using some of the precious air required to propel it. Furthermore they had used more air than they thought in entering the harbour and Rossetti knew that there was not enough left for them to clear the harbour after the attack. Both men would have to abandon Mignatta and escape on shore trusting to the local population, many of whom were sympathetic to the Italians.
At 4.30am Rossetti had brought Mignatta to the port side of the Viribus Unitis. However, on noticing a launch secured to the boom he resolved to let the current take them round the battleship's bows to the starboard side before fixing the warhead. Rossetti separated one warhead from Mignatta and secured it to the battleship's side forward of the fourth and fifth 15cm guns. He set a two-hour delay on the fuse, swam back to the Mignatta and headed off at full speed leaving a bright fluorescent stern wave. The time was now 5:15am and a bugle call roused the Viribus Unitis’ crew from their slumbers. It was at this stage that the two Italians were spotted and illuminated with a searchlight. They were wearing rudimentary camouflage intended to disguise themselves as foliage but it was not successful. As a motorboat came towards them, they set the fuse on the other warhead, set the engine to slow speed and gave Mignatta a push.

The two Italians were picked out of the water and taken onboard Viribus Unitis where their reception was curious but not hostile. Rossetti told de Podkapelski that they had been dropped in the harbour by an aircraft and told him what was about to happen to his ship without being specific. De Podkapelski immediately ordered `Schiff Verlassen!' (Abandon Ship!) and, unusually for a commanding officer, led his crew and the two Italians over the side. Rossetti and Paolucci were picked up by a boat from the Tegetthoff; a sister-ship to the Viribus Unitis. "hen no explosion was observed they were sent back to Viribus Unitis where their reception was now very hostile. Both men were stripped of their uniforms and their distinguishing badges of rank. At 6.20am precisely the charge exploded causing the ship to assume an immediate 20° list to starboard. In their anger some of the crew proposed locking Rossetti and Paolucci below decks and letting them drown, but de Podkapelski intervened on their behalf and the two Italians abandoned the Viribus Unitis for the second time that morning. Fifteen minutes later the 21,000ton battleship rolled over and sank. Meanwhile Mignatta had been circling round in the current and came to rest under the hull of the liner Wien which was serving as a depot ship for German submarine crews. There it exploded, two hours later, causing the Wien to sink on an even keel. The exact number who lost their lives on the Viribus Unitis is not known. Some estimates are as high as 400 but this is doubtful in view of the reduced ship's company and the fact that most were on the upper deck when the explosion took place. One certain casualty was de Podkapelski who stayed on the bridge of his ship until she sank beneath him.
Rossetti and Paolucci were held captive onboard the old battleship Habsburg (used by the Austrians as a prison ship), and later the Radetzky before being freed when the Italians occupied Pola on 5 November 1918 after the armistice. Both were subsequently awarded the Cross of the Military Order of Savoy as was Captain Ciano. A subsequent decree awarded the sum of 1,300,000 Lira in gold to be shared between Ciano, Rossetti and Paolucci. Rossetti was outraged that he and Paolucci should have to share their award with Ciano and after a lengthy battle succeeded in having the sum split between him and Paolucci. It would be nice to think that Chief Petty Officer Luigi Martignoni received something but there is no record of any recognition of his role in the affair. The two men subsequently arranged for some of the money to be distributed to the widows of those men killed in the Viribus Unitis. It was a gesture typical of the honorable, almost chivalrous spirit which underlay Italian activity in this field of naval operations.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Freddy



Geregistreerd op: 8-2-2009
Berichten: 89

BerichtGeplaatst: 13 Mrt 2009 12:50    Onderwerp: Reageer met quote

Hello,

Ter info : er bestaat in de Maritieme - basis van La Spezia (It.), een interessant maritiem museum onder meer ivm de “"maiale" van Cdt. Della Penne. (Zie : http://www.museotecniconavale.it/index...)

Aldaar is er nu nog, in de Cinque Terra, een Marine-Commando-training-camp van de Italiaanse Navy.

Maritieme Groetjes,
Freddy.
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Tandorini



Geregistreerd op: 11-6-2007
Berichten: 7014

BerichtGeplaatst: 13 Mrt 2009 14:54    Onderwerp: Reageer met quote

Link werkt niet,deze wel:

http://www.museotecniconavale.it/index_3f.htm
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Fritz Kempf
Ere WikiMusketier


Geregistreerd op: 4-4-2006
Berichten: 10370
Woonplaats: Wipers (Ieper)

BerichtGeplaatst: 13 Mrt 2009 15:14    Onderwerp: Reageer met quote

Artikel van de SMS ViribusUnitis in de Wiki. Ik plaats een linkje naar hier.

http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/wiki/index.php/Viribus_Unitis
_________________
"Kennscht mi noch?" ~~~ Who is the real "Fritz Kempf"?

Ypres Salient on Pictures
Discover the Salient - Meet the men


FHSW Wikia
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Bekijk de homepage MSN Messenger
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Zeeoorlog Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group