Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

30 Januari
Ga naar Pagina Vorige  1, 2
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Percy Toplis

Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2017 11:31    Onderwerp: Reageer met quote

Meerle tijdens de Eerste Wereldoorlog - De dagboeken van burgemeester Lodewijk Van Nueten (1914-1918)

Zondag 30 januari 1916

Mooi weder en wat zon.

Van oorlog weinig nieuws. Tegen den verjaardag des Keizer hebben de Duitschers wel getracht een stuk aan de monding van den Ijzer in te nemen, maar na harde gevechten met de Belgen en Engelsche is er niets behaald als eenige duizende Duitschers gevallen.

Ik ging in Merxplas na de Hoogmis, kerk en dorp vol herrineringen voor mij ook van familie leden die daar rusten R.I.P. Na den middag trokken Oom en ik naar de Velden en Hoekeinde om nog eens de bosschen te bezien die ter koop zijn bij inschrijving op 21 february 1916, en die ik over 30 à 35 jaar meest heb geplant en nu wel eene waarde hebben van 30 duizend franken dus is die aankoop eene goede zaak geweest, en nu is en eigendom nog meer dan de dubbele waarde

Om 5 uren vertrok naar Meerle in Hoogstraeten een uur ophoud waar ik een goede kennis Mr. Gustaaf Segers aantrof, en waar wij eene uur konden praten. Rond 8 ½ uur was ik welvarend in de Heimat. Maar in het terugkeeren aan de versperring een ernstig onderzoek papieren, porte monaie, en alles afgevoeld, kon ik voort. In den trein zat ik alleen met Leutnant Schmielle, een omgaande Duitscher, die er mag zijn.

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis

Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2017 11:32    Onderwerp: Reageer met quote

Ernest Swinton en zijn mechanisch speeltje (zondag 30 januari 1916)

Wie de oorlog wilde winnen, moest de mitrailleur uitschakelen. Die les had Ernest Swinton al in de Tweede Boerenoorlog geleerd. Als in Europa de oorlog losbarst en Swinton wordt aangesteld als de oorlogscorrespondent van het Britse leger, komt hij met het antwoord: een gepantserde tractor die over loopgraven heen walst. De tank gaat het levenslicht zien.

Ga er langs!

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis

Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2017 11:43    Onderwerp: Reageer met quote

Dagboek Raphaël Waterschoot - 1918

30 januari 1918 woensdag

Geen nieuws


“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis

Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2018 10:15    Onderwerp: Reageer met quote

30 January 1918 | Centenary of WW1 in Orange

1. The Mayoress of Orange receives a letter of thanks from Corporal Robert Brown for the Christmas greetings and gifts sent to the Orange boys serving overseas.

2. Veterinary-Sergeant Keith McClymont sends his weekly update from the Western Front.

ad. 1.

Yesterday Mrs E. T. McNeilly re
ceived the following letter which
speaks for itself:—
Still Here,
"Somewhere," 29/11/17.
To the people of Orange per favor
of Mrs. E. T. McNeilly and Mrs. Brom
ley:—Will you please convey to the
residents of Orange my sincere thanks
for the lovely message of greetings
that I received to-day. I am sure that
every one of we b'hoys on this side
of the globe appreciate the kind
thoughts of the people at home, in
thinking of us. Not only we, here in
France, but also all of those who are
in hospital, either from wounds or
sickness. I myself know that the
folks at home will never forget us,
for I think I know the good nature of
the people of Orange, having practic
ally lived amongst them all my life.
I am only too sorry to think of all the
lads who came away, a great many
are not here to receive the greet
ings, but, of course, their names will
be a living memory to all the district.
There is not much news I can con
vey to you, as you read about our
'stunts' weekly before our letters
reach home. All I can say is that,
at times, it is tough, but when one
comes to think of the cause which
brought us here, all one can do is to
smile, and smile hard, tho' at times
that smile is hard to find. The tough
est time I have gone through for this
year was that of May 3rd, Sept 20 to
25th, and October 4th to 14th, and I
fancy anyone else who went through
the same stunts will say 'the sooner
the war ends the better for all con
cerned.' I consider myself very lucky
as it is three years come February
since I joined up, and I have only
been wounded once (Gallipoli), and
have been in everything of note. But
I don't want to skite. We will be go
ing into the line again in a few days'
time to eat some more of Fritz's shells
for a few more days, and after that
we have been promised a spell (lot of
bluff, I expect). It is hard lines hav
ing to be in the trenches for Xmas
(we were there last Xmas). I will
never forgot our last Xmas. We went
into the trenches three days before the
festival, and all we could got to eat
was "bully" and "Anzac wafers" (ar
my No. 10 biscuits). Xmas day we
had nothing, as our ration party was
skittled by Fritz-on their way up to
the trenches. Anyhow after we had
our Xmas dinner on air, in our dug
out, I went on top and started to pick
my teeth with a wooden match. One
of my pals said, What oh, Bob; got
the toothache?" "No," says I, "I've
just finished dinner at Billy Edye's,
and I'm cleaning my tooth, (Dont
tell Billy). I was attending a school
of instruction some few weeks ago,
and visited the battlefield of last year,
when I came across the grave of
poor old Bert Rockliff. I wrote to
the Graves Registration committee
for a photo of the grave, but so far I
have been disappointed in not receiv
ing an answer. When I do get it I
intend sending it to Orange. Well, dear
friends, I think it is time I concluded
so, again thanking you for your kind
ness, and wishing the town and dis
trict of Orange, including the people
of course, every success, I am, yours
faithfully, 491 CPL. R. BROWN, 5th
A.L.T.M, Battery, 2nd Division. A.I.F.
P.S. If anyone would like to corres
pond I would be thankful. Failing
that send the Orange "Leader,'

ad. 2.

Veterinary-Sergeant Keith McCly-
mont continues his interesting narra-
"My Dear Mother,—In my last let-
tor of 21st instant I referred to our
first days in France during the early
spring of 1916; the picnic days of the
war, so far as the Australian Artillery
was concerned; the days of prepara-
tion for the serious conflict that was
to follow in the Somme offensive.
Many pleasant days were spent in
the quiet French villages and farm
houses in the vicinity of Estaires. I
suppose the new American troops are
enjoying similar scenes and experi-
ences in such localities, while getting
ready for the strenuous task that
awaits them. Looking back over the
winter months that followed our days
of learning, we have fully realised,
like the man who, having passed
through boyhood, and finds himself
in the serious problems of manhood,
acknowledges the pleasure of his
early days, that those who are not
called upon to go further and deeper
into this war business are indeed very
lucky. May it not be necessary for
many more divisions of troops to
wander beyond that stage of war.
Added to my personal experience at
this time was a few months with Sir
William Birdwood's 1st Anzac Head-
quarters, in the midst of a beautiful
wood. The 'Soul of Anzac,' as the
genial General is known, is a keen
lover of horses and knows a horse
from head to foot. In all his travels
since leaving India he has taken with
him a chestnut horse—a beautiful
horse, but past active service use, for
he was then 22 years old. He was an
old favorite of the General's and had
long been his faithful steed in India.
He is much attached to the horse, be-
ing a regular morning visitor to his
stable, and the old chestnut displays
a wonderful attachment for his mas-
ter. Whenever the General Head-
quarters shifted in France the faith-
ful old charger was attended to as a
hero, and good stabling provided. I
remember the wrath of his master one
fine summer's morning when he found
his mane had been cut off. That groom
will never again interfere with that
horse's natural equipment before con-
sulting Sir William Birdwood. An
early riser and an active man, the
General is a constant rider. Every
morning, before breakfast, he would
ride one of his three beautiful horses
to neighbouring units of his beloved
Australian Forces. Longer rides to
the trenches would be undertaken
later in his morning's routine, fol-
lowed by evening canters through the
beautiful woods, along clear canals
and winding tracks. The well-known
figure of the General on his horse,
speeding through the forest trees,
was a source of great interest to the
French people, as they sat calmly
fishing in the canals during the
late summer's afternoon. There be-
ing a large staff connected with 1st
Anzac, about 70 beautiful horses grac-
ed the stables, and the horses who
found their way into those stables
were lucky animals, for I have never
seen army horses better cared for. No
doubt, inspired by the General, his
staff loved their horses—almost idol-
ised them. But the General loves all
horses. He always displayed the keen-
est interest and kindest regard for
the Artillery Batteries when he in-
spected them. The hardships they
endured during the following winter
campaign aroused his keenest sym-
pathy, but the conditions were un-
avoidable. War imposes unnatural
hardships upon both man and beast.
Many distinguished military leaders,
including Sir Douglas Haig, were visi-
tors to 1st Anzac. They were also
admirers of the horse-flesh, some who
knew a horse, others who didn't.
That didn't matter, however, being of-
ficers of high rank their opinions
were valuable—almost proverbial.
There is a tendency in army life to
estimate one's knowledge of worldly
matters according to the rank he
holds. Some of the highest rank must
surely approach the infallible man.
However, General Birdwood ranked
high in his knowledge of horseflesh.
"Early In July, 1916, with the Ar-
tillery horses in the pink of condition
—for as well as the army rations they
were grazed along the roads, where
the grass grew in abundance—and the
men in the host of spirits, a start was
made for the great offensive in the
Somme area. I travelled by train with
the 1st Anzac Headquarters' horses.
The journey occupied close on 48
hours, owing to the congested traffic
on the railways. Troops and supplies
were being moved in all directions,
the most urgent going by the shortest
routes. Judging by the roundabout
journey, our horses were not urgently
required. However, it was a pleasant
journey through rural France. Our
headquarters were finally established
at a village called La Motte, about 8
miles from the town of Albert. The
guns were booming in the distance,
for the offensive had already com-
menced as we entered the village, and
Australian Infantry and Artillery Bat-
teries were marching briskly to the
fray. Unlike Albert, the village was
inhabited by civilians, and the sur-
rounding countryside, right to the
town of Albert, was largely cultivated.
The traffic along the road was ex-
ceedingly heavy. Long lines of mo-
tor waggons, ambulances, supply wag-
gons, atc., passed to and fro and with-
out ceasing day and night; troops
going into action, others coming out
for a rest. In the distance there was
a continued booming of guns, and at
night a fireworks display—beautiful,
but tragic.
"The Somme country is manifestly
suitable for artillery warfare, being
undulating, with' protecting ridges for
gun emplacements, protecting both
guns and gunners. And in the rear
there are dense woods, which provided
excellent summer rest camps for men
and horses, invisible to the enemy
"In August I was transferred again
to an Artillery Battery. Life was
rather slow at the Headquarters, and
the Battery life was far more inter-
esting. I found my unit camped near
Albert in kennels, made of empty am-
munition boxes. A good camp, for the
weather was fine and the ground hard.
I was fortunate in joining a unit in
which another Orangeite was also
contained. Sitting in a little home
about the size of a spacious dog's
kennel was a familiar figure, stripped
to the waist. He was busy—the occu-
pation is general among soldiers; it
could well be called a pastime. He
was searching closely portions of
his garment. I asked him if he would
mind giving me one if he caught two.
He looked up in surprise. It was A.
P. ('King') O'Malley, of the firm of
Bedford, Taylor and Weston. He com-
pleted his toilet, and then talked elo-
quently of the days that were and the
latest news he had received from Or-
ange. Gunner O'Malley, number some-
thing, hardened soldier; cheerful, en-
thusiastic—an Empire-builder!"

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis

Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2018 10:15    Onderwerp: Reageer met quote

30 januari: heiligen van de dag

30 januari, H. Mutien-Marie. (Mutien Wiaux)
Louis-Joseph Wiaux werd op 20 maart 1841 geboren in het kleine Belgische plaatsje Mellet. Hij was de derde van zes kinderen, vier jongens en twee meisjes. Zijn vader was een vrome man die zijn kost verdiende als smid terwijl zijn moeder er een kleine tapisserie op nahield. Zijn moeder zorgde voor de zes kinderen en verkocht nevens handgeweven tapijten. Het was de bedoeling dat Louis-Joseph (zo was zijn geboortenaam) zijn vader zou gaan helpen in de smederij. Beiden hadden snel in de gaten, dat dit niet voor de jonge knaap was weggelegd. Op 15-jarige leeftijd, in 1856, begon hij zijn postulaat bij de broeders van de Christelijke Scholen in Namen. Hier ontving hij de naam Mutien-Marie. In 1859 zond men hem naar het Sint-Berthuïnus-instituut te Malonne. Hier mislukte hij al dadelijk als klassenleraar en werd hij de Broeder, die voor niets goed was, maar die men in feite voor alles kon gebruiken: hulpleraar in tekenen en muziek, belleman, klokkenluider, surveillant op de minst interessante uren en plaatsen, spelend lid van het schoolorkest en de harmonie, plaatsvervangende organist ...... En bij dat alles bleef hij steeds even eenvoudig, vriendelijk en behulpzaam: 58 jaar lang in datzelfde klooster van Malonne.

Men noemde hem "de Broeder, die altijd bad" of "de Apostel van het Weesgegroet" of kortweg "de Bidder". Hij bad alsof hij Maria zelf voor zich zag staan. Men zag hem nooit zonder rozenkrans. Zijn stelregel, die hij aan iedereen verkondigde was: "Telkens wanneer wij het Weesgegroet met Godsvrucht bidden, ziet Maria op ons neer met ogen vol tederheid en geluk ...." Hij bad werkelijk overal, de hele dag door. Broeder Mutien-Marie getuigde, dat hij in zijn liefde tot Maria, vooral in de beoefening van de "Ware Godsvrucht" volgens de leer van de H. Grignion de Montfort, de genade vond om blijgezind trouw te blijven in de dienst van Christus en de medemensen rondom hem. Trouw blijven! Niets anders dan dat, 58 jaar lang, aan de plicht van elke-dag-hetzelfde-te doen, zonder verbitterd of ongelukkig te worden, zonder tegen die sleur in opstand te komen. Daarin ligt de heiligheid van Broeder Mutien-Marie en de les, die hij aan onze met-niets-meer-tevreden tijdgenoten wil geven. Hij was tevens een lichtend voorbeeld voor de jeugd in het gebed. Hierin dwong hij respect af bij de jeugd die niets liever deden dan hem te volgen om zo Christus te leren kennen. Meer dan vijftig jaren blijft hij zich inzetten voor de jeugd. Tijdens de Eerste Wereldoorlog is hij een steun en toeverlaat geweest en heeft hij het gebouw weten te beschermen tijden de bezetting. de Broeder kreeg nooit de gelegenheid om op bedevaart te gaan naar Lourdes. Maar toen in 1876 de studenten van de hoogste klas, halverwege de bomenrijke helling die Malonne overschaduwt, een Lourdesgrot nabouwden, werd dit zijn meest geliefd "bedevaartoord". Men kon hem er dagelijks zien neerknielen, vooral om dat extra-tientje ter eren van de Onbevlekte Ontvangenis te bidden. Op 29 november begint altijd de voorbereidingsnoveen op het feest van de Onbevlekte Ontvangenis. Mutien-Marie raadde iedereen aan om tot 8 december elke dag naar de mis en ter communie te gaan en naast de gebruikelijke gebeden in die periode negen maal te bidden: "O Maria zonder zonde ontvangen, bid voor ons die onze toevlucht tot U nemen".

Maar de gezondheid van Broeder Mutien-Marie ging snel achteruit. Er was een tekort aan voedsel en omdat er geen verwarming meer was op de kamers kreeg hij astma en reuma in zijn voeten. De wandelingen naar de Lourdesgrot vielen hem steeds zwaarder en op 21 november 1916 stelde de dokter vast, dat Mutien-Marie volledig was uitgeput. Zo erg zelfs, dat men de aalmoezenier waarschuwde om hem het H. Oliesel toe te dienen. De Broeder begreep, dat het heel slecht met hem ging, maar bleef heel rustig en zei: "Doet u het maar Eerwaarde, wanneer het voor u het beste uitkomt". Zelfs toen dacht hij het eerst aan anderen. Hoewel de temperatuur tot min 15 graden daalde, wilde hij geen verwarmde kamer. Hij reageerde: "Jezus en Maria geven mij warmte genoeg". Hij kreeg ernstige diarree, waarvoor geen enkel middel hielp. Ook verloor hij de controle over zijn mondspieren en moest hij voortdurend met een zakdoek voor zijn lippen lopen, omdat hij begon te kwijlen. Hij sleepte zijn zieke lichaam door het huis, overal waar het dagrooster hem riep.

Op vrijdag 26 januari 1917, op weg naar de les, kreeg hij een duizeling. Op 27 januari zat hij al om half 5 in de kapel. Zijn gebed boek viel uit zijn stramme handen. Na de communie riep hij halfluid steeds hetzelfde: "O, mijn Jezus, mijn goede Jezus, ik bemin U, ik bemin U, ik bemin U ....". Men gebood hem die dag op de ziekenzaal te blijven, waar hij de hele dag de rozenkrans bad. 's Avonds bracht een verpleger hem naar zijn koude kamer. Maandag 29 januari lukte het hem niet meer op te staan. Men bracht hem de communie. Ondertussen bleef hij zijn paternoster luidop bidden. Een verpleger blijft aan zijn bed zitten en verbied hem nog hardop te bidden vanwege zijn uitgeputte toestand. Op 30 januari 1917 om kwart over 4, als de klokken luiden voor het opstaan, vraagt Broeder Multien-Marie aan de verpleger: "Nog één Avé Maria..." En met de naam van zijn Hemelse Moeder op zijn lippen gaat hij zachtjes heen. De verpleger ziet de lippen van de Broeder niet meer bewegen en denkt: "Als hij niet meer bidt, dan moet hij dood zijn...."; en inderdaad. Het werd een eenvoudige begrafenis, in volle winter, in volle oorlog. Hij werd bijgezet in de grafkelder van de Broeders op het kerkhof van Malonne. En de bedevaart begon. Ze kwamen van heinde en verre en hun aantal werd steeds talrijker. Om de toegang tot het graf te vergemakkelijken werd zijn stoffelijk overschot in mei 1926 overgebracht naar een nieuwe rustplaats langs de straat tegen de buitenmuur van de kerk. Vanwege de vele wonderen, die na zijn overlijden hadden plaats gevonden, werd de zaak van Multien-Marie bij Rome aanhangig gemaakt. Op 7 juli 1938 vond er een nieuwe opgraving plaats. (...)

Zusters en broeders, lees, indien ge wilt, verder op

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger

Laatst aangepast door Percy Toplis op 30 Jan 2018 10:35, in totaal 1 keer bewerkt
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis

Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2018 10:17    Onderwerp: Reageer met quote

Sir Frederick Fraser, Halifax School for the Blind replying to Sherman Swift, CNLB

January 30th, 1918

Dear Sir,

I beg to acknowledge your very kind favor of January 22nd enclosing a check for one hundred dollars, kindly contributed towards the Halifax Blind Relief Work by the Board of Managers of the Canadian National Library for the Blind. Will you kindly convey to the Board the very sincere thanks of the Halifax Blind Relief committee for its generous and timely help.

It is impossible at this date to give you an absolutely accurate statement as to how many persons in Halifax will be totally or practically blind as a result of the explosion. For seven weeks we have been busy in securing data with respect to the newly blinded in Halifax and have at present a corps of fifteen workers reporting upon the cases.

On Thursday of this week we open in the School for the Blind a free out-patient clinic with Dr. J.W. Stirling of Montreal in charge. Here we hope not only to give treatment and advice to those who have had their eyes seriously injured, but also to make a careful registration of the degree of sight or lack of sight of each individual. Our register varies from day to day but without pretending that the following figures are absolutely accurate I may state that 548 persons met with serious accidents to their eyes, that 242 have lost the sight of one eye and that 306 are registered as totally blind or doubtful. My own estimate from the first has been that upwards of 200 people will be totally or practically blind in consequence of the explosion.

Our plans for the future have not yet taken concrete shape but it is evident that the resources of the School for the Blind, the Home Teaching Society, the Maritime Association for the Blind, etc., etc, which owing to war conditions were seriously taxed before the explosion will now be utterly inadequate to meet the new demands which will be made upon them. Under these circumstances I feel very grateful to the Canadian National Library for the Blind for its intimation that at a later date it may be able to render aid of a larger and more practical character.

Again thanking your directors for their help and for their words of sympathy, and with kindest regards to you, I remain, very truly yours,

C.F. Fraser, Superintendent, Halifax School for the Blind.

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis

Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2018 10:21    Onderwerp: Reageer met quote

UK - Commons Sitting of 30 January 1918


Mr. GILBERT asked the Under-Secretary of State for War whether he is aware that soldiers on the Western Front who may be punished for minor offences are also further punished by having their home leave stopped for some months; and whether, in view of the unfairness of punishing a man twice over for the same offence, he can prevent this double punishment in the future?

Mr. MACPHERSON I am making inquiries into this matter, and will communicate with my hon. Friend as soon as I am in a position to do so.

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis

Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2018 10:38    Onderwerp: Reageer met quote

Cécile, 30 januari 1917 | Beveren Bezet (1914-1918)

Deze blog geeft een stem aan diverse historische en fictieve personages die leefden tijdens de Groote Oorlog



ik ben bang. Voor Remi. Het was al enkele dagen geleden dat ik hem nog had gezien of gehoord, en daarom ben ik vanochtend naar Marie gegaan. Eerst durfde ik niet goed; ik weet dat hij betrokken is bij brievensmokkel en ik wilde niks in de war sturen of hem door mijn vragen in gevaar brengen. Maar van die onzekerheid kneep mijn hart zo samen. Was hij opgepakt omwille van die smokkel? Was hij ondergedoken? Of was hij net als zoveel andere jonge mannen zonder pardon de trein opgezet en weggevoerd om voor de Duitsers te gaan werken? Maar hij had toch werk? Om van die onzekerheid af te geraken ben ik dus naar Marie gegaan. En zij vertelde het me: Remi is opgepakt en weggevoerd. “Maar hij had toch werk?” riep ik uit. Ook hij was er gerust in toen ze hem opriepen, zei Marie. Maar na de verplichte aanmelding is hij niet naar huis gekomen. Nonkel Henri is naar hem gaan informeren bij de moffen, maar die stuurden hem wandelen. Ondertussen zijn er drie dagen voorbijgegaan en in al die tijd heeft niemand ook maar iets van hem gehoord. Waar is hij toch? En hoe is hij eraan toe? Wanneer zie ik hem terug? Zie ik hem ooit terug? Liet hij maar iets weten! Nu pas besef ik wat families met een soldaat aan het front moeten doormaken. Aan niks anders kan ik nog denken, alleen aan hem. Het maakt de vreselijke kou deze winter nog eens zoveel kouder. Eén klein teken van leven, meer wens ik mezelf niet toe op dit ogenblik. Maar laat dat dan in godsnaam vlug gebeuren, voor ook mijn hart helemaal verkilt.

Zie ook

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis

Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 16026
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 30 Jan 2018 11:36    Onderwerp: Reageer met quote

Letter from Terence MacSwiney to Margaret (Peg) MacSwiney, 30 Jan. 1914

Cork 30th Jan 1914
My dear Peg,
It will give me great pleasure to send
the presentation copy of ‘The Music of Freedom’ as you
desire – it will go by post – : but you I must
make a few remarks about it which you will please
repeat to your friend when it arrives.
It is just on seven years ago since
the book was published. It is a first attempt, immature
and not “literature” in the sense that we use the
word when we speak of great things. I’m not
too modest to make some high comparisons. Browning
would not admit “P his first poem “Pauline” to the
list of his works. It began with the next – “Paracelsus”,
I think. Shelley always objected to being fudged by
his first poem “Queen Mab.” I speak from memory
but thing I’m right. It is a common case. With
some rare exceptions, most beginnings are crude
and immature. A writer has more need of
hard apprenticeship than the worker in any
other trade or profession. “The Music of Freedom” is
some of my ’prentice work.

Lees verder op

“Stop whining.”
– A. Schwarzenegger
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Tijden zijn in GMT + 1 uur
Ga naar Pagina Vorige  1, 2
Pagina 2 van 2

Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls

Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group