Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index Forum Eerste Wereldoorlog
Hét WO1-forum voor Nederland en Vlaanderen
 
 FAQFAQ   ZoekenZoeken   GebruikerslijstGebruikerslijst   WikiWiki   RegistreerRegistreer 
 ProfielProfiel   Log in om je privé berichten te bekijkenLog in om je privé berichten te bekijken   InloggenInloggen   Actieve TopicsActieve Topics 

27 September.

 
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Actieve Topics
Vorige onderwerp :: Volgende onderwerp  
Auteur Bericht
Emiel



Geregistreerd op: 22-7-2005
Berichten: 6222

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2006 23:10    Onderwerp: 27 September. Reageer met quote

1914

Bombenwürfe auf Paris und Ostende
Paris, 27. September. (Priv.-Tel.)
Ein deutscher Flugapparat, eine "Taube", erschien unter Ausnützung des Nebels heute Morgen 11 Uhr über Paris und warf mehrere Bomben in der Nähe des Eiffelturms nieder, dessen Funksprechstation offenbar sein Ziel war. Eine Person wurde getötet und eine verwundet.

Ostende, 27. September. (Priv.-Tel.)
Ein "Zeppelin" flog über Ostende und warf mehrere Bomben herab. Eine fiel in ein Wäldchen, eine zweite auf den Fischmarkt, eine dritte in ein Wasserbecken. Dann verschwand das Luftschiff wieder in der Richtung nach Thielt, woher es gekommen war. 2)

Die Durchbrechung der Sperrfortlinie Verdun - Toul
Großes Hauptquartier, 27. September.
Ein herrlicher Herbsttag. Die Sonne vergoldet mit ihrem Glanze die lachenden Fluren des luxemburger Landes, in der Ferne grüßt das schöne Schloß Colmarer Berg. Wir fahren durch herrlichen Buchenwald, den schönsten, den ich je gesehen habe, über die luxemburgische Grenze nach Belgien hinein auf Arlon zu. Von dort geht es weiter nach Longwy. Längs der Straße sehen wir, wie die Deutschen die Chausseegräben als Annäherungsgräben benutzt haben um so auf Sturmstellung heranzukommen. Wir bleiben einen Augenblick halten, um uns die Anlage dieser letzten Sturmstellung zu betrachten. Es ist bewundernswert, mit welchem Geschick und Fleiß sie ausgeführt ist. In stark felsigem Boden ist die letzte Parallele dicht vor dem Hindernis ausgehoben, in das die Drahtscheren der Pioniere bereits einen Durchgang an verschiedenen Punkten eröffnet hatten, während über den Köpfen der in der Infanteriestellung Liegenden die Geschosse der Mörser die Luft durchheulten und die feindliche Artillerie niederhielten. Als sich schon die Sturmkolonnen zum letzten Angriff auf die Festung sammelten, erschien ein Parlamentär, um wegen der Übergabe zu verhandeln. Das Betreten des Geländes bei dem Hindernis wurde übrigens verboten, da in diesem immer noch Tretminen liegen sollen.
Von Longwy ging es weiter nach Crusnes und von dort über Audun le Roman nach dem Schlachtfelde vom 16. August 1870, nach Mars la Tour. Bei Jarny betraten wir diesen historischen Abschnitt, wo Brandenburger, Westfalen und Hannoveraner der ganzen französische Rheinarmee gegenüberstanden. Lange Züge mit Verwundeten, Deutsche und Franzosen, kamen uns entgegen, ein Zeichen dafür, daß vorn noch immer scharf gerungen wird. Am französischen Denkmal von Mars la Tour, an dem vom 16. August her noch einige verwelkte Kränze hängen, lehnten deutsche Verwundete. Aus Mars la Tour fuhren wir nach einem Schlosse, wo das Oberkommando der zum Angriff auf Verdun und die Sperrfortlinie bestimmten Truppen seinen Sitz aufgeschlagen hat. Aus der Ferne grollt heftiger Kanonendonner. Im Armeeoberkommando erfuhren wir mancherlei über die allgemeine Lage vor der Sperrfortlinie, was ich im Verein mit anderen Informationen folgendermaßen zusammenfassen möchte:
Im Anschluß an die großen Operationen der anderen Armeen wurde eine Operation angeordnet, deren Aufgabe es war, die Sperrfortlinie zu durchbrechen und auch in dieser Linie die Maasübergänge frei zu machen. Diese Operation war überaus schwierig, da man mit starken Flankenstößen aus der Richtung Verdun und Toul rechnen musste. Es mußten daher starke Abteilungen ausgeschieden werden, deren Aufgabe es war, derartigen Vorstößen des Gegners entgegen zutreten. Es mußten ferner, bevor man an die Sperrfortlinie herangelangte, die Stellungen der Franzosen auf der Côte Lorraine genommen werden, welche diese bereits seit Frühjahr mit großem Geschick und Fleiß zu einer außerordendlichen Stärke ausgebaut hatten. Die Côte Lorraine ist ein Höhenzug, der steil nach Osten abfällt und das vorliegende Gelände ganz bedeutend überhöht. Es wurden nun zunächst diese
Stellungen unter energischer Mitwirkung unserer schweren Batterien angegriffen und genommen. Die mit großen Massen unternommenen Vorstöße aus der Richtung Verdun und Toul wurden durch die Flankenschutzabteilungen stets erfolgreich abgewiesen und es wurde mit der Zeit sogar erreicht, daß der Feind seine Vorstöße von Toul heraus allmählich einstellt. Je mehr sich nun ein Erschlaffen dieser Flankenstöße herausstellte, desto mehr war die Heeresleitung in der Lage, den Frontalangriff zu sortieren, und so kam es, daß die Stellungen der Franzosen auf der Côte nach und nach unter heftigen Kämpfen genommen wurden. Damit war der Besitz der Côte noch nicht entschieden, denn die Franzosen hatten in diesen Waldbergen noch eine Reihe von Abschnitten hergestellt, die von ihnen recht gewandt verteidigt wurden. Nachdem der Besitz der Côte endgültig zu Gunsten der Deutschen entschieden war, wurde der Angriff gegen die Sperrfortlinie angesetzt, die von den Franzosen während der Kämpfe um die Vorstellung durch Anlage einer Anzahl von mit den schwersten Kalibern armierten Zwischenbatterien verstärkt worden war. Die Hauptstützpunkte der Sperrfortlinie zwischen Verdun und Toul sind folgende: Dicht südlich von Verdun, noch durch die Kanonen dieser Festung gedeckt, liegt das Fort de Genicourt. An dieses schließt sich südlich das Fort de Troyon an. Auf dieses folgt südlich das Fort du Camp des Romains. Zwischen dem Fort du Troyon und dem Fort du Camp des Romains liegt die Batterie Les Paroches, die als einziges Werk auf dem linken Maasufer gelegen ist. Dem Fort du Camp des Romains folgt in südlicher Richtung das Fort de Liouville und auf dieses das Fort de Gironville. Das dicht neben dem Fort de Gironville belegene Fort Jouy sous les Cotes stellt den Anschluß an die Festung Toul her, an die sich die Fortgruppe von Nancy anschließt.
Die deutsche Heeresleitung beschloß zunächst den Angriff gegen die Forts der Mittelgruppe, und zwar wurden Fort de Troyon, Batterie Les Paroches, Fort du Camp des Romains und Fort de Liouville energisch angegriffen. Durch fürchterliches konzentrisches Feuer unserer schweren Batterien wurden die Forts zunächst zum Schweigen gebracht und dann das infolge seiner Lage außerordentlich wichtige Fort Camp des Romains angegriffen und gestürmt. Die französische Besatzung wehrte sich recht tapfer und ergab sich erst als die Deutschen mit blanker Waffe in das Fort eindrangen.
Es kam vor, daß Deutsche und Franzosen auf fünf Meter aufeinander schossen, die Grabenwehren mußten durch Brandröhren und Handgranaten außer Gefecht gesetzt werden. Von der Besatzung ergaben sich noch gegen 450 Mann, eine beträchtliche Anzahl war gefallen. Wegen der bewiesenen Bravour wurde der Besatzung der Abzug mit allen kriegerischen Ehren bewilligt. Die Truppen, die den Sturm angeführt hatten, präsentierten die Waffen, die Fahnen senkten sich, dann legte die Garnison die Waffen nieder und gab sich kriegsgefangen. Ich habe die Gefangenen selbst gesehen. Es waren große, gut gewachsene Leute, gut gekleidet und von straffer militärischer Haltung. Auch den französischen Offizieren wurde mit Rücksicht auf die bewiesene Bravour gestattet, ihre Degen zu behalten.
Nun fuhren wir auf das Kampffeld selbst. Unser Besuch galt einer schweren Batterie, welche die Aufgabe hatte, die Straßen, welche aus nordwestlicher Richtung nach Verdun hineinführen , unter Feuer zu halten. Diese Aufgabe hat sie auch nach Mitteilungen der Truppenführung in befriedigendster Weise gelöst und einige Male waren auch mit ihrer Hilfe Versuche französischer Infanterie, aus Verdun flankierend vorzugehen, scharf abgewiesen worden. Der Hauptgegner dieser Batterie war eine 155 mm Rimailho - Batterie, bekanntlich das einzige Haubitzgeschütz, das die Franzosen besitzen. Nach Angaben des Batterieführers langte jedoch die Schußweite dieses Geschützes nicht bis zum Aufstellungsort unserer Batterie, denn die Geschosse der Rimailho - Batterie krepierten alle unschädlich auf einem Hange, der etwa 1000 Meter vor der deutschen Batterie lag.
Von dort fuhren wir nach der Côte hinauf, um in die nähere Feuerzone zu gelangen. Zu Füßen der Côte hatten sich eine Feldluftschifferabteilung und ein Feldlazarett etabliert und die Luftschiffer waren gerade im Begriff, ihren Ballon hochzubringen. Wir kletterten den steilen Hang der Côte hinauf und fuhren dann auf schmaler Waldchaussee, die mit Infanterie und Munitionskolonnen gefüllt war, zum Standort einer anderen schweren Batterie vor. Als wir ein ganzes Stück vorwärts gekommen waren, kamen uns zurückgehende Bagagen entgegen und bald zeigte der scharfe Knall eines in geringer Entfernung krepierenden Schrapnells an, daß wir ganz gehöriges Feuer bekommen würden. In der Batteriestellung angekommen, fanden wir, daß gerade eine Feuerpause eingelegt worden war. Diesem Beispiel war aber der Feind leider nicht gefolgt, sondern ein sehr schweres Artilleriefeuer setzte ein, als wir gerade bei der Batterie waren. In allen Tonarten sang und heulte es über unseren Köpfen und von Zeit zu Zeit verkündete ein scharfer schmetternder Schlag, daß wieder solch ein angenehmes Instrument in unserer nächsten Nähe geplatzt war. Da das nächste nur 30 Meter von uns zersprang, so kann man sich darüber ein Urteil bilden, in wieweit wir den Genuß einer ganz gehörigen Beschießung gehabt haben. Von der Besatzung der Batterie, bei der wir uns aufhielten, wurden im Laufe der Abendstunden, wir waren etwa um halb sechs dort, acht Mann verwundet. Es ist etwas ganz Eigenartiges, in einem Walde unter dem Eindruck schweren Feuers zu stehen. Ich bin am nächsten Tage auch noch im freien Felde im Schrapnellfeuer gewesen, aber der Eindruck war doch bei weitem nicht derselbe. Wir verließen dann diese freundliche Stätte und fuhren wieder dem Abhange der Côte zu. Als wir unten anlangten, sahen wir, daß die Franzosen gerade den Fesselballon und den Abhang der Côte unter Feuer nahmen. Wären wir fünf Minuten später abgefahren, so hätten wir auch diese Dusche mitbekommen. So kamen wir glatt aus der Beschießung heraus und sahen nur noch aus der Ferne dem Bombardement gegen einen deutschen, den Franzosen anscheinend recht unbequemen Flieger zu. In reicher Zahl krepierten die Geschosse um den deutschen Flugapparat, er kam aber durch und landete unversehrt.
Am anderen Morgen fuhren wir wieder durch die Dörfer am Fuße der Côte, die durch die Beschießung, vor allem auch die der Franzosen, gelitten hatten. Dann ging es wieder in die Côte hinein, wo wir einer Batterie 21 cm-Mörser einen Besuch abstatteten. Diese Batterie stand außerordentlich geschickt im Walde versteckt, so daß es den Franzosen trotz aller Bemühungen und Fliegererkundung nicht gelungen war, den Aufstellungsort zu entdecken. Diese Mörser hatten bisher die Batterie des Paroches mit dem Erfolge bearbeitet, daß sie schwieg, was wir selbst nachher feststellen konnten. In unserer Abwesenheit feuerte die Batterie auf 9400 Meter. Wir versuchten, den Lauf des Geschosses zu verfolgen, jedoch glückte es uns nicht. Zum Instellungschaffen des Geschützes hatten sechs Pferde genügt. Die Rohre hatten sich ausgezeichnet bewährt. Sie waren durchweg mit annähernd 2000 Schuß belastet, ohne daß die Treffsicherheit auch nur im geringsten nachgelassen hatte. Auch die Munition war ausgezeichnet. Die Bedienung ging sehr glatt vonstatten, und ein Mann konnte mit Leichtigkeit alle Maßnahmen zur Bewegung und Richtung des gewaltigen Rohres vornehmen. Dieselbe Batterie hatte auch bei Manonvillers gefeuert, das eine Elitebesatzung von 800 Mann besaß. Hier wurde alles durch die Gasentwicklung erledigt und nachdem 70 bis 80 Mann besinnungslos geworden waren, mußte der Kommandant mit tränenden Augen das stärkste Sperrfort der Welt übergeben.
Wir fuhren dann an den Waldrand bis an die Höhe 331. Dort stiegen wir aus und kletterten über Stoppelfelder und Klee hinweg bis an den Abhang, der sich zur Maas hinabzieht. Da lag die Batterie Les Paroches auf etwa 2500 Meter deutlich vor uns, daneben der Ort Les Paroches mit seiner hübschen Kirche, ganz im Vordergrunde Chauvaincourt mit seinen Kasernen und weiter links im Maastale St. Mihiel, das bereits von unseren Truppen besetzt war. Es war ein herrliches Bild und nur die weißen Schrapnellwölkchen über Chauvaincourt und Les Paroches zeigten den Krieg. Auch zu unserer Linken war ein sehr heftiger Artilleriekampf mit den dort stehenden französischen Batterien im Gange. Jetzt war aber auch unsere Anwesenheit den dort stehenden französischen Batterien bekannt geworden. Sie mochten uns wohl für einen Stab halten, der eine Batteriestellung aufsuchte. Zuerst kamen die leisen Vorboten, die pfeifend über unsere Köpfe gingen und dann kam platzend das erste Schrapnell, das, die Höhe richtig bestreuend, uns in deutlichster Weise die Ansicht der Franzosen mitteilte, daß wir eigentlich auf dieser Höhe nichts zu suchen hätten. Dem ersten folgte ein zweites und da wir diesen gewichtigen Gründen nichts Passendes entgegensetzen konnten, so wählten wir das bessere Teil und zogen ab. Mochten nun unsertwegen die Franzosen weiter ihre schöne Munition auf die leergewordene Höhe verknallen. Uns konnte es gleich sein.
Wir fuhren dann weiter zu einer Mörserbatterie schwersten Kalibers, die gegen das Fort Liouville feuerte. Wie wir hörten, schoß diese Batterie auf 8600 Meter Entfernung, wobei der Kulminationspunkt der Flugbahn auf etwa 4500 Meter liegt. Dem vereinigten Feuer unserer Batterien war es übrigens gelungen, die sämtlichen Forts der Mittelgruppe Liouville und Troyon sowie auch die Batterie Les Paroches derartig einzudecken, daß sie nicht mehr antworten konnten. Diese schweren Batterien machten übrigens einen Heidenspektakel und das Schießen dieser Riesendinger war so interessant, daß man dabei ganz übersah, daß die Franzosen sie ebenfalls mit ihrem Feuer bedachten und versuchten, sie mit Schrapnellfeuer zu bestreichen. Wir sahen uns an, wie diese schweren Geschütze abgefeuert wurden. Wenn aber diese Riesengeschosse mit fürchterlichem Heulen auf die Reise gingen, konnte man hinter ihnen deutlich den Luftwirbel beobachten, den sie verursachten. Wo solch ein Ungetüm einschlug, da war alles zerschlagen. Ich habe vor Jahren einmal einen französischen Kriegsroman gelesen, in dem hielt sich das Fort Liouville so ungefähr acht Wochen, bis es durch die heldenmütige französische Armee, die natürlich die Deutschen verprügelt hatte, erlöst wurde. An diesen Roman und an die kolossale Überschätzung der Sperrfortlinie mußte ich denken, während diese Grüße aus Deutschland in das Fort Liouville hineinsausten. Es antwortete aber nicht mehr wie in dem Roman "la guerre de forteresse" und ekrasierte nicht - écraser ist ein Lieblingsausdruck des Franzosen, wenn er von Deutschen spricht - unsere Batterien. Die großen Brummer hatten ihm gehörig den Mund gestopft.
Liouville und Les Paroches werden bald sturmreif sein, Troyon soll auf der Ostfront erledigt sein, nur die Westfront ist noch einigermaßen intakt und wird daher einer sachgemäßen Bearbeitung unterzogen. Auch Gironville soll gelitten haben. Mit der Wegnahme des auf dominierender Höhe gelegenen Forts du Camp des Romains ist aber jedenfalls eine Lücke gerissen, die nicht wieder gestopft werden kann.
Während wir vorn an der Front waren, hatten die Franzosen anscheinend auf unseren linken Flügel vorgestoßen, aus der Richtung von Toul her. Die noch kampffähigen Forts der rechten Flügelgruppe, sowie die neuangelegten und mit Festungs- und Marinegeschützen armierten Zwischenbatterien erhoben ein gewaltiges Feuer und man sah die steil ansteigenden gewaltigen Rauchwolken schwerer Aufschlaggeschosse untermengt mit den Schrapnellwölkchen, die so unschuldig aussehen. Aber auch die deutsche Artillerie blieb die Antwort nicht schuldig und man hörte, wie unsere dicken Brummer ihre gewaltigen Stimmen erhoben, sodaß alles andere Donnern übertönt wurde.
Die allgemeine Lage bei der Sperrfortlinie kann nur als sehr gut bezeichnet werden. Vor allem können die Franzosen, sowohl was Material wie auch Schießausbildung anbetrifft, nicht mit unserer schweren Artillerie konkurrieren, die tatsächlich auf der höchsten Stufe der Vollendung steht.
Vorzüglich geregelt ist auch der Munitions- und Proviantnachschub. Kolonne auf Kolonne strebt vollbeladen der Front zu oder geht zurück, um neue Vorräte zu fassen. Diese Riesenorganisation wickelt sich wie am Schnürchen ab, und gerade in solchen Schlachten, wie wir sie jetzt durchzukämpfen haben, ist es wichtig, daß in diesen wochenlangen Kämpfen die Organisation des Nachschubs aller Heeresbedürfnisse wie auch der Abtransport aller Verwundeten auf das beste geregelt ist. Mit der Verpflegung sieht es in der Front nicht schlecht aus.
Frisches Fleisch, selbst Milch und Butter sind reichlich vorhanden. Vor allem wird auch die Leistungsfähigkeit unserer Feldküchen sehr gelobt. So erzählte mir ein Hauptmann, daß er an einem Tage nicht weniger als 947 Mann aus seiner Feldküche, und zwar reichlich, verpflegt habe.
Wenn ich nun das Gesamtresultat der beiden letzten Tage, die ich direkt auf dem Kampffelde in vorderster Linie verbrachte, zusammenfasse, so kann man nur sagen, daß die stählerne Rüstung des Deutschen Reiches auch nicht die kleinste Lücke aufweist und daß die Seele, die Haltung und der Geist der Truppen nicht besser sein können.

Walter Oertel,
Kriegsberichterstatter.


www.stahlgewitter.com
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Emiel



Geregistreerd op: 22-7-2005
Berichten: 6222

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2006 23:12    Onderwerp: Reageer met quote

1915

Die feindliche Offensive bei Lille zum Stehen gebracht - Wieder eine russische Stellung bei Dünaburg erobert
Großes Hauptquartier, 27. September.
Westlicher Kriegsschauplatz:
An der Küste herrschte Ruhe, nur einzelne Schüsse wurden von weitab liegenden Schiffen wirkungslos auf die Umgegend von Middelkerke abgegeben.
Im Ypernabschnitt hat der Feind seine Angriffe nicht wiederholt.
Südwestlich von Lille ist die große feindliche Offensive durch Gegenangriff zum Stillstand gebracht. Heftige feindliche Einzelangriffe brachen nördlich wie südlich von Loos unter stärkster Einbuße für die Engländer zusammen. Auch in Gegend bei Souchez und beiderseits Arras wurden alle Angriffe blutig abgeschlagen. Die Gefangenenzahl erhöhte sich auf 25 Offiziere, über 2600 Mann, die Beute an Maschinengewehren auf 14.
Die französische Offensive zwischen Reims und Argonnen machte keinerlei Fortschritte, sämtliche Angriffe des Feindes, die besonders an der Straße Somme Py- Suippes sowie nördlich Beau Séjour Fme.- Massiges und östlich der Aisne heftig waren, scheiterten unter schwersten Verlusten für ihn. Die Gefangenenzahl erhöhte sich hier auf über 40 Offiziere, 3900 Mann.
Drei feindliche Flugzeuge, darunter ein französisches Großkampfflugzeug, wurden gestern im Luftkampf nordöstlich Ypern, südwestlich Lille und in der Champagne, zwei weitere feindliche Flugzeuge durch Artillerie- und Gewehrfeuer südwestlich Lille und in der Champagne zum Absturz gebracht.
Feindliche Flieger bewarfen mit Bomben die Stadt Peronne, wo zwei Frauen, zwei Kinder getötet und zehn weitere Einwohner schwer verwundet wurden.
Östlicher Kriegsschauplatz:
Heeresgruppe des Generalfeldmarschalls v. Hindenburg:
Im Rigaischen Meerbusen wurden russische Kriegsschiffe, darunter ein Linienschiff, durch deutsche Flieger angegriffen. Auf dem Linienschiff und einem Torpedobootszerstörer wurden Treffer beobachtet. Die russische Flotte dampfte schleunigst in nördlicher Richtung ab.
Auf der Südwestfront von Dünaburg wurde dem Feinde gestern eine weitere Stellung entrissen; es sind 9 Offiziere und über 1300 Mann zu Gefangenen gemacht und 2 Maschinengewehre erbeutet.
Westlich von Wilejka wird unser Angriff fortgesetzt; südlich von Smorgon wurden starke feindliche Gegenangriffe abgewiesen. Zwischen Krewo-Wischnew machten unsere Truppen Fortschritte.
Der rechte Flügel und die Heeresgruppe des Generalfeldmarschalls Prinz Leopold von Bayern haben die Westufer des Njemen bis Schtscherssy, des Serwetsch und der Szczara vom Feinde gesäubert. Östlich von Baranowitschi hält der Feind noch kleine Brückenköpfe. Der Kampf auf der ganzen Front ist im Gange.
Heeresgruppe des Generalfeldmarschalls v. Mackensen:
Die Lage ist unverändert.

Oberste Heeresleitung. 1)

www.stahlgewitter.com
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Emiel



Geregistreerd op: 22-7-2005
Berichten: 6222

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2006 23:14    Onderwerp: Reageer met quote

1916
Erbitterte Infanteriekämpfe nördlich der Somme
Großes Hauptquartier, 27. September.
Westlicher Kriegsschauplatz:
Heeresgruppe Kronprinz Rupprecht:
Die Fortsetzung der Schlacht nördlich der Somme führte gestern wieder zu überaus starken Artillerie- und erbitterten Infanteriekämpfen; die spitzvorspringende Ecke von Thiepval ging verloren. Beiderseits von Courcelette gewann der Gegner nach mehrfachen verlustreichen Rückschlägen schließlich Gelände. Weiter östlich wurde er abgewiesen. Den Erfolg vom 25. September vermochte er, abgesehen von der Besetzung des Dorfes Gueudecourt - nicht auszunutzen; wir haben seine heftigen Angriffe aus Lesboeufs und aus der Front von Morval bis südlich von Bouchavesnes, zum Teil im Handgemenge, blutig abgeschlagen.
Südlich der Somme sind französische Handgranatenangriffe bei Vermandovillers und Chaulnes mißlungen.
Im Luftkampf wurden gestern und vorgestern an der Somme 6 feindliche Flugzeuge, ein weiteres gestern in der Champagne abgeschossen.

www.stahlgewitter.com[/b]
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Emiel



Geregistreerd op: 22-7-2005
Berichten: 6222

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2006 23:17    Onderwerp: Reageer met quote

1915 : John Kipling killed at the Battle of Loos

On this day in 1915, Second Lieutenant John Kipling of the British army, the only son of Nobel Prize-winning author Rudyard Kipling, is killed at the Battle of Loos, in the Artois region of France.


The Battle of Loos, part of a joint Allied offensive on the Western Front, began on September 25, 1915, and engaged 54 French and 13 British divisions on a front of some 90 kilometers running from Loos in the north to Vimy Ridge in the south. The death toll at Loos was greater than in any previous battle of the war. The names of the British soldiers killed on the opening day of battle alone filled four columns in London’s <i>Times</i> newspaper the following morning.


The British made five separate attempts to push past German positions at the Bois Hugo forest before calling off the attack on September 27. One of the many officers reported "missing" after facing machine-gun fire and shellfire from the Bois Hugo was Second Lieutenant John Kipling. His body was never found; neither were those of several of his fellow officers. Twenty-seven soldiers under their command were also killed.


Rudyard Kipling, perhaps best-known for his classic children’s novel The Jungle Book (1894), later wrote a haunting elegy to his son, and to the legions of sons lost in the First World War:


That flesh we had nursed from the first in all cleanness was given…

To be blanched or gay-painted by fumes – to be cindered by fires –

To be senselessly tossed and retossed in stale mutilation

From crater to crater. For this we shall take expiation.

But who shall return us our children?

www.history.com
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 20:10    Onderwerp: Reageer met quote

First battle of Artois, 27 September-10 October 1914

The first battle of Artois, 27 September-10 October 1914, was part of the Race to the Sea, a series of encounter battles that set the line of the Western Front for most of the First World War. After static warfare developed on the Aisne, both Joffre and Falkenhayn began to search for troops they could use to turn the northern flank of the line, between the Aisne and the coast. Both found their armies in Lorraine. Joffre moved Castelnau’s Second Army to the area south of Amiens, Falkenhayn moved Crown Prince Rupprecht’s Sixth Army to St. Quentin.

The two armies first clashed in Picardy (22-26 September) and around Albert (25-29 September), without success. The search for an open flank moved further north, towards Arras. Two infantry and one cavalry corps from the French Second Army, under the command of General Maud’huy, were detached and sent north. Once at Arras they found a relatively open flank, populated at most by detachments of German cavalry, and began to advance north east, up the river Scarpe, towards Vimy. There was now a sizable gap between the northern and southern elements of the Second Army, protected by a force of French territorial troops.

On 28 September Falkenhayn ordered Prince Rupprecht to attack Arras. Rupprecht in his turn decided to attempt to outflank the French position at Arras, and on 3 October sent his reserve corps north of the city and the IV cavalry corps even further north towards Lille. He also pressed the line of territorials south of the city.

The German attack caused a crisis. By the end of 4 October Maud’huy was in serious danger of being cut off. He had lost contact with his cavalry to the north, and a gap had developed on his southern flank. He signalled to Joffre that he would have to retreat, and asked which direction to withdraw. Joffre was worried that if this happened, Castelnau would retreat south of the Somme, abandoning the value industrial areas of northern France.

Joffre responded by reorganising the northern armies. Maud’huy’s detachment was formed into a new Tenth Army. The Second and Tenth armies along with any other troops in the area were grouped together, and General Foch appointed to command them, as Joffre’s deputy. Finally, Castelnau was ordered to hold his ground.

Foch made a lightning tour of his new command. Over the next two days he visited the British, Belgians as well as Maud’huy and Castelnau. His energy reinvigorated the Allied defence around Arras, and by the end of 6 October the crisis was over. Falkenhayn turned his attention further north, to Flanders and the only possible open flank. There he would encounter the British at Ypres and the Belgians on the Yser, and the Race to the Sea would end in a a draw.

Rickard, J (15 September 2007), First battle of Artois, 27 September-10 October 1914 , http://www.historyofwar.org/articles/battles_artoisI.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 20:13    Onderwerp: Reageer met quote

De Slag om Buggenhout, 26-27 september 1914

27 september 1914

De opmars van het Duitse belegeringskorps tegen Antwerpen begint. De 9. Ersatz Infanterie Brigade van de 4. Ersatzdivision en de 37. Landwehrbrigade vallen de veroverde posities van de 5e Legerdivisie te Buggenhout, Opwijk en Lebbeke aan.

Tijdens de nacht komen de Belgische loopgraven onder hevig vuur van schrapnells en brisantgranaten te liggen. Opwijk-Eeksken wordt door de Duitsers heroverd maar een aanval op Buggenhout-Bos wordt aanvankelijk nog door de Belgen teruggeslagen.

Het 1e Battalion van de 2e Jagers te Voet trekt zich terug naar posities aan de molen van Opstal. Het 2e Battalion neemt posities in ter hoogte van Klein Antwerpen. Een ruitereenheid bevindt zich op de weg vanaf Hoge Linde tot 250m ten Noordoosten van de Molen van Opstal. Het handelt hier waarschijnlijk over de divisiecavalerie, bestaande uit het 2e Regiment Jagers te Paard.

Om 11u50 voeren de Duitsers een zware aanval uit tussen Opstal en de Hoge Linde. Het 3e Battalion van de 2e Jagers te voet, dat ’s morgens naar Opstal was teruggetrokken, helpt de andere eenheden bij het afslaan van deze aanval.

De 5e Legerdivisie trekt zich rond 16u terug over Buggenhout en De Heuvel naar posities tussen Oude Briel en Opdorp. Het 2e en 5e Regiment Jagers te Voet trekt zich terug naar Sint Amands en Oppuurs.

Het 1e Regiment Grenadiers neemt posities in te Opdorp en aan de Spoorlijn Mechelen-Dendermonde.

Mooie site. Mét kaart... http://www.everyoneweb.com/buggenhout1418/
Hier de dader Wink : http://www.forumeerstewereldoorlog.nl/viewtopic.php?p=295410&sid=20689002718682b3180b9a2ce819cd18
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 20:15    Onderwerp: Reageer met quote

On This Day - 27 September 1914

Western Front
The Aisne: Battle dying down.
Battle of Albert: Heavy fighting continued.
Malines occupied by the Germans.

Eastern Front
Galicia: Russians press on towards Cracow and the Carpathian Passes.

http://www.firstworldwar.com/onthisday/1914_09_27.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 20:17    Onderwerp: Reageer met quote

Events of the Gallipoli Campaign

27 September 1914 - A British naval force at the entrance to the Dardanelles ordered a Turkish torpedo-boat to turn back. The Turks then closed the straits, laid mines, switched off the lighthouses and put up warning signs along the cliffs.

http://www.anzacsite.gov.au/5environment/timelines/100-events-gallipoli-campaign/august-december-1914.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 20:21    Onderwerp: Reageer met quote

La liste des généraux allemands tués au combat

Generalmajor Arnold Freiherr von der HORST
Wounded in action on 27 September 1914 in Lorraine (France), while commanding the 20. Infantry Brigade. General von der Horst died from his wounds the following day, 28 September 1914.

http://lagrandeguerre.cultureforum.net/parcours-de-divisions-de-regiments-de-soldats-f3/les-generaux-allemands-morts-au-combat-1914-1918-t26807.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 20:40    Onderwerp: Reageer met quote

Het oorlogsdagboek 1914-1918 van Louis Lindemans

Zondag 27 sept.

Angstige nacht ! Onophoudelijk geweergeknetter. 's Morgens, rond 5 uren, worden wij wakker geschokt door eene hevige kanonnade, dicht bij ons. Duitsche batteries, op de hoogte dezen kant Hollestraat, en verder op Cleye, Galgenstraat etc. beschieten Buggenhout Bosch, Boschkant, Kranenbek en richten verder hun vuur op Lebbeke. Menschen gedood op Merchtem Dries rond 5 ½. Bommen ontploffen boven de kerk van Peiseghem, rond de kerk en langsheen den ijzeren weg. Schier geene B. in de Ravenstraat, maar wel in Bug. Bosch: Eene B. batterie tegen het Bosch, tusschen Ravenstraat en Kalkestraat.

Te Opwijck, trekken versche D. troepen, uit Assche (?) rond 6 ½ u. voorbij de kerk, en slaan de arduinen baliën van het kerkhof aan stukken. Niemand waagt zich naar de kerk. Gansch het Eeksken en Neerveldestraat op vlucht. Die ongelukkigen vluchten tusschen de B. en D. linies. Geweergevecht tusschen D. en Belge van 7 tot 10 u. 's m. De D. vallen aan van de Opw. Grens (Neerveld). Rond 8 uren eerst komen zij in de Ravenstraat. B. kanonnen aan 't Bosch beantwoorden het D. geschut rond 6 ½, maar worden weldra tot zwijgen gebracht.

Rond 7 ½ u. wordt de soldaat Cornu (van Cuesmes, 5e ch.) 's avonds tevoren gekwetst achter de statie, en die den ganschen nacht op het veld bleef liggen, gansch uitgeput, door de D. brancardiers naar het Pens. gebracht.

Geene hoogmis. Panique in Opw. Dorp. Alleman in kelders en onderaardsche goten en schuilplaatsen. Velen vluchten: E.H. Walgrave, de commisaris Rombouts, de secretaris A. Heyvaert, etc. Gansch den dag, aanhoudend gevecht op Lebbeke, Eeksken, Heizijde, Opstal ... en verder op Gijseghem, Audeghem ... D. batteries, eerst in de Heirbaan (Yzeren weg) opgesteld, bereiken weldra de Wiesbeek (hoeve Cis. Temmerman) en beschieten de kerk en de molen van Opstal. Verscheidene huizen verwoest. Zichtbaar trekken de B. linies achteruit ... Drij Belgen (Jos. Steyaert, Everghem, Amédée Van de Kerckhove, Mouscroen, en Georges Henpoel, Hautrive, allen 5e ch.) en een dertigtal gekwetste D., de eene op draagberries, en karren, andere lichtgekwetste (aan handen voornamelijk) te voet, komen aan in 't Pensionaat. Op andere plaatsen (namelijk Herebout, in Breestraat) vervoert men dooden en gekwetsten. In den namiddag rijdt onze gast, Victor Van Eycken, oud-soldaat, twee maal, met kar en peerd, naar Eeksken en Opstal achter gekwetsten. De 2 D. doctoors, onze doctoors, onze onderwijzers (Rood Kruis) zijn overlast van werk. Steeds worden nieuwe gekwetsten aangebracht. Treurige begankenis ! 's Avonds worden al de D. en B. gekwetsten, na vermaakt geweest te zijn, met karren naar B. vervoerd, vergezeld van gewapende Roodkruis soldaten. (Krankentragers mit gewehr, Dr Speyer en Bertus met zijne bollanteern). Rond 8 ½ 's avonds, als reeds de D. doctoors vertrokken waren, worden nog gekwetsten op 5 à 6 karren aangebracht. Tusschen hen bevinden zich de Belgen: Arthur Therasie, Watermaal; Gustave Burssens, Heusden, die naar eene chique vraagt, en Alfons Daese, Gent Pijlstraat (1e L.). Deze laatste wordt op de kar zelve door mijn zoon Joseph en eenen kleinen Duitsch vermaakt. De arme jongen, door mitrailleurkogels, zijlings den buik en aan den arm gewond was nog niet vermaakt geweest, had veel bloed verloren en was gansch uitgeput. Terwijl al de anderen dien zelfden avond nog naar Brussel moesten overgebracht worden, mocht Daese, - na lang smeeken, - hier blijven. Zeker, ware hij onderweg, aan de hevige pijnen bezweken. Nu toch, kan hij hier, bij vrienden, in vrede sterven ! Rond 11 uren 's nachts, komen nog toe op eene kar: Louis Van Nuffel, Buggenhout-Opstal (21e L.) 's daags te vore aan de schouder gewond; Raymond Nerinckx, Ruysselede (21e L.), Joseph Gilmond, Soignies, brancardier, Orwal Meunier, Ellezelles, kap. 1e Art, deze laatste niet gekwetst. Allen waren gevangen genomen te Lebbeke (Heizijde) in eenen kelder. Zij slapen hier eene ½ uur en vertrekken in den nacht naar Brussel. Dr. Speyer was reeds lang vertrokken. Hij logeerde bij den burgemeester (?). De Duitschen zijn heden een sprong vooruit gekomen. Zij logeren tot kort bij het kerkhof van Lebbekke en bezetten de statie van Heizijde. In Buggenhout hebben zij de Bovelingenstraat bereikt (hoeve Lissens). Buggenhout zelf is zonder troepen. De Belgen zijn terugge... tot in Baasrode. In Londerzeel hebben zij het Dorp verlaten en houden 's avonds nog achter de statie. Reeds 's morgens hadden de B. officiers de laatste burgers aangemaand te vluchten (Jan Caluwaerts) . Het klooster en verscheidene huizen werden dien dag door de vlammen vernield. Onderscheidde zich te Opwijck-Buggenhout 26/27 Sept. ..kernaerts, almoezenier 1e Chass. (werd Ridder der Leop. ...). Sneuvelden heden te Peiseghem Luit. Van Dale, 10e Linie. Sneuvelden te Lebbeke, en zijn daar begraven, den 26e 2 sold...van het 10e Linie, en den 27e, 13 soldaten id. en een cara...

Uit Aalst, deden de Belgen (Cavalerie) heden een poging de D. langs achter aan te vallen. B. batteries beschieten uit T... fabriek Van de Putte, te Assche, dat vol buit stak. De Belgen wagen zich tot bij het kasteel Vin. Eene ... ontstond in Assche tusschen de D. In alle haast vluchtten zij met munitiewagens op de kassei naar Walferghem. Zij waren weinig in getal, en dachten met versche engelsche troepen te doen te hebben.

Deze nacht logeren 1500 duitschen (132e Reg.) in M. Drij B. generaals: Michel, Scherre en Warbroeck bevinden zich deze namiddag te Grembergen in het huis de Waepenaert. Een honderdtal D. en B. gekwetsten (van 26e en 27e Sept.) worden 's namiddags in Gremb. Statie door het B. RoodKruis verzorgd, en per ijzeren weg weggevoerd. Een D. officier van Keulen sterft en wordt op het kerkhof begraven. 'La 4e Div., sortant de Termonde, s'avançant par les 2 rives de la Dendre, fut vivement engagée', zegt een officiëel rapport. 'La 5e Div. (Bugg. Lobnderzeel) ayant des craintes pour son flanc gauche, n'aborda l'ennemi qu'avec de faibles forces'. 'C'est dommage', zei dien avond te Gr. een opperofficier, 'la 5e Div. n'a pas bien donné.'

(Laughing La Div. de Cavalerie de son côté refoula à Alost les détachements allemands qui gardaient les passages de la Dendre et poussa des pointes jusque Assche. (id.)

Te Buggenhout (Hooge Linde) worden 19 B. gesneuvelden ter plaatse begraven. Lijken van b. gesneuvelden waren totaal van hunne kleederen ontbloot. In de mond van 2 b. gesneuvelden hadden de D. eene cigaar geplaatst.

Gevecht te Assche.

De statiechef van Opw. wordt met een gepansterde trein (train blindé) naar Aalst gevoerd, waar men voor goed aan 't plunderen is, en terug naar Opw. gebracht. Onderwegen wordt achtergelaten oorlogsmateriaal opgeladen.

Verscheidene oude mannen van 't Eeksken, door de D. gevangen genomen zaterdag, en die den nacht in St. P.zaal hebben doorgebracht nemen zondag het middagmaal bij E.H. Van Gestel. Een hunner, L. Aerts voor het eten, knielt er met uitgestrekte armen, bedankt God die ... te voren, van de dood verlost.

http://www.heemkringopwijk.be/fr/dagboek-1914-%2718-ll.htm
Gelokaliseerd via http://militaria.forum-xl.com/viewtopic.php?f=79&t=703
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 20:41    Onderwerp: Reageer met quote

HMAS AUSTRALIA

27 September 1914 - Wireless transmissions from HMAS AUSTRALIA, (battle-cruiser), were picked up by the German station at Yap, 1000 miles away

http://www.navyhistory.org.au/category/navy-day-by-day/1914-1918/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 20:44    Onderwerp: Reageer met quote

Beschouwingen rond gevallen Belgische militairen in de periode 1914-1918

“Te Buggenhout (Hooge Linde) worden 19 Belgische gesneuvelden ter plaatse begraven.
Lijken van Belgische gesneuvelden waren totaal van hunne kleederen ontbloot. In de mond
van 2 Belgische gesneuvelden hadden de Duitsers eene cigaar geplaatst.”17

17. Dagboek 1914-’18 van Louis Lindemans (Heemkring Opwijk-Mazenzele).

http://www.wfa-belgie.be/artikels/imagomortis.pdf
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 20:46    Onderwerp: Reageer met quote

Kamerun

Kamerun (modern-day Cameroon and parts of what is now eastern Nigeria) had a garrison of about 1,000 German soldiers supported by about 3,000 African soldiers. The British attacked out of Nigeria following three different routes east into Kamerun. However, all three columns were defeated by a combination of terrain, rough trails, and ambushes by the Germans. The French attacked south from Chad and captured Kusseri. Early in September, a Belgian-French force (mostly from the Belgian Congo) captured Limbe on the coast. With the aid of four British and French cruisers acting as mobile artillery, this force then captured the colonial capital of Douala on 27 September 1914.

http://en.wikipedia.org/wiki/West_Africa_Campaign_(World_War_I)
Zie ook http://greatwarforum.proboards.com/index.cgi?board=majorbattles&action=print&thread=627
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 20:48    Onderwerp: Reageer met quote

Francis John MacCunn - The Sixth Battalion Queen's Own Cameron Highlanders

One of the first Glasgow University men to enlist was Francis John MacCunn. From Tarbert in Scotland, he was an Oxford graduate. In 1914, he was working as an assistant in the Department of History, having just completed his book The Contemporary English View of Napoleon. A Captain in the Officers' Training Corps, his enthusiasm to join up is probably not surprising. He wrote home regularly throughout his military service and these letters are now also preserved in Special Collections and supplement the Battalion's archive in providing a first hand record of the experience of the Great War.
His first letter home, sent on 27th September 1914, is typical of the spirit of optimism that prevailed amongst the recruits of Kitchener's New Armies during the early months of the war. He predicts that 'in all human probability' he will survive the war, even suggesting that there is 'a chance of the war being over before we go out'; but if they are sent on active service, he doubts that they will be involved in any 'serious affair'.

MacCunn began his service with the Camerons as a lieutenant and was soon put in command of a platoon of University men. His letters often criticise the cumbersome, rather amateurish, army machine in which he had found himself embroiled. He found 'military life very stunting to the intelligence' and, in his opinion, not much could be expected of the New Army 'for some time'. He was especially scathing about many of his superior officers: while the men included some 'excellent material', and the subalterns were keen, he found the captains 'woefully ignorant' and 'stupid'. He referred to his own Company Commander as 'Captain Panic' and complained that the men were being taught wrongly - 'How we got through the Boer war with such officers, goodness only knows'.

Lees verder op http://special.lib.gla.ac.uk/exhibns/month/sep2005.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 20:50    Onderwerp: Reageer met quote

Gould, Ellen Julia (Nellie) (1860 - 1941)

Appointed lady superintendent of the New South Wales Army Nursing Service Reserve (NSWANSR), Nellie Gould left Australia on 17 January 1900 with thirteen nursing sisters to serve in the Boer War as part of the British Army. The nursing contingent returned to Australia in 1902.

On 27th September 1914 Nellie Gould enlisted in the Australian Imperial Force and served in Egypt, caring for Gallipoli casualties, followed by service in France and then England. She returned to Australia in January 1919 and was discharged on 3 March. She was unfit to take up nursing duties again and from 1920 she received a war service pension.

In 1916 Nellie Gould was awarded the Royal Red Cross Medal (1st class) for her war work.

http://www.womenaustralia.info/biogs/AWE0397b.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 20:52    Onderwerp: Reageer met quote

The Saturday Strangeness

Just previous to the First World War, as Germany prepared to release the Zeppelin air ships, a spate of phantom airship sightings took grip on the world. London was just one city in the UK to become besieged by the mysterious aircraft that had no definitive origin. Were they the first UFOs? How did such craft seem to vanish or escape pursuit? Here's a chronicle pertaining to the capital:

9th May 1909 – 11pm: A mystery object with flashing lights was seen over London. The craft had two searching spotlights and was estimated as travelling at 210mph!

13th May 1909 – 11:10pm: A Mr Graham and a Mr Bond were returning from Teddington, to Richmond, southwest London when they heard a buzzing noise. They observed a 250-foot long ship creeping along the surface of the grass of Ham Common and liaised with two strange-looking pilots who gave them a pipe!

14th May 1909 – 3:30am: Two railway shunters working in Tottenham saw a craft shaped like a policeman's truncheon that headed towards Downhill Park. The object was unlighted and moved without sound. A similar ship had been observed in the US some fifteen years previously.

25th February 1913: Prime Minister Mr Asquith met aviator Claude Graeme-White to discuss the air-scare.

24th August 1914 – 7:30pm: An object resembling an enemy airship was seen by observers at Hendon Aerodrome. At 8:45pm, possibly the same or a very similar ship was seen over the mouth of the Thames.

28th August 1914 – 1:15am: A surgical radiographer from Brixton heard the mystery whirring noise of propellers and saw two strong beams of light search in the background.

5th September 1914 – 9:05pm: The police patrolling the River Thames by boat close to Woolwich Arsenal said a huge egg-shaped object passed over their boats.

8th September 1914 – 7:15pm: Two peculiar and very large phantom airships were seen over Brixton. An aircraft was sent out to investigate the sighting but found no sign of the craft.

27th September 1914 – 2am: An airship was seen over Bromley.

Lees verder op http://londonist.com/2007/07/the_saturday_st_9.php
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 20:53    Onderwerp: Reageer met quote

Paul Nash, letter to Gordon Bottomley (27th September, 1914)

I have joined the Artists' London Regiment of Territorials the old Corps which started with Rossetti, Leighton and Millais as members in 1860. Every man must do his bit in this horrible business so I have given up painting. There are many nice creatures in my company and I enjoy the burst of exercise - marching, drilling all day in the open air about the pleasant parts of Regents Park and Hampstead Heath.

http://www.spartacus.schoolnet.co.uk/ARTnash.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 20:57    Onderwerp: Reageer met quote

Letter from Edward Packe to James Packe (his brother)

27.IX.14 (27th September 1914)

My dear James

I am writing a letter which I want you to pass on and it saves a lot of writing paper. Please thank Sis very much for the towel, pants, socks & cigarettes, also for your letter of the 11th & 15th. Please thank Bay & Beats very much for their packets of 50 received yesterday, also their letters of 11th & 16th, & please thank Pen very much for hers of 13th & 15th. And very much thanks to you & Ruth for your weekly packets which I have got just lately, also your letters.

I am going to tell you more or less what happened after we left Harrow, and if this letter is torn up, it can't be helped. Practically no news of us in the Papers as our General couldn't send his despatches to French in time. (Typical 'latrine' rumour). O, before I forget it, very many thanks for the Times Sept 18th received this morning; it is read by me by day, and used as a waistcoat at night and very warm it keeps me too.

We left Harrow station at 9am (21st Aug) getting in to Southampton at midnight. We embarked at 1am and loosing from thence at 8am, we arrived at our destination at 5pm, but owing to the tide did not disembark till 11pm. We were so crammed on board that we couldn't get our feet out straight.

When we had disembarked, we didn't move off till about 2am (23rd Aug) when we marched up the hell of a steep hill finally arriving at a camp at about 3.30am where we stayed till 8pm. We marched down to the Station where we hung about till 12.30am (24th) when they shoved us into cattle trucks (37 in ours), there wasn't even room to hiccough. Finally we detrained about 6.30pm and started marching about 7.30pm and went on till 12.30am (25th) when we anchored down in a village; it fell to our lot to do Outpost which meant an hour's sentry-go and sleeping on the ground instead of in a barn. We started again at 5am and marched about four miles to where we took up our position and dug small trenches in which we stayed till midday when we retreated about three miles and dug proper trenches. It than came on to rain and we were in those trenches till midnight when we fell in and marched till 5am (26th). At 6am we moved into action.

The idea being that our Brigade had to check the Germans in order that the troops who had been fighting at Mons might have a chance of retreating. We had to keep the Germans back till 4pm even if it meant the whole Brigade being wiped out. The Germans had a very good position and outnumbered us by about eight to one, and they had about forty guns to our four, where the rest of our guns were the Lord knows. Their guns had the range of our trenches to a tee, but our trenches were so blooming small that when we arrived up to the firing line there was no room for us and we had to go back again. After a bit we moved up again and halted in a sunken road about sixty yards from the top of the ridge where our firing line was.

Even there the shells were bursting round and about, and you couldn't hear yourself speak. There was supposed to be one maxim gun abut 200 yards away and the order was given us to charge, at least I believe the order was given although I never heard it, but seeing other people fixing their bayonets I did likewise and climbing out of the road started running with the rest. On reaching the top of the ridge the signal was to lie down and the one maxim 200 yards off turned out to be eight maxims 400 yards off. I was on the right of the line, which was lucky for me. Well, it isn't in the bounds of human possibility to double 400 yards in our equipment (80 lbs weight) and arrive' with the strength to shove a bayonet through a piece of paper. We were in a field of cut corn and the sheafs were piled in stooks like you see them in England and we lay down behind these. I chose one with nobody already there and simply crouched up behind it; two other people come up and crouched down too. One didn't seem to mind the bullets so much as the shells; one burst about eight yards to our rear, another took off the top of the stook we were crouching behind, two burst overhead and one pitched just in front but mercifully didn't explode and ricocheted in making a noise like an express train. After some time I saw my neighbours on my left going back to the sunken road so I did likewise, and there only ricochet bullets and bits of shell came so I took this lull to eat some chocolate Beats had given me before leaving Harrow and also got a pipe going. (Colonel Seeley has just strolled past, I thought I must put that in).

At about 2.30pm the whole Brigade was ordered to retire regiment by regiment. There was about a mile of open ground behind us slightly uphill & the point of our retirement was a village (Ligny) about a mile away with perfectly open the whole way. I and six other 'blokes' under a Corporal were sent back about 200 yards to cover the retreat of our Company. We were on the left flank with nobody on our left that I could see, and we lay in a stubble field slightly to the left as we retired & absolutely without any cover. We couldn't fire because we were afraid of hitting our own men as we had no (field) glasses and couldn't see if the people were Germans or English. Then suddenly all our troops in front started to come back at once. luckily for us they retired a bit to our left, because when they got down over the ridge, the German guns started to work and it was just like hell let loose, as you can imagine if you can picture to yourself a big open space with about 500 men scattered all over the place and shells dropping on them, 19 to the dozen.

When we retired I noticed the shells were definitely all dropping onto these people so chancing the rifle bullets I made a slight detour to the left & so avoided the worst of the shellfire. When we arrived in the village we were told off to defend various parts. The French were pledged to come to our help by 4 o'clock, but they were an hour late & it was about 5 o'clock before we retired for good.

(Later rewrite of the previous paragraph) I had noticed that on our left was another sunken road leading back to the village so when it came to the time for us to retire, I pointed this out to the Corporal and we got away down the road and so avoided the worst of the shell fire. When we got back to the village we were collected in the village square and the C.O. made a speech. He said the French were supposed to have come to our aid but hadn't, so we had to defend the village to the last man, and were to take off our packs and use them as head-cover (!) We were then told off to various points on the outskirts of the village. Nothing much happened except shelling and as it began to get dark we were withdrawn altogether. (End of rewrite)

Although we had only four guns they worked the most awful havoc on the Germans, as our shells are so very much better then theirs although their shooting is wonderfully accurate; their infantry fire is not so good.

When I started this letter I was watching the Germans amusing themselves by putting shells through a haystack about 250 yards off to our right front. The haystack had been used as an observation post by our artillery; needless to say, I have got a comfortable little hole into which to scuttle should they have the cheek to drop any of their cards our way.

The day after the battle (Le Cateau) we were having breakfast in a village when their guns caught us unaware and gave us a hot time for a bit. I counted eight shells that burst within anything from 15 to 40 yards of me. You hear the bang as the gun is fired, then you hear a sort of whistle gradually going up the scale and you can generally tell when it's coming anywhere near you and if you are wise you lie down flat as muck and wait till the shell has exploded.

After our interrupted breakfast we marched day and night, with no supply column, for ten days and had to commandeer all our food. One day we halted for three hours in a farmyard and almost before you could turn round, I and eight of my friends had a chicken, a pigeon, and a rabbit, with spuds, onions, and carrots, stewing away over a fire. It did make a good stew too.

Now, we have been having a very slack time for a fortnight as we are in an entrenched position and beyond doing Outpost every other night, we have got nothing to do (except fetching rations and water up from the village down below us in the valley) hence this long letter. Night sentry work is very exciting as you can see nothing and have to trust entirely to your ears. There are some Algerian troops on our left and they are awfully amusing. They shoot at any blooming thing that moved. One day they got tired of sitting in their trenches so they arranged an attack on their own without saying a word to their officers; so at dawn they sallied out and of course suffered enormous losses but, I believe, gave the Germans something to chew. One of them came back to our lines with a bayonet wound in his leg and one of our officers noticed that his haversack was bulging very much and also was very 'jammy'; so he asked what he had got there and the Algerian said 'Souvenir, Souvenir' and displayed in his haversack a German's head and helmet! Wasn't it really rather nice. Whether he meant to take it back to his wife or not? I don't know. Although I didn't actually see this, I saw the chap come in, and I believe it is absolutely true.

The Germans are very thoughtful and lest we get bored, they send a shell over now and again to keep us going. We sleep in holes dug in the ground just like rabbits and so manage to keep fairly warm at nights, and we get jolly good food and on the whole we are having a jolly good time, but I am looking forward to a two hour soak in a hot bath and a change into civilian clothes. Please thank Sis very much for the Bank notes, we have only had one pay allowance of 5 francs, but seeing that since I asked her for money all the shop people have fled for fear of the Germans, it is not much good. I shall not be able to send this off until tomorrow as the post has gone.

Well done your bees. I wouldn't have been the man for anything, he must have been like St Paul & the snake, & I expect you were looking like anything to see if he should have swollen up & fallen down dead. Please thank Ruth very much for her letters & also for her share in the surprise packets. I'm afraid that I have written a very 'penny dreadful' account of our adventures, but I feel so awfully sore that in that first day I was absolutely no good, and beyond being a target for those —— greycoats, I might just is well have been at home.

I was very amused much amused to see in the last week's Times an account of how "a heavy pall of black smoke hung over the cannons". As a matter of fact there is very little smoke at all and what there is, clears away very soon, and then it is white smoke. Shrapnel bursting makes a white smoke, Lyddite a yellow smoke, and Cordite a dirty brown.

The first two or three day, we were here we had French and English artillery behind us and there was very heavy gunfire going on all day for about four days, the German and English shells both passing over our heads so we know something about it. One day the Germans were firing a big gun battery (I believe about 108 lb shell) and they came over 6 at a time nearly all day. We (the infantry) were safe as houses because they were trying for our artillery and the shells were all bursting about quarter of a mile behind us.

I will try and give you a typical day at present. We have outlook by day, every other day, and night sentry every other night, and it runs to about an hour per man. We stand to arms at 4.30am (i.e. wake up and get your stuff handy in case of a morning attack). At 5.30am we light fires and a party goes down for the day's rations consisting of a little bacon, plenty of Bully Beef, sometimes bread but if not biscuit, 1 lb pot of jam between six men, cheese, and tea and sugar. We then cook our bacon and have brekker. After this, there is a fatigue party to fetch water from the village and this generally gives one an opportunity to loot some spuds. At about 11am the Mail is generally given out (for the last week at any rate). Lunch is the item of importance. The Mail goes out at 1.30pm, then Tea comes on at 4.30pm and we generally retire to our holes at about 7pm, so you see we are pretty well making up for the rough time we had to start with. Please will you thank Bay & Beats most awfully for the cigarettes for A.Coy, they have not arrived yet but I expect they will arrive sometime or other & they will be appreciated very thoroughly indeed. There is not much to tell you so I shall shut up. I only hope that you will be able to read this, it will be a bit of a job I expect.

Very many more thanks to the lot of you & best love

Your ever loving brother

Edward A Packe

http://gwydir.demon.co.uk/diaries/letterc.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 21:02    Onderwerp: Reageer met quote

Twee maanden oorlog - Wat er in Asse van augustus tot eind september 1914 voorviel
Jaak Ockeley

(...) 27 september arriveerden hier opnieuw Duitse soldaten die in de winkels alles weghaalden en bij de boeren paarden en koeien opeisten; soms "betaalden" ze met een bon. In het dorp is verder niets te zien dan enige fouragewagens en in 't geheel misschien 300 Duitse soldaten welke meestal bij de burgers zijn ingekwartierd, schrijft Dieudonné. (...)

http://www.ascania.be/ascaoorlog02.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 21:04    Onderwerp: Reageer met quote

Postkaart betreffende de oorlogsschade aan de Pupillenschool op de Graanmarkt na het bombardement op Aalst van 27 en 28 september 1914.

http://www.madeinaalst.be/beeldbank/thema/30-eerste-wereldoorlog-/indeling/detail/start/51
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 21:08    Onderwerp: Reageer met quote

Loos - September 1915

27th September 1915 - "During the night a steady stream of wounded continued to arrive with an increasing number of gassed... At 5pm a heavy bombardment was taking place and for one hour wounded were arriving very quickly..."

http://freepages.military.rootsweb.ancestry.com/~hoddy/loos.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 21:10    Onderwerp: Reageer met quote

George Thesiger

Major-General George Handcock Thesiger, CB, CMG (6 October 1868 - 27 September 1915) was a senior officer in the British Army during World War I who was killed in action during the battle of Loos by German shellfire. His career had encompassed military service in Egypt, South Africa, Ireland, British India and France and had been rewarded with membership in two chivalric orders. (...)

At the outbreak of the First World War, Thesiger and his men were still in India and so did not arrive in Europe until December 1914 when the campaign in France was already well advanced. In May 1915 he was promoted to (temporary) Brigadier-General and given command of the 2nd Infantry Brigade serving in the trenches during the spring of 1915, where he was again mentioned in dispatches. In August 1915, due to the shortage of senior officers, Thesiger was again promoted to (temporary) Major-General and placed in charge of the 33rd Infantry Division, one of the new Kitchener Divisions. He was only in this position for two months when he was again transferred to the 9th (Scottish) Division, another new division which he would command during the opening of the battle of Loos.

Two days after the battle opened, Thesiger's division was suffering heavy casualties and reports were reaching divisional headquarters that the 73rd Infantry Brigade was on the verge of breaking. Thesiger immediately departed for the frontline to investigate the situation with his divisional staff and was touring a trench named Fosse 8 opposite the Hohenzollern Redoubt when the German artillery opened fire on the British positions. One of the first shells fired exploded directly in the trench occupied by the 26th Brigade where the party was sheltering, instantly killing Major General Thesiger and his aides Major Le Mottee and Lieutenant Burney. None of their bodies were removed from the battlefield as fighting continued for another day and consequently only Burney's remains were recovered — sometime later. General Thesiger's name is amongst the 20,000 recorded on the Loos Memorial to the missing.

http://en.wikipedia.org/wiki/George_Thesiger
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 21:13    Onderwerp: Reageer met quote

Thompson Capper

Major General Sir Thompson Capper KCMG CB DSO (20 October 1863 – 27 September 1915) was a highly decorated and senior British Army officer who served with distinction in the Second Boer War and was a divisional commander during the First World War. At the battle of Loos in 1915, Capper was shot by a sniper as he reconnoitred the front line during an assault by his division on German positions. He died the next day in a casualty clearing station from wounds to both lungs; his grave is in the nearby Lillers Communal Cemetery. (...)

In late September 1915, the division was assigned to participate in the battle of Loos against fortified German positions at Loos-en-Gohelle and Hulluch. Advancing on the 26 September against furious German opposition, the 7th Division was held up several times and Capper visited the frontline to view the enemy for himself from the captured trenches. Urging his men into a final assault, Capper stayed behind to view the field and was struck by a sniper's bullet fired from houses along the line of advance which were thought to have been abandoned. The assault failed and Capper was discovered by his retreating units and taken to Number 6 Casualty Clearing Station to the rear of British lines. The bullet had penetrated both lungs, and doctors gave no hope of survival. Major–General Sir Thompson Capper died the following day, on the 27 September 1915 in the casualty clearing station. His division had lost over 5,200 men killed or wounded in just three days of fighting.

Following his death, a rumour abounded that he had been killed charging the German lines on horseback. This story has persisted despite eye-witness accounts to the contrary.

http://en.wikipedia.org/wiki/Thompson_Capper
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 21:16    Onderwerp: Reageer met quote

Richard Courant

When war broke out Courant was drafted into the army. Before he saw action he became seriously ill with typhoid fever. He returned to his unit and was involved in fighting which saw half his fellow soldiers killed. He made a suggestion about designing a telegraph system which used the earth as a conductor and he was allowed to return to Göttingen to discuss the idea. At Göttingen his idea was put into practice and a box to transmit signals produced. Courant returned to his unit with his communications box.

On the 27 September 1915 Courant was wounded and received leave. Soon after he was divorced from Nelly Neumann. Although Courant returned to the front it is probably no exaggeration to say that his piece of communications equipment saved his life, for Courant spent time training men to use it and avoided the worst of the fighting. Courant found time to carry on with his mathematics research too. When Springer started the new journal Mathematische Zeitschrift in January 1918, one of Courant's papers, written while he was in the army, appeared in the second issue.

After the war, in December 1918, Courant returned to Göttingen.

http://www-history.mcs.st-and.ac.uk/Biographies/Courant.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 21:25    Onderwerp: Reageer met quote

Battle of Thiepval Ridge, 26-30 September 1916

(...) The attack on 27 September was a mixed success. On the right, the Canadians captured their limited objectives in the first attack. On the left, the 34th Brigade of the 11th Division suffered very heavy losses and failed to make any real progress. In comparison the 33rd brigade suffered 600 casualties; most of them wounded, and took most of their objectives.

On the left the 18th Division was partially successful. On the right its 53rd Brigade advanced very quickly, capturing its first objective in twelve minutes and the Zollern trench by 1.15p.m. An attempt to capture its final objective for the day failed, and the troops spend the night in the Zollern trench. Finally, the 54th Brigade captured most of the village of Thiepval, with the help of a single tank that overcame resistance in the ruins of Thiepval château. The brigade suffered 840 casualties out of its 2,290 officers and men, and formed up next to the 53rd.

On 27 September the 11th Division attacked again, bringing their 32nd Brigade out of the reserve, and got a footing in the Stuff redoubt. To the west the 33rd and 53rd Brigades consolidated their lines, while the 54th cleared Thiepval. (...)

http://www.historyofwar.org/articles/battles_thiepval_ridge.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 21:28    Onderwerp: Reageer met quote

Battle of Mouquet Farm

The Battle of Mouquet Farm, which began on 5 August 1916, was part of the Battle of the Somme and followed the Battle of Pozières. The farm was eventually captured on 27 September. (...)

http://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Mouquet_Farm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 21:33    Onderwerp: Reageer met quote

Charles E. Hughes Speaking During Campaign, Duquesne, Pa., 1916

Presidential candidate Charles Evans Hughes campaigns in Pittsburgh vicinity on Sept. 27, 1916. Hughes was on a strenuous tour in an attempt to knit together various Republican factions. In Pittsburgh area he was joined by Republican notables, some of whom had been at odds with him: Senator Boies Penrose, Philander Knox, William Flinn. Hughes spoke in opposition to the eight-hour day and was silent on female suffrage. In film Hughes is attended by an official who appears, according to newspaper accounts and photos, to be William H. Coleman, Republican County Chairman. There are three different sequences: Hughes shaking hands with official, both apparently on a flag-draped platform, with young girls in background; Hughes addressing crowd of men in front of stone building; and Hughes speaking to group of workers in street, with background view of row houses. Women and children are visible on house porches. Interior title lists location as Duquesne, Pa.

http://www.youtube.com/watch?v=-pUzbZqcufk
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 21:34    Onderwerp: Reageer met quote

General Paul von Hindenburg, letter to the Imperial Chancellor (27th September 1916)

Your Excellency knows what tremendous tasks face our munition industry if a successful result of the war is to be attained. The decisive factor is the solution of the labour problem, not only as regards the numbers of workpeople, but specially as regards the provision of ample food to enable each individual to put forth his maximum effort. It does not seem to me to be sufficiently recognized everywhere among the officials that the existence or non-existence of our people and Empire is at stake. It is impossible for our working people
to maintain their full strength if they do not succeed in obtaining a sufficient supply of fat, allotted to them on a proper basis.

I beg your Excellency most urgently to impress upon all Federal Governments, administrative and communal authorities, the seriousness of the situation, and to demand that they shall use every means to provide sufficient nourishment for our munition workers, and unite all the leading men of all parties as leaders of the Army at home behind the plough and the lathe to work together.

http://www.spartacus.schoolnet.co.uk/FWWhindenburg.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 21:36    Onderwerp: Reageer met quote

A few conceptions from press accounts as to what 'tanks' look like by Percy T Reynolds, Punch, 27 September 1916

http://www.bbc.co.uk/history/worldwars/wwone/gallery_tank_03.shtml

'Tank mania' at home

The laughter and disbelief that followed the tank through its first manoeuvres in France were taken in different directions back in Britain. At home, people first learned of the tanks through the censored reports in their newspapers.

Unable to describe the new weapon in practical terms that might have been useful to the enemy, war correspondents greatly exaggerated the tank’s capabilities and resorted to the most far-fetched imagery, describing them as ‘waddling toads’, ‘dragons’, ‘prehistoric monsters’ and the ‘Jabberwocky’ of Lewis Carroll’s imagination.

Thanks to the intense public interest provoked by these poetic and propagandising descriptions, the tank was soon the star of cartoons, popular songs and musical shows.

By November 1916, it had even taken to the stage at the Gaiety Theatre in London. At the Palace Theatre, a provocative song and dance routine named the ‘Tanko’ was performed by the sixteen ‘Palace Girls’ under the leadership of the notoriously suggestive young French singer Regine Flory.

It was antics like these that infuriated the war poet Siegfried Sassoon, who retaliated with an angry composition entitled ‘Blighters’:

I’d like to see a Tank come down the stalls,
Lurching to rag-time tunes, or ‘Home, Sweet Home’
And there’d be no more jokes in music-halls
To mock the riddled corpses round Bapaume.

_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 21:48    Onderwerp: Reageer met quote

Battle of Polygon Wood, 26-27 September 1917

The Battle of Polygon Wood, 25-27 September 1917, was part of the wider Third Battle of Ypres (First World War). It came during the second phase of the battle, in which General Herbert Plumer’s Second Army was given the lead. Plumer replaced the ambitious general assaults that had begun the battle with a series of small attacks with limited objectives – his “Bite and hold” plan. These attacks involved a long artillery bombardment followed by an attack on a narrow front (2,000 yards wide at Polygon Wood). The attacks were led by lines of skirmishers, followed by small infantry groups. German strong points were to be outflanked rather than assaulted. Each advance would stop after it had moved forward 1,000-1,500 yards. Preparations were then made to fight off any German counterattack.

The attack on Polygon Wood was the second of Plumer’s “bite and hold” attacks, after Menin Road and ending with Broodseinde. It was carried out by the 4th and 5th Australian Divisions, amongst the best left in the BEF by 1917. Its target was a line just beyond Polygon Wood (a wood in name only by 1917, having lost all of its trees in earlier fighting). The site of Polygon Wood was captured on 26 September, the target line on 27 September. The attack then stopped, and Plumer prepared for the next attack.

The two Australian divisions lost 5,471 men during the Battle of Polygon Wood. The three “bite and hold” attacks brought the front line to the foot of the Passchendaele Ridge, which would be come the target of the First and Second Battles of Passchendaele, and give its name to the entire battle.

Rickard, J (17 August 2007), Battle of Polygon Wood, 26-27 September 1917 , http://www.historyofwar.org/articles/battles_polygon_wood.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 21:54    Onderwerp: Reageer met quote

AUCKLAND WEEKLY NEWS - 27 SEPTEMBER 1917

BIDWELL, Captain C N, son of Mrs Bidwell of Bell Rd, Remuera, lost his life at the sinking of a transport in the English Channel last July. He was Chief Officer of the vessel at the time. His boat, with 11 other men in it, got clear of the ship but was never seen afterwards. The occupants of the other boats were all picked up.

BLAIKIE, Private Alfred James, a returned soldier, died at a NZ military hospital on Saturday last. He was a member of the 16th Reinforcements and the second son of Mr R Blaikie, 42 Vincent Street.

TRAIN DISASTER, London 25 Sept: While a train containing New Zealanders was standing on the up-line at Beer Ferrers, Devonshire, some of them left their carriages and crossed the line. A passing express train caught and killed nine of them. Three others were seriously injured. The killed were mostly cut to pieces and only identified by their discs. The men went to the rear of their stationary train where rations and stores were being served out. An Express suddenly came around a curve and caught the New Zealanders. Red Cross workers aboard the train rendered aid. The names of the victims are not yet available.

NEW STAFF APPOINTMENT - Captain BROOKS has come to NZ to take up a staff appointment as director of physical and bayonet training to the NZ forces. He holds a commission in the Worcestershire Regt. He has seen considerable active service and went through the whole of the Gallipoli campaign in the course of which he was wounded. He was in Egypt for some time before being in France. After seeing a good deal of service he sustained a compound fracture of the arm. For conspicuous work on Gallipoli and in France he was awarded the Military Cross.

McILROY, Dr James, who was surgeon to Sir Ernest SHACKLETON’s expedition, has been severely wounded in France, while attending an injured soldier under fire.

http://freepages.genealogy.rootsweb.ancestry.com/~sooty/awn27sep1917.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 21:57    Onderwerp: Reageer met quote

Edgar Degas

Edgar Degas (19 July 1834 – 27 September 1917), born Hilaire-Germain-Edgar De Gas, was a French artist famous for his work in painting, sculpture, printmaking and drawing. He is regarded as one of the founders of Impressionism although he rejected the term, and preferred to be called a realist. A superb draughtsman, he is especially identified with the subject of the dance, and over half his works depict dancers. These display his mastery in the depiction of movement, as do his racecourse subjects and female nudes. His portraits are notable for their psychological complexity and depiction of human isolation.

http://en.wikipedia.org/wiki/Edgar_Degas
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 21:59    Onderwerp: Reageer met quote

Australian infantry, small box respirators, Ypres 1917

Beschrijving Australian infantry wearing Small Box Respirators (SBR). The soldiers are from the 45th Battalion, Australian 4th Division at Garter Point near Zonnebeke, Ypres sector, 27 September 1917.

Datum 27 september 1917

http://nl.wikipedia.org/wiki/Bestand:Australian_infantry_small_box_respirators_Ypres_1917.jpg
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 22:02    Onderwerp: Reageer met quote

V.I. Lenin: "Marxisme en opstand"
Geschreven: 26-27 september 1917

Tot de meest boosaardige en zeker wel de meest verbreide verdraaiingen van het marxisme door de heersende ‘socialistische’ partijen behoort de opportunistische leugen dat de voorbereiding van de opstand, in het algemeen het standpunt, dat de opstand een kunst is, ‘blanquisme’ zou zijn.

Reeds de leider van het opportunisme Bernstein, heeft zich de treurige roem verworven dat hij het marxisme van blanquisme beschuldigde, en de huidige opportunisten vernieuwen en ‘verrijken’ met hun geschreeuw over blanquisme in het wezen van de zaak de armzalige ‘ideeën’ van Bernstein met geen jota.

De marxisten van blanquisme te beschuldigen wegens hun opvatting van de opstand als kunst. Kan er een stuitender verdraaiing van de waarheid bestaan, terwijl geen enkele marxist het feit loochent, dat juist Marx zich op de meest bepaalde, precieze en ondubbelzinnige wijze over deze kwestie heeft uitgegesproken, waarbij hij de opstand juist een kunst noemde en zei dat men de opstand als een kunst moest behandelen, dat men een eerste succes moet veroveren en van succes tot succes verder moet schrijden, zonder het offensief tegen de vijand te staken, dat men van zijn verwarring gebruik moet maken enz. enz. [1]

Opdat de opstand succes zal hebben, moet hij zich niet op een samenzwering, niet op een partij, maar op een vooraanstaande klasse steunen. Dat ten eerste. De opstand moet op de revolutionaire opzwaai van het volk steunen.

Dat ten tweede. De opstand moet op zulk een keerpunt in de geschiedenis van de aangroeiende revolutie steunen, wanneer de activiteit van de voorste rijen van het volk het grootst is, wanneer de weifelingen in de rijen van de vijanden en in de rijen van de zwakke, halfslachtige, besluiteloze vrienden van de revolutie het grootst zijn. Dat ten derde. Door deze drie voorwaarden voor de opstand te stellen, onderscheidt zich het marxisme juist van het blanquisme.

Zijn echter deze voorwaarden eenmaal gegeven, dan betekent het weigeren om de opstand als een kunst te behandelen verraad aan het marxisme en verraad aan de revolutie.

Om te bewijzen waarom men juist het moment dat wij beleven als een moment moet beschouwen, waarop de partij verplicht is te erkennen dat de opstand door de loop der objectieve gebeurtenissen aan de orde is gesteld en de opstand als kunst te behandelen, om dat te bewijzen zal het wel het beste zijn de vergelijkende methode toe te passen en de 16e en 17e (3e en 4e) juli tegenover de septemberdagen te stellen.

Op 16 en 17 juli kon men zonder tegen de waarheid te zondigen de kwestie zo stellen: het zou juister zijn de macht te grijpen, want de vijanden zullen ons anders toch van opstand beschuldigen en als opstandelingen met ons afrekenen. Maar hieruit kon men niet de gevolgtrekking maken dat men toen de macht moest grijpen, want de objectieve voorwaarden voor de overwinning waren toen niet gegeven.

1.Wij hadden nog niet de klasse, die de voorhoede van de revolutie is, aan onze kant. Wij hadden nog niet de meerderheid onder de arbeiders en de soldaten van de hoofdsteden. Thans hebben wij de meerderheid in de beide Sovjets. Deze meerderheid is alleen door de geschiedenis van juli en augustus tot stand gekomen, door de ervaring van de ‘afrekening’ met de bolsjewieken en van de lessen der Kornilov episode.

2.Toen was er geen revolutionaire opzwaai van het gehele volk. Thans na de Kornilov episode is die aanwezig. De provincie en het grijpen van de macht door de Sovjets in vele plaatsen bewijzen dit.

3.Er waren toen geen weifelingen op ernstige, algemeen politieke schaal onder onze vijanden en onder de halfslachtige kleine burgerij. Thans zijn de weifelingen reusachtig groot: onze hoofdvijand, het geallieerde- en het wereldimperialisme, want de Geallieerden staan aan de spits van het wereldimperialisme, weifelde tussen de oorlog tot aan de overwinning en een afzonderlijke vrede tegen Rusland. Onze kleinburgerlijke democraten die klaarblijkelijk de meerderheid onder het volk hebben verloren, weifelden zeer sterk toen zij afstand deden van het blok, d.w.z. van de coalitie met de kadetten.

4.Op 16 en 17 juli zou de opstand daarom een fout zijn geweest: wij zouden de macht noch fysiek noch politiek hebben kunnen behouden. Fysiek niet, want ondanks het feit dat Petersburg voorbijgaand in onze handen was, zouden onze eigen arbeiders en soldaten toen niet voor de beheersing van Petersburg hebben gestreden, hun Ieven hebben gegeven. Er bestond nog niet zulk een verwoede verbittering, zulk een kokende haat zowel tegen Kerenski als tegen Tseretelli-Tsjernov, onze mensen waren nog niet gestaald door de ervaring van de vervolgingen der bolsjewieken onder de deelneming van de sociaal-revolutionairen en de mensjewieken.

Politiek zouden wij op 16-17 juli de macht niet hebben behouden, want het leger en de provincie konden voor de Kornilov-episode tegen Petersburg oprukken en zouden dit inderdaad hebben gedaan.

Thans hebben wij een ander beeld.

Voor ons is de meerderheid van de klasse, de voorhoede van de revolutie, de voorhoede van het volk, die in staat is de massa met zich mee te trekken.

Voor ons is de meerderheid van het volk, want het aftreden van Tsjernov is lang niet het enige, doch wel het meest in het oog lopende en duidelijke kenteken van het feit dat de boeren van het blok der sociaal-revolutionairen (en van de sociaal-revolutionairen zelf) de grond niet zullen krijgen. Hierin ligt evenwel de kern van het algemene volkskarakter der revolutie.

Wij verkeren in de gunstige positie ener partij, die bij de ongekende weifelingen en van het gehele imperialisme en van het gehele blok der mensjewieken en sociaal-revolutionairen, met stelligheid haar weg kent.

De overwinning is ons verzekerd, want het volk is al zeer dicht bij de vertwijfeling en wij tonen aan het gehele volk de juiste uitweg, nadat wij aan het gehele volk ‘in de dagen van Kornilov’ de betekenis van onze leiding hebben getoond, nadat wij aan de blok-mannen een compromis hebben voorgesteld, dat zij van de hand hebben gewezen, zonder dat de weifelingen van hun kant ook maar enigszins ophielden.

Het zou een zeer grote fout zijn te menen dat ons compromisvoorstel nog niet van de hand is gewezen, dat de ‘Democratische Conferentie’ het nog zou kunnen aannemen. Het compromis werd door de partij aan de partijen voorgesteld, op een andere wijze kon dit niet gedaan worden. De partijen hebben het van de hand gewezen. De ‘Democratische Conferentie’ is slechts een conferentie en niets meer. Men moet dit ene niet vergeten: de meerderheid van het revolutionaire volk, de armste en meest verbitterde legen van de boeren zijn daarin niet vertegenwoordigd. Dit is een conferentie van de minderheid van het volk — men mag deze voor de hand liggende waarheid niet vergeten. Het zou een zeer grote fout zijn, het ergste parlementaire cretinisme van onze kant zijn, wanneer wij de Democratische Conferentie als een parlement zouden behandelen, want zelfs indien zij zich tot een parlement, tot het soevereine parlement van de revolutie zou verklaren, dan zou zij toch niets beslissen: de beslissing ligt buiten haar, in de arbeiderswijken van Petersburg en Moskou.

Wij bezitten alle objectieve voorwaarden voor een succesvolle opstand. Wij bezitten de voordelen ven een toestand, waarin alleen onze overwinning bij de opstand een einde zal maken aan de weifelingen, die het volk hebben gekweld, weifelingen die de meest pijnlijke zaak ter wereld zijn, een toestand, waarin alleen onze overwinning bij de opstand het spel met een afzonderlijke vrede de revolutie schipbreuk zal doen leiden, door het openlijk aanbieden ven de meest volledige, rechtvaardige, nabije vrede, de vrede ten gunste van de revolutie.

Alleen onze partij kan tenslotte, als zij bij de opstand zal hebben overwonnen, Petersburg redden, want als ons vredesvoorstel van de hand zal worden gewezen en wij zelfs geen wapenstilstand zullen verkrijgen, dan zullen wij ‘vaderlandsverdedigers’ worden, dan zullen wij aan de spits van de oorlogspartijen treden, de meest ‘militaire’ partij zijn, dan zullen wij de oorlog werkelijk revolutionair voeren. Wij zullen de kapitalisten al het brood en alle laarzen afnemen. Wij zullen hun de korsten overlaten, wij zullen hun bastschoenen aantrekken. Wij zullen al het brood en het schoeisel aan het front geven.

En dan zullen wij Petersburg houden.

Zowel de materiele, als de morele hulpmiddelen voor een werkelijk revolutionaire oorlog zijn in Rusland nog onmetelijk groot, er zijn 99 van de 100 kansen, dat de Duitsers ons minstens een wapenstilstand zullen toestaan. En als wij thans een wapenstilstand krijgen dan betekent dit reeds dat wij de gehele wereld zullen overwinnen.

Nu wij de absolute noodzakelijkheid hebben ingezien van de opstand der arbeiders van Petersburg en noodzakelijkheid om de revolutie te redden en om Rusland te redden voor de afzonderlijke verdeling door de imperialisten van beide coalities, moeten wij ten eerste onze politieke tactiek op de Conferentie aanpassen aan de voorwaarden van de naderende opstand, moeten wij ten tweede bewijzen dat wij de gedachte van Marx, dat het noodzakelijk is de opstand als kunst te behandelen, niet alleen met het woord erkennen.

Wij moeten op de Conferentie terstond de fractie van de bolsjewieken vast aaneensluiten, zonder naar cijfers te haken, zonder te vrezen de weifelenden in het kamp van de weifelenden te laten, zij zijn daar voor de zaak van de revolutie nuttiger dan in het kamp van de vastberaden en toegewijde strijders.

Wij moeten een korte verklaring van de bolsjewieken opstellen, waarin wij ten scherpste de nadruk leggen op de overbodigheid van lange redevoeringen, van redevoeringen in het algemeen, op de noodzakelijkheid van een onmiddellijke actie ter redding van de revolutie, op de absolute noodzakelijkheid van de volledige breuk met de bourgeoisie, van het complete afzetten van de gehele regering, van de volledige breuk met de wegbereiders van een ‘afzonderlijke’ verdeling van Rusland door de Engelse en Franse imperialisten, op de noodzakelijkheid van de onmiddellijke overgang van de gehele macht in de handen van de door het revolutionaire proletariaat geleide revolutionaire democratie.

Onze declaratie moet deze conclusie in verband met de programontwerpen op de kortste en scherpste wijze formuleren: vrede aan de volken, grond aan de boeren, inbeslagneming van de schandelijke winsten, betoming van het schandelijke vernielen van de productie door de kapitalisten.

Hoe korter, hoe scherper de verklaring zal zijn, des te beter. Men moet daarin alleen nog duidelijk op twee zeer belangrijke punten wijzen: het volk is de weifelingen moede, het volk wordt gemarteld door de besluiteloosheid van de sociaal-revolutionairen en de mensjewieken. Wij breken definitief met deze partijen, want zij hebben de revolutie verraden.

En het andere: door terstond een vrede zonder annexaties aan te bieden, door onmiddellijk met de geallieerde imperialisten, met alle imperialisten te breken, krijgen wij of onmiddellijk een wapenstilstand, of de overgang van het gehele revolutionaire proletariaat naar de kant van de verdediging en dan zal de revolutionaire democratie onder leiding van het proletariaat een werkelijk rechtvaardige, werkelijk revolutionaire oorlog voeren.

Nadat wij deze verklaring hebben voorgelezen, nadat wij opgeroepen hebben, niet om te praten, maar om te beslissen, om te handelen, en niet om resoluties te schrijven, moeten wij onze gehele fractie naar de bedrijven en de kazernes dirigeren. Daar is haar plaats, daar is de zenuw van het leven, daar is de bron van de redding van de revolutie, daar is de motor van de Democratische Conferentie.

Daar moeten wij in gloeiende, geestdriftige redevoeringen ons program uiteenzetten en de kwestie aldus stellen: of het ten volle accepteren van het program door de Conferentie, of de opstand. Een middenweg is er niet. Men kan niet wachten. De revolutie gaat te gronde.

Als wij de kwestie zo stellen en de gehele fractie in de bedrijven en de kazernes concentreren, zullen wij op de juiste wijze het moment voor het begin van de opstand kunnen kiezen.

Om echter de opstand marxistisch, d.w.z. als een kunst te behandelen, moeten wij tegelijkertijd, zonder een minuut te verliezen, een staf van de opstandige troepen organiseren, de krachten verdelen, de ons toegewijde troepen naar de belangrijkste punten dirigeren, het Alexander-theater omsingelen, de Peter- en Paulsvesting bezetten [2], de generale staf en de regering arresteren, tegen de jonkers en de wilde divisie troepenafdelingen werpen, die eerder bereid zijn om te sterven dan om de vijand naar het centrum van de stad te laten oprukken. Wij moeten de gewapende arbeiders mobiliseren, hen oproepen tot de laatste vertwijfelde strijd, terstond de telegraaf en de telefoon bezetten, onze staf van de opstand in het centrale telefoonkantoor onderbrengen, alle bedrijven, alle regimenten, alle punten van de gewapende strijd daarmede telefonisch verbinden, enz.

Dit alles natuurlijk als voorbeeld, slechts ter illustratie van het feit, dat men op het huidige ogenblik niet trouw kan blijven aan het marxisme, niet trouw kan blijven aan de revolutie, als men de opstand niet als een kunst behandelt.

Voetnoten (redactie)
[1] “De opstand als kunst” — Lenin doelt hier op een passage uit het werk “Revolutie en contrarevolutie in Duitsland”. Men nam lange tijd aan dat dit werk door Marx geschreven was, het is echter gebleken dat het door Engels is geschreven, in overleg met Marx. De bedoelde passage is in zijn geheel aangehaald in het artikel “Zullen de bolsjewieken de staatsmacht behouden?” op blz. 308 van deel VI, Verzamelde Werken, Pegasus, 11,138.

[2] In het Alexander-theater te Petrograd had de ‘Democratische Conferentie’ plaats. De Peter- en Paulsvesting die in het centrum van Petrograd tegenover het Winterpaleis lag, werd tijdens het tsarisme voor de gevangenhouding van revolutionairen gebruikt.


http://www.marxists.org/nederlands/lenin/1917/1917opstand.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 22:11    Onderwerp: Reageer met quote

Battle of Cambrai-St. Quentin, 27 September-9 October 1918

The battle of Cambrai-St. Quentin, 27 September-9 October 1918, was the main British contribution to Marshal Foch’s all out attack on the Hindenburg line (the Hundred Days). It saw three British and one French army force the Germans out of their strong defensive line and back to the River Selle.

Foch’s plan involved a Franco-American attack between Reims and Verdun (Meuse-Argonne Offensive), a combined French, British and Belgian attack in Flanders, and a mainly British offensive between Cambrai and St. Quentin. Here four allied armies (three British and one French), under the overall attack of Douglas Haig, would attack the strongest part of the German line.

Haig’s four armies, from north to south, were the British First (Horne), Third (Byng) and Fourth (Rawlinson) and the French First (General Marie Eugene Debeney). On 25 September the British had 22 divisions in the front line, with twenty more in reserve. Amongst them were two divisions of the American II Corps, the equivalent of four normal divisions. Debeney had a further eight divisions in the line. The Germans had fifty seven divisions opposing the British. Rawlinson’s fourth army, which was to make the central attack, was faced by von der Marwitz’s Second Army.

The German defensive position had been carefully chosen towards the end of 1916. Long sections of it were based on the Canal du Nord and the St. Quentin Canal, which ran through steep sided 60ft deep cuttings. The British plan was to launch their main attack between Vendhuille and Bellicourt, where the canal ran through a tunnel. The elite Australian corps and the fresh US II Corps would carry out the attack. Elsewhere attacks would be made on the line of the canal, but less was expected of them.

The battle began on 27 September with an attack by the First and Third Armies on the Canal du Nord. They advanced four miles along a thirteen mile front, captured 10,000 prisoners and cleared the canal.

The southern attack began on 29 September. It did not go according to plan. A preliminary attack on 28 September had failed, leaving American troops in isolated advanced position close to German strong points. The artillery bombardment couldn’t fire on these strong points for fear of hitting the Americans, and nor could the first part of the advance be protected by a creeping barrage. The American attack was soon bogged down (although elements from the 30th Division were able to seize control of the southern end of the St. Quentin Canal), forcing the Australians to join in much sooner than expected. The attack on the St. Quentin Canal was in serious trouble.

Further south the canal itself was also under attack. IX Corps had prepared carefully for the water crossing, providing their men with collapsible boats, life jackets and even floating piers, in the expectation that the Germans would destroy every bridge over the canal. Instead, as the 46th (North Midland) Division advanced towards the canal they realised that the bridge at Riquaval was still intact. The 137th (Staffordshire) Brigade captured the western bank of the canal, and the 1/6th North Staffords rushed the bridge. By the end of the day two divisions were across the canal, and IX Corps had captured four miles of the main Hindenburg Line. The attack at Riquaval produced one of the most famous pictures of the war, taken on 2 October 1918 and showing the men of the 137th Brigade lining the steep banks of the cutting listening to a speech by Brigadier-General J V Campbell.

The following day the 3rd Army were in the western suburbs of Cambrai and by 2 October the line of the St. Quentin Canal had been captured. General Max von Boehm, commanding the local German army group, was forced to retreat to a new line running south from Cambrai.

This line only held for a few days. On 8 October the British Third and Fourth and French First Armies, launched a set-piece attack along a 17 mile front, forcing the Germans out of the new line. Cambrai was liberated on 9 October, and the Germans forced back to a new line on the River Selle, near Le Cateau. The BEF was returning to the battlefields of 1914.

The battle of Cambrai-St. Quentin is also know as the battle for the Hindenburg Line. Officially it was the battles for the Hindenburg Line, further broken down into the battle of the Canal du Nord, 27 September-1 October 1918 (the British First and Second Armies) and the battle of the St. Quentin Canal, 29 September-2 October 1918 (the Fourth and French First Armies), followed by the battle of Beaurevoir, 3-6 October 1918 and then the battle of Cambrai of 1918, 8-9 October 1918.

After 9 October the fighting died down for a few days while the British prepared to attack the line of the Selle. Having pushed the Germans out of their main defensive lines, Haig was determined not to give them the time to create strong new positions. The battles of the Selle, 17-25 October, Valenciennes, 1-2 November 1918 and the Sambre, 4 November 1918, followed by the Pursuit to Mons, 4-11 November 1918, saw the Germans pushed out of a series of defensive positions, until on the morning of 11 November the Canadians entered Mons, just in advance of the armistice.

http://www.historyofwar.org/articles/battles_cambrai_st_quentin.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 22:15    Onderwerp: Reageer met quote

Samuel Lewis Honey

Samuel Lewis Honey, VC, DCM, MM (9 February 1894 – 30 September 1918) was a soldier in the Canadian Expeditionary Force, and posthumous recipient of the Victoria Cross, the highest military award for gallantry in the face of the enemy given to British and Commonwealth forces, during the First World War. (...)

Samuel Lewis Honey went by his middle name, Lewis. Born 9 February 1894 in Conn, Ontario to Reverend George Edward Honey and Metta Blaisdell.[1] Honey was a schoolteacher in civilian life, and planned on attending the University of Victoria for an Arts degree. War interrupted these plans, and Lewis answered the call to arms.

Lewis originally joined the army as a non-commissioned soldier, enlisting 22 January 1915. He earned the Military Medal raiding German trenches on the 22 February 1917, and covered his platoon and another in the face of heavy grenade fire. Lewis wrote that his party deserved recognition as much as he did. Lewis fought in the Battle of Vimy Ridge, earning the Distinguished Conduct Medal for leadership and maintaining morale in the face of extremely heavy fire. He was recommended for a commission after the battle, and Lewis earned his commission in 1918. Lewis remained modest about his role, stating in correspondence to family that he was simply lucky.

He was 24 years old, and a lieutenant in the 78th Battalion, Canadian Expeditionary Force, during the First World War. On 21 September 1918 at Bourlon Wood, France, he performed a deed at the battle of the Canal du Nord for which he was awarded the Victoria Cross.

Citation - For most conspicuous bravery during the Bourlon Wood operations, 27th September to 2nd October, 1918.
On 27th September, when his company commander and all other officers of his company had become casualties, Lt. Honey took command and skilfully reorganised under very severe fire. He continued the advance with great dash and gained the objective. Then finding that his company was suffering casualties from enfilade machine-gun fire he located the machine-gun nest and rushed it single-handed, capturing the guns and ten prisoners.

Subsequently he repelled four enemy counter-attacks and after dark again went out alone, and having located an enemy post, led a party which captured the post and three guns.

On the 29th September he led his company against a strong enemy position with great skill and daring and continued in the succeeding days of the battle to display the same high example of valour and self-sacrifice. He died of wounds received during the last day of the attack by his battalion.

—London Gazette

King George V authorized the Victoria Cross posthumously. Lewis was buried in Pas de Calais, France, at the Queant Communal Cemetery.

His Victoria Cross is displayed at the Canadian War Museum (Ottawa, Canada) alongside his Distinguished Conduct Medal, Military Medal, British War Medal (1914–1920), and Victory Medal. Image:Samuel lewis honey - medals.jpg The Victoria Cross was not the 'Canadian' version (bearing the linguistically unbiased phrase "PRO VALORE"). As Lieutenant Honey was commissioned from the ranks, it was possible for him to earn medals reserved for non-commissioned ranks.

http://en.wikipedia.org/wiki/Samuel_Lewis_Honey
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 22:17    Onderwerp: Reageer met quote

George Fraser Kerr

George Fraser Kerr VC, MC & Bar, MM, (8 June 1895 – 8 December 1929) was a Canadian recipient of the Victoria Cross, the highest military award given to British and Commonwealth forces for gallantry in the face of the enemy.

On 27 September 1918 at Bourlon Wood, France, 23 year-old Kerr performed an act of bravery for which he was awarded the Victoria Cross.

Born 8 June 1895, Kerr was a lieutenant in the 3rd (Toronto) Battalion, Canadian Expeditionary Force, during the First World War when he was awarded the VC for his actions during the battle of the Canal du Nord.

Lieutenant Kerr acted with conspicuous bravery and leadership during operations, giving timely support by outflanking a machine-gun which was impeding the advance. Later, when the advance was again held up by a strong point, and being far in advance of his company, he rushed the strong point single-handed, capturing four machine-guns and 31 prisoners.

He later achieved the rank of Captain.

http://en.wikipedia.org/wiki/George_Fraser_Kerr
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 22:19    Onderwerp: Reageer met quote

Sir Frederick Maurice on the Battle of the Canal du Nord, 27 September 1918

Reproduced below is an extract from the post-war memoirs of British General Sir Frederick Maurice (published in The Last Four Months, 1919) in which he recounted the events of the Battle of the Canal du Nord, which ran from 27 September-1 October 1918.

The battle comprised one of the closing actions of the war and was part of an overall Allied attack along the northern and central sectors of the Western Front.

General Sir Frederick Maurice on the Battle of the Canal du Nord, 27 September-1 October 1918

The British part in the great general attack upon the whole German front was timed to begin in the early morning of September 27th. On the evening before a great bombardment opened on a thirty-mile front, from a point about two miles northwest of St: Quentin, as far as the Sensee River northwest of Cambrai.

Then in the grey light of early dawn the 4th, 6th, 17th and Canadian Corps, thirteen divisions in all, of Byng's Third Army and Horne's First Army advanced on the Cambrai front, stormed the immensely strong Canal du Nord, swept beyond Bourlon Wood and Fontaine-Notre-Dame, the extreme limits of our advance in the first battle of Cambrai of November, 1917, and captured Sailly, more than six miles from their starting point, taking over 10,000 prisoners and 200 guns.

By this blow Cambrai was threatened from the north, whereas in the previous battle we had attempted to approach the town from the southeast, where the St. Quentin Canal was a formidable obstacle to our troops, and we had in one bound got sufficiently near to the railway lines (which converged on Cambrai and made of it one of the most important junctions in the hands of the Germans) to he able to deny their use to the enemy.

Ludendorff, in his anxiety to protect Cambrai, had been withdrawing troops from Flanders. Doubtless he remembered our experiences in the third battle of Ypres, and recalled the fact that the Flanders mud had there done more to check our progress than had the German troops.

The season was already far advanced and there had been a good deal of rain. The state of his reserves was such that in order to meet the American advance west of the Meuse, and the British advance on Cambrai, both of them blows aimed at his vitals, he had to take chances somewhere, and he decided to take them on the Flanders front.

He left less than five divisions to hold the seventeen miles of front, from near Vormezeele, four and a half miles south of Ypres, to Dixmude, and on September 28th this thin line was attacked and overwhelmed by the Belgian army, supported by some French divisions, and by six divisions of Plumer's Second Army, the whole under the command of King Albert.

The success won by the gallant Belgian king, who had seen his army cooped in for four years behind the floods of the Yser, and had only left it at rare intervals, living with his Queen in a little villa within range of the German guns and in a district incessantly attacked by the enemy's bombing aeroplanes, was startlingly complete and exceeded the wildest expectations.

The Flanders ridges, up which we had hewn our way at heavy cost in three and a half months of fighting in the autumn of 1917, were won in less than forty-eight hours. The French and Belgians, following up this success vigorously on the left of the battle, swept forward beyond Passchendaele, and by the evening of October 1st had penetrated almost to the outskirts of Roulers, while Plumer, throwing in three more divisions, drove across the Messines Ridge, cleared the Lys valley from Armentieres to Comines, and advanced to within two miles of Menin.

Thus Lille, like Cambrai, was menaced from the north.

While King Albert was putting the finishing touches to his victory the crisis of the great battle had been reached and passed. The bombardment which had begun on the evening of September 26th on the front of the British Fourth, Third and First Armies, had been continued on the front of the Fourth Army throughout the twenty-seventh and twenty-eighth, while the other two armies were fighting their way towards Cambrai.

During the final stage of that bombardment nearly one million shells, weighing some twenty five thousand tons, were poured into the German lines. This wholesale expenditure of ammunition took place during about one-tenth of the period of the whole battle, and on considerably less than one-tenth of the fronts attacked.

During the war of 1870-1871 the total number of rounds fired by the German artillery in the field amounted to 360,000, as compared with 4,362,500 tons of shells fired by the British artillery alone on the Western Front, and yet, so tremendous had the effect of the German guns appeared to be in those days, that Napoleon III told his enemies after his surrender at Sedan that he felt himself beaten by their artillery.

Science and industry have in less than fifty years developed man's power of destruction to an extent which makes comparison with the past futile.

With this artillery attack we reverted to former methods, and the reason for doing so was that immediately behind that part of the German front to be attacked by the Fourth Army ran the St. Quentin Canal, which merges near Cambrai in the navigable Scheldt, is capable of taking the largest barges and is unfordable.

With such an obstacle in their path tanks could not be used to prepare the way for the infantry, except against such portions of the German line as lay west of the canal, and against the two stretches where the canal ran underground, one of about four and a half miles between Bellicourt and Vendhuile, the other of about a thousand yards long just north of St. Quentin known as the Le Tronquoy Tunnel.

So the guns came into their own. It was long since the Germans had been subjected to such a dose of shelling, and many of their troops having come from the Eastern Front, or being fresh drafts from Germany, had never experienced a really intense and prolonged bombardment.

The moral effect of this cannonade was therefore very great. It drove the enemy into his deep dug-outs and tunnels, and prevented his carrying parties from bringing up food and ammunition to them.

At 5.30 a.m. on September 29th Rawlinson's Fourth Army attacked the heart of the Hindenburg Line on a front of twelve miles with the 9th and 3rd British Corps and the 2nd American Corps, with the Australian Corps in support behind it.

Debeney's First French Army extended the battle front to the south and attacked St. Quentin, while two corps of the Third British Army prolonged it to the north as far as the loop in the St. Quentin Canal at Marcoing. This was the decisive day of the great battle and was marked by many glorious feats of arms.

The 9th Corps attacked the St. Quentin Canal at and north of Bellenglise, the 46th Division, North Midland Territorials, leading, the men advancing equipped with life-belts, requisitioned from the Channel steamboats, and carrying mats and rafts.

Here and there they managed to cross by foot bridges, which the enemy had been unable to destroy, but the majority dropped down the sheer sides of the canal, swam across, clambered out and stormed the German trenches on the top of the eastern bank. Then swinging southward they surprised the enemy before he had realized the new direction of the attack, and on this one day the division captured over 4,000 prisoners and 70 guns.

The 2nd American Corps attacked the Bellicourt Tunnel front, which the Germans, knowing that it was exposed to tank attack, had fortified with especial care. The 30th American Division stormed through the intricate web of barbed wire and the network of trenches which surrounded Bellicourt, and breaking clean through this section of the main Hindenburg Line, carried the village, only to be attacked in the rear by the German machine gunners who had come out of their subterranean shelters in the tunnel.

The Australians coming up in support had to tackle these pests without the aid of artillery or tanks, for both the barrage and the tanks had gone forward with the Americans, but they overcame them, and another breach in the Hindenburg Line was effected.

The 27th American Division, attacking on the left of the Thirtieth, had an especially difficult task, for the westerly bend in the canal at Vendhuile made it impossible for the British troops farther north to keep pace with the advance of the Twenty-seventh, and its left flank was exposed to cross-fire of artillery and machine guns from the ridge northeast of Vendhuile on the eastern bank of the canal.

Two regiments of the division, the 106th and 107th, had therefore to fight desperately hard to safeguard the left of the division, while the right and centre pushed on to the village of Bony. Later the British 12th and 18th Divisions forced their way across the canal to the north of the tunnel, and relieved the pressure on the left flank of the 27th American Division which had beaten off repeated and fierce German counter-attacks.

On September 30th and on the following days the yielding enemy was driven back on the whole front of the Fourth, Third and First Armies. On the right of the Fourth Army the 1st British Division had, by the thirtieth, gained possession of the Le Tronquoy Tunnel, and crossed the canal to the north of St. Quentin, a feat as splendid as that of the 46th Division on the previous day.

Its immediate consequence was that the Germans retired from St. Quentin, which fell into the hands of the French on October 1st. The Australians, passing through the Americans, sent the right centre of our battle-front forward to within touch of the last line of the Hindenburg system, which ran through Beaurevoir. The New Zealanders and the 3rd British Division crossed the canal to the south of Cambrai, while the Canadians all but encircled the town to the north.

By October 3rd the Fourth Army had broken through the Beaurevoir line, and by the fifth the whole line of the canal, and the Hindenburg defences along it, were in our hands.

The victory was complete and decisive, and in winning it the three British armies had captured 36,500 prisoners and 380 guns. Thirty British and two American divisions with a British cavalry division had defeated thirty-nine German divisions, holding the strongest defences ever devised by the wit of man.

At last after four years of dogged effort the great trench barriers had been pierced, for between the British army and its objective, Maubeuge, there lay but one German line, which the enemy, believing the Hindenburg system to be proof against all assaults, had not troubled to complete.

This line lay some fourteen miles back, and its artificial defences consisted of nothing more formidable than a thin fence of barbed wire, with the sites of the trenches to be dug behind it marked out upon the ground. The victors of Cambrai looked out over rolling, wooded, and well-watered country with something of the joy and wonder which filled the soldiers of Xenophon when at the end of their great march they first saw the sea.

The leafy trees, the harvested fields, the green meadow lands and the valleys were to an army which had lived and fought for four years surrounded by hideous devastation, with the stink of the blood-soaked, battle-torn ground ever in their nostrils, more convincing evidence of achievement than tens of thousands of prisoners and hundreds of guns.

The effect of the three great blows on the Meuse-Champagne front, on the St. Quentin-Cambrai front, and in Flanders was, as Foch had hoped it would be, to cause the Germans to yield in the intervals between those attacks.

By the end of September the enemy had begun to withdraw between Lens and Armentieres before the left of our First Army and our Fifth Army, and there were signs of retirement from the St. Gobain bulge. He was at once pressed by the French and British forces on these fronts, and the battle thereupon enveloped the whole 250 miles from Dixmude to the Meuse.

Foch's great conception had been realized; he had delivered his big kick and the whole German front was crumbling under it. For a time, on the British front at least, the German morale broke down, prisoners were taken from the German infantry in great numbers and without much resistance, and there were signs of confusion and disorder in the enemy ranks, though the German artillery retained much of its efficiency and the machine gunners continued to fight with their old devotion and skill.

More important still, the resolution of the German High Command was badly shaken. There were no men in Germany to replace the tremendous losses in the field, and many of Ludendorff's divisions were reduced to mere skeletons.

He had piled up behind his front, for his great offensive, enormous stocks of shell, and of military stores, and had had neither the time nor the transport to remove them. The Allies had captured thousands of guns. The output of the German munitions factories was quite incapable of making good these losses, and he had ample evidence that the Allied factories had not yet reached the zenith of their production.

In September Haig had more guns, more machine guns, more ammunition and more aeroplanes than he had ever possessed, while the growth of the American army was daily bringing more and more guns into line.

With dwindling resources, Ludendorff saw himself faced by three great dangers: in the east the Americans, more numerous and efficient than he had believed they could possibly be, were threatening his communications between Metz and Mezieres; in the centre the British army had beaten the best of his troops in their strongest defences, and he had no more Hindenburg lines to stay its progress; in Flanders the Belgians, whom he had classed as capable only of defence, had won their way into the open and were fighting with unexpected dash.

Lastly, Bulgaria had collapsed, Mackensen was in dire straits and was clamouring for reinforcements to enable him to escape from the Balkans.

Under the pressure of these calamities Ludendorff threw up the sponge on the evening of September 28th. The next day he and Hindenburg met the Kaiser and the Foreign Secretary, who had come to Headquarters, and insisted on an immediate request for an armistice.

Source Records of the Great War, Vol. VI, ed. Charles F. Horne, National Alumni 1923, http://www.firstworldwar.com/source/candunord_maurice.htm
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 22:24    Onderwerp: Reageer met quote

Armistice with Germany

On 3 October liberal Prince Maximilian of Baden was appointed Chancellor of Germany instead of Georg von Hertling in order to negotiate an armistice.

The following telegram was sent through the Swiss government and arrived in Washington, D.C., on 5 October 1918:

The German Government requests the President of the United States of America to take steps for the restoration of peace, to notify all belligerents of this request, and to invite them to delegate positions for the purpose of taking up negotiations. The German Government accepts, as a basis of peace negotiations, the Program laid down by the President of the United States in his message to Congress of 8 January 1918, and his subsequent pronouncements, particularly in his address of 27 September 1918.
In order to avoid further bloodshed the German Government requests to bring about the immediate conclusion of an armistice on land, on water, and in the air.

—Max, Prince of Baden, Imperial Chancellor

http://wapedia.mobi/en/Armistice_with_Germany_(Compi%C3%A8gne)
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 22:29    Onderwerp: Reageer met quote

The Machine Gun Corps 1914-1918

One of the new aspects of the First World War was the Machine Gun. Although it had a lineage going back to the American Civil War, it was in the static, trench warfare conditions of the Western Front that the Machine Gun began to have a decisive effect.

At the start of the First World War in 1914 British Army infantry battalions each had a machine gun section of two maxim guns, manned by a junior officer and 12 men. However, experience in 1914 and 1915 suggested that the Army would need many more Machine Guns, and that they would need to be manned by dedicated units, using specialist tactics and organisation. On 2 September 1915 a proposal was submitted to the War Office to create a specialist Machine Gun Company per each infantry brigade, instead of Machine Guns being operated by the battalions themselves. These Companies were organised into a new Machine Gun Corps.

The re-organisation was completed by the start of the battle of the Somme in July 1916. Shortly after the Machine Gun Corps was create the Maxim was replaced by the Vickers. Infantry battalions were given the Lewis light machine gun to increase their firepower.

With their rate of fire, machine guns could generate as much fire as hundreds of rifles, and could seriously hamper attacking infantry. This was shown on the first day of the Somme on 1 July 1916 – if Machine Guns were set up along the line, with interlocking fields of fire, the attacking troops would face a death trap.

A total of 170,500 officers and men served in the Machine Gun Corps, of which 62,049 were killed, wounded or missing. A number of them came from Portsmouth.

Private Arthur Bone, 19 and from Kingston, was killed on 27 September 1918. He had originally enlisted in the Hampshire Regiment, and then transferred to the 5th Battalion of the MGC, who were supporting the 5th Division. He is remembered on the Vis-en-Artois Memorial, France.

http://dalyhistory.wordpress.com/2010/03/27/the-machine-gun-corps-1914-1918/
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 26 Sep 2010 22:31    Onderwerp: Reageer met quote

Decree on the Presidential and War Minister Flags and the War Ensign and Jack of 27th September 1919

Erlaß über die Flagge des Reichspräsidenten, Flagge des Reichswehrministers und neue Reichskriegsflagge nebst Gösch, vom 27. September 1919 (Marineverordnungsblatt 1919, S. 463)

Auf Grund der vorgelegten Zeichnungen genehmige ich:

Die Flagge des Reichspräsidenten in den Reichsfarben mit dem neuen Reichsadler in der Mitte auf einem rechteckigen, goldenen, weißumränderten Schild,
die Flagge des Reichswehrministers in den Reichsfarben mit dem Eisernen Kreuz in der Mitte,
die Reichskriegsflagge nach dem bisherigen Muster mit folgenden Abweichungen: in der Mitte der neue Reichsadler, in der inneren oberen Ecke die Reichsfarben mit dem Eisernen Kreuz,
die Gösch nach dem bisherigen Muster unter Hinzufügung der Reichsfarben in der inneren oberen Ecke.
Die unter 1 und 2 aufgeführten Flaggen sind unter die Kommandozeichen der Flaggen- und Salutordnung einzureihen.
Berlin, den 27. September 1919.

Der Reichspräsident.
Ebert.
Der Reichswehrminister.
Noske.

http://flagspot.net/flags/de1919lx.html
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Finnbar
Moderator


Geregistreerd op: 5-11-2009
Berichten: 6982
Woonplaats: Uaso Monte

BerichtGeplaatst: 27 Sep 2010 7:23    Onderwerp: Reageer met quote

Louise de Bettignies (alias 'Alice Dubois', aka 'The Jean d'Arc of the North' ), overlijdt op 27 september 1918 na een ziekte

http://www.westernfrontassociation.com/great-war-people/remember-on-this-day/1473-27-september-1918-louise-de-bettignies-alias-alice-dubois.html
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht Verstuur mail
Percy Toplis



Geregistreerd op: 9-5-2009
Berichten: 14718
Woonplaats: Suindrecht

BerichtGeplaatst: 28 Sep 2017 10:16    Onderwerp: Reageer met quote

Neuilly, Vrede van (27 september 1919)

De vrede die na de Eerste Wereldoorlog in het kasteel Neuilly in Parijs werd gesloten tussen Bulgarije en de geallieerden.

Bulgarije had tijdens de Eerste Wereldoorlog de zijde van de Centralen gekozen, en behoorde daardoor tot de verliezers van de oorlog. Bulgarije moest de Zuid-Dobroedsja aan Roemenië en de grensgebieden Strumica en Caribrod aan Joegoslavië afstaan. Bulgaars-Thracië kwam aan Griekenland, waardoor Bulgarije van de Egeïsche Zee werd afgesneden.

Het Bulgaarse leger werd beperkt tot een beroepsleger van twintigduizend man. Bulgarije moest maximaal 445 miljoen dollar aan herstelbetalingen opbrengen.

https://www.ensie.nl/liek-mulder/neuilly-vrede-van-27-september-1919
_________________

"Omdat ik alles beter weet is het mijn plicht om betweters te minachten."
Marcel Wauters, Vlaams schrijver en kunstenaar 1921-2005
Naar boven
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht
Berichten van afgelopen:   
Plaats nieuw bericht   Plaats Reactie    Forum Eerste Wereldoorlog Forum Index -> Wat gebeurde er vandaag... Tijden zijn in GMT + 1 uur
Pagina 1 van 1

 
Ga naar:  
Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
Je mag geen reacties plaatsen
Je mag je berichten niet bewerken
Je mag je berichten niet verwijderen
Ja mag niet stemmen in polls


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group